Flora- en faunaleed en ‘la transhumance’

Aan de kust van Málaga een blauwe haai: geef hém de ruimte.
In Friesland sinds de 18de eeuw een wolf geregistreerd: duldt hem sluipend in de nacht.
Het aantal nachtvlinders en loopkevers in Brabant gehalveerd: stop met bestrijdingsmiddelen.
Gezonde jonge zeehondjes worden wees: gun de kleine blaffers rust, ook al huilen zij hartverscheurend.
Tweehonderdduizend kilo gehakt vernietigd: mag het een onsje minder.
Tuinplanten met pesticiden: ga niet voor een ‘kiloknaller’.
Romantische rozen: weet waar ze vandaan komen.

Deze week logeer ik in Frankrijk, tussen hoge bergen met hun sappige weides. Vandaag haal ik de kleindochter van school, huppelend komt ze mij tegemoet.
‘Oma, oma, la transhumance komt. Dan is het een grande spectacle met kermis en muziek.’
Navraag leert, dat la transhumance de dag is dat herders voor de zomermaanden de bergen intrekken met hun kuddes: schapen of koeien. De herders met hun dieren lopen op die dag nog eenmaal een rondje door het dorp, uitgezwaaid en toegezongen door de achterblijvers. Alle maanden blijven zij boven, eten wat zij vinden en drinken uit beekjes. Stoken een vuur met takken en roosteren wat de dag brengt.

Hoe mooi en milieuvriendelijk kan het ook zijn.

Willie
14 mei 2018

Posted in Kleinkinderen, Perspectief, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Flora- en faunaleed en ‘la transhumance’

IJs

IJs met dropsaus is deze zomer trending, wie heeft het ooit zo zout gegeten. Maar daarmee zijn we er nog niet. Het is niet meer om het doodgewone, lekkere ijsje op een zondagmiddag in het zonnetje.
‘We moeten ijs beleven’, aldus foodtrendwatcher Esther Haanschoten. Naast duivelse kleuren graag ook geknetter en ontploffingen in het hoorntje, ‘want het gaat om verrassen.’
Zwart ijs? Jawel, hoe gekker hoe beter, een beetje koolstof er door en we beleven ons dood.
Calorie-arm ijs? Een soort Milner ijs? ‘Doet u mij dan maar zes bolletjes.’
Groente ijs? Zo leren onze kleinkinderen die vermaledijde broccoli en spruitjes eten.
Veganistisch ijs? Wordt even hip als exclusief. Dan komt in groten getale de kudde volgers (die het stiekem smerig vinden), en sterft deze tak van sport vanzelf uit.
Op waterijsgebied,’ hier spreekt geen ijsmeester of een rayonhoofd maar alweer Haanschoten, ‘komen ijsjes met Radlersmaak of ingevroren mojito’s.’ Ieder z’n feestje.

‘Een ijsje, alstublieft.’
‘Nee, ik wíl géén topping, géén saus, géén mirakels, géén spikkels, géén chocodip.’
‘Ja, u hoort het goed! Gewoon een bolletje vanille ijs.’
‘Uh, dat heeft u niet?’

Willie
13 mei 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor IJs

‘Déjeuner sur l’herbe’

De schuld ligt geheel bij de oenen met het verstand van een poffertje en referentiekader van een bierviltje,’ aldus Dion Graus. Ik ben geen fan van de heer Graus, maar deze beeldspraak had ík graag verzonnen.
Wie gaat er in godsnaam picknicken bij een roedel/kudde/koppel wilde beesten?
‘Eh, Mireille, pak jij even de mand met stokbrood, dan regel ik de fromage.’
‘Bien, Sebastian, ik neem de kleine Pierre mee, en een kleedje.’
Zo gezegd, zo gedaan.
Hongerige cheeta’s verstoorden hun romantische plannen, dát is nou pech hebben.
De familie had een gezellig ‘Déjeuner sur l’herbe’ in gedachten, het liep anders.
Inderdaad, verstand van een poffertje.

Willie,
12 mei 2018

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor ‘Déjeuner sur l’herbe’

Voortuin

Omdat ik het lastig vind telkens de voordeur met de sleutel te openen, zet ik een bezemsteel schuin tegen de post. Zo kan ik makkelijk in en uit met de nodige spullen om de potten en de planten, aan onze straatkant, een voorjaarsbeurt te geven.
Altijd begin ik met tuinhandschoenen, maar na een half uur liggen ze in de vensterbank. Ik wil toch liever grond voelen, planten aanraken. Wormen laten kriebelen op mijn hand, om ze daarna hun eigen weg te laten gaan.
De winterse wind heeft geen goed gedaan aan de rozenstruik, ik snoei hem tot op het bot en hoop dat hij op tijd uitloopt, zodat in de zomerse avondzon de rozige geur door onze straat kringelt. De hortensia gaat terug tot drie knoppen. Het druipend hartje krijgt een andere pot.
Met verse aarde in de bakken komt werk waar ik de hele winter naar uitkijk: het planten van viooltjes, vlijtige liesjes en vergeet-me-nietjes. Ik recht mijn rug pas als onze voortuin oogt als een doos met kleurtjes.
Weer gelukt dit jaar.

Willie,
1 mei 2018.

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor Voortuin

Een bos beginnen

Vandaag een inventieve opdracht van de Schrijversacademie:
Ga voor je boekenkast staan. Neem er een boek uit, waarvan de titel je bevalt/intrigeert. En pak er nog een paar.
Maak er een stapel van, schrijf de titels op.

Ik naar boven, op zoek naar boeken die me hebben laten lachen, huilen, nadenken, glimlachen, peinzen, zwijgen, verwonderen of trillen. Boeken die dat mij niet ‘gaven’ zijn onlangs verhuisd naar het ‘goede doel’.
Op de trap maakte ik me zorgen. Welke titels kies ik in godsnaam? Zou deze exercitie uren duren?
Verbaasd liep ik na drie minuten naar beneden. Zonder enige vorm van afweging straalden vijf titels me tegemoet.
Daar liggen ze nu op mijn bureau, ze vertellen misschien wie ik ben.

Het kleine meisje van meneer Linh
De onverbiddelijke tijd
Eilandpost
Paradijs verloren
Zullen we een bos beginnen?

Philippe Claudel, Jan Wolkers, Mary Ann Shaffer, Cees Nooteboom en Jaap Robben hebben mij met hun woorden geraakt, er zijn gevoelens beschreven die ik herken, zij hebben inzichten verstrekt en mij aangegeven dat het leven vele perspectieven heeft.
Misschien begin ik nog een bos.

Willie,
14 april 2018

Posted in Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Een bos beginnen

Eerste ervaring

Omdat moeder is ‘gevlogen’, moet hij het met mij doen. Hij is net twee maanden oud, slaapt veilig in een warm nestje, drinkt bij zijn mama.
Het is zondagochtend, eerste paasdag 2018. Papa, mama en zus pakken hun ski’s en vertrekken. Sneeuw is een onweerstaanbaar fenomeen.
Ik blijf achter met de boreling, aan alles is gedacht: twee flesjes gekolfde melk in de koelkast, crèmes en Pampers op ooghoogte, kinderwagen bekruikt, draagzak uit de knoop en het espressoapparaat op stand-by. Telefoons drie keer gecheckt, met een hand op ‘t hart beloofd dat ik bel, wanneer de kleine man onbedaarlijk huilt en niet te troosten valt.
Na maanden van zwangerschap en kraamvrouwentijd, hunkert de jonge moeder naar haar bergen met sneeuw, zoals gemeld. Haar baby-zoontje is aan mijn zorgen toevertrouwd.

En dan. Ze zijn vertrokken. Max, zo heet het nestblijvertje, begint met een uurtje slaap. Dan, kirrend geeft hij te kennen dat het tijd is voor melk.
Oeps. Zal het lukken? Voor de eerste keer melk uit een flesje?
De oma fluistert dat het goed is. Dat vindt Max ook. Hij knippert met zijn blauwe kijkers en zet het op een drinken, gelijk een ketellapper. Als dank een grote boer en een vette glimlach.

Tegen lunchtijd arriveert de moeder en haar gevolg. Max ruikt háár onmiddellijk en vindt dat zij dírect moet komen.
Gelijk heeft ie, want zo’n eerste keer is een hele ervaring.
Ook voor oma.

Willie,
01-04-2018

Posted in Kleinkinderen | 1 Comment

Vrouwendag

Vrouwendag

Brood en rozen voor mijn moeder, die niet van het huishouden hield, wel van perspectieven.
Brood en rozen voor mijn oudste dochter, die haar leven beheert als een bekwaam regisseur.
Brood en rozen voor mijn jongste dochter, die op haar geheel eigen wijze haar doelen bereikt.
Brood en rozen voor mijn oudste schoondochter, die met haar talrijke talenten geen uitdaging uit de weg gaat.
Brood en rozen voor mijn jongste schoondochter, voor wie geen berg te hoog is.
Brood en rozen voor mijn oudste zus, die letterlijk en figuurlijk op de kleintjes moest passen.
Brood en rozen voor mijn tweede zus, die wijsheid en begrip weet te verbinden.
Brood en rozen voor mijn jongste zus, die vindingrijkheid en doorzettingsvermogen hoog in haar vaandel heeft staan.
Brood en rozen voor mijn schoonzussen, die veilige havens creëren.
Brood en rozen voor onze hulp, die, tegen de stroom in, haar kinderen de goede weg wijst.
Brood en rozen voor al mijn nichten, die niet schromen om van de wereld een mooie plek te maken.
Verder: brood en rozen voor álle vrouwen in mijn hoofd en in mijn hart, die streven naar vrijheid en geluk.

Willie,
8 maart 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Vrouwendag

Kouwe klus

Zijn er nog echte kouwe klussen met dit Siberische beer-weer?
Mijn vader herstelde vroeger de schoeiingen bij de slootkant, want makkelijk vanaf het ijs. Mijn moeder stookte, in een hokje dat wij WC noemden, het petroleumstel op, om zo de vorst buiten de deuren te houden. Dat ging goed, maar het bleef er stervenskoud. Noem het maar ‘code rood’, mede omdat fleece en ander weerbestendig materiaal bij lange na nog niet voorhanden was. We deden het met oude kranten onder de borstrokken en strooi in de klompen.

Zijn er nog echte koude klussen met dit Siberische beer/weer?
Jawel, er is nog steeds een ijzige klus, die niet om uitstel vraagt, omdat je nooit weet wanneer die beer weer terug kruipt in zijn hol: HET SCHOONMAKEN VAN DE VRIEZER.
Bij min achttien kan de inhoud van de vriezer gewoon in de tuin.
Ik vul grote tassen met: een restje doperwtjes, een pond sperziebonen, drie krentenbollen, vijf deelblokjes spinazie, een half brood, twee dozen gevuld met rode kool, een eenzaam worstje, een zakje met bieslook/ tijm/lavas? Een vergeten pizza, twee bejaarde ijsjes, een halve peper, een afgeschilde citroen, vier verpakkingen tortellini (was in de bonus), een zakje ijsblokjes en voor de rest een klein leger aan ondefinieerbare substanties. Soep? Puree? Stamppot? Waarom ook alweer bewaard?
Eenmaal in de tuin hebben ze het naar hun zin, wat dacht je. Het is daar nog kouder dan in hun gewone habitat.
Ondertussen plaats ik een schaal met kokend water in de vriezer, leg een stapel kranten uit voorzorg op de houten vloer en wacht een uurtje af.
Dan hoor ik het aangevroren ijs vallen, het is tijd om de boel te schonen. Blijft een koude klus.
Ik sop de laden, die zijn altijd te groot voor gootsteenbak of emmer. Water over het aanrecht, mouwen nat en gebrom binnensmonds.
Maar het komt goed. Zonder tegenspartelen leg ik de doperwtjes, de rode kool, de deelblokjes en de bonen terug in de bovenste la. Alles wat naar vlees nijgt in de onderste en de rest in de middelste la.
Het ondefinieerbare boven op, morgen en de eerstvolgende dagen eten we ‘verrassing’.

Willie, 2 maart 2018

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Kouwe klus

Nachttrein

Van half negen tot het ochtendgloren tuft mijn nachttrein door het Franse landschap, richting Parijs.
Dit keer heb ik gekozen voor een gewone stoel, geen slaapcoupé, want daar voel ik me opgesloten. Zij zijn niet groter dan vier ouderwetse telefooncellen samen, en daarin zes bedden gepropt, twee keer drie boven elkaar.

Zo ging het op de heenreis: Ik kan niet met een rechte rug op mijn toegewezen bed zitten, daarom wurm ik me liggend uit mijn spijkerbroek. Mijn bagage gaat aan het voeteneind, een beetje opgekruld ga ik liggen. Ik knip het minuscule nachtlampje aan, wil even lezen. De rust duurt kort.
Met een flinke ruk aan de deur komen vijf grote jongens binnen, rechtstreeks van een sportschool. Ze hebben de hele dag genoten en zijn er vol van. Zo vol, dat zij vergeten dat het onderste bed links al bezet is. Hun jassen belanden op mijn deken.
‘Je suis ici’, piep ik, het is het enige Frans dat me te binnen schiet.
Ze moeten een beetje lachen en zeggen: ‘Pardon’ en maken zich daarna klaar voor de nacht. Dat betekent vijf paar mannenschoenen in ons piepkleine gangetje, sommige met sokken. De verdere overbodige kleding voor de nacht gaat op een stapel, ruikend naar uren flink sporten.
Eén voor één hoor ik de plasticzakken, waarin schoon beddengoed ligt, open gaan. Dan ‘Merde’ of ‘Putain’ als die grote lijven niet helemaal tussen de lakens passen.
Ik moet er even niet aan denken dat die fragiele bedjes niet berekend zijn op deze
lichamen. Maar het zal wel berekend zijn; erger is de reuk en het gesnurk van vijf onbekenden, die ook nog willen dat ik om 21.23uur mijn lampje uit doe.

Op de terugreis een gewone, verstelbare stoel dus. Ruimte genoeg in een coupé met honderd stoelen, niet het gevoel van haringen in een tonnetje. Tegen elven slaapt iedereen, gekleed en wel. Ik ook, en mijn boek is uit.

Willie,
Tussen Parijs en Gouda

04-02-2018

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Nachttrein

Eigen lied

Max
Van
Rijn
Drie woorden, elk drie letters.

Drie?
Ik lees: je houdt niet van routine. Klopt, kleine man, je hebt dorst op jouw gewenst tijdstip.
Je bent vrijheidslievend. Klopt ook, je bent geheel je eigen wereldje. In bad gaan bijvoorbeeld, je vindt er niets aan, want dan regelt mama alles. Gelukkig zijn hier later de bergen voor jou.
Je hebt een aantrekkelijke warme energie. Hier kan ik, na twaalf dagen, over mee praten.

Max
Van
Rijn

Drie?
Een heilig getal, in sprookjes, in verhalen, in godsdiensten, in de natuur. En zoals de volksmond zegt: ‘Alle goede dingen bestaan uit drie.’

Max
Van
Rijn

Drie?
Drie maal drie is negen, ieder zingt zijn eigen lied,
Drie maal drie is negen,
Max, hij zingt zíjn lied!

Oma Willie, 03-02-2018
L’Argentière-la-Bèssee

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Eigen lied