Maximaal

Maximaal in knuffelen en kneuteren
Maximaal in wriemelen

Maximaal in glimlachen
Maximaal in generositeit

Maximaal in ‘faire du kakka’
Maximaal in peuzelen

Maximaal in kracht
Maximaal in kilo’s

Maximaal in waggelen
Maximaal in ‘tijgeren’

Maximaal in dopjes en blokjes
Maximaal in ‘broemm, broemm’

Maximaal in observeren
Maximaal in herhalen

Maximaal in sonore geluiden
Maximaal in kreetjes en mummeltjes

Maximaal in ‘feest in bad’
Maximaal in grenzen zoeken

Maximaal in horen
Maximaal in begrijpen

Maximaal in klauteren
Maximaal in klimmen

Maximaal in ontroeren
Maximaal in genieten.

En boos is boos.

Daarom gaven zijn ouders hem, vijftien maanden geleden, de enige juiste naam: Max.

Oma Willie

l’Argentiere la Bessée
5 april 2019

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Maximaal

Haast u naar ‘Het Enge Bos’

Wij parkeren de auto op het erf van mijn broers.
Het doel van onze reis is Het Enge Bos, een prachtig natuurreservaatje in de drukke randstad. Min of meer een klein geheim tussen flats, A-zoveels, fabrieken, kantoorgebouwen en oprukkende Vinex wijken.

Het Enge Bos. Het ligt achter het “tuinpad van mijn vaderen”. Je loopt eerst langs kwekerijen, soms door kassen. Dan plots is daar het ultieme bewijs dat één persoon een stukje van de wereld kan verbeteren: passie voor natuur, passie voor onze voetafdruk, passie voor de wereld die wij achterlaten voor onze kinderen en kleinkinderen.

Hij is goddank niet de enige strijder meer. Hij heeft een nichtje, mijn broer. Gelukkig is zij ook míjn nichtje. Zij beheert met al haar talenten een groot deel van Het Enge Bos. Zij weet van wanten en van alles. Zij snoeit, maait, spit, plukt, droogt, ordent, zoekt, vergaart, oogst, zaait, poot, herstelt, leidt, timmert en observeert.

Jeannette, zo heet zij. Naast haar zorg om het natuurbeheer is zij ook een onverschrokken gastvrouw in haar piepkleine vijfsterren tent in dat Enge Bos.

Knus bij elkaar, houtkachel aan, schapenvachten op de zitting en met een fleece op de knieën, waren wij bijeen. Zij toverde, op een kampvuurtje, voor haar ouders, ooms en tantes, een smakelijke maaltijd.

Zwanen, uilen, wurmen en sneeuwklokjes: haast u naar Het Enge Bos. Daar is ruimte en aandacht.

“Tante” Willie
15 maart 2019

Posted in Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Haast u naar ‘Het Enge Bos’

Lunchlopers

’s Morgens vroeg passeer ik, op mijn fiets, donkere voorovergebogen gestalten met capuchon. De ruggen krom, de neus bijna op het stuur. Zij vallen na een nachtdienst om van vermoeidheid. Ik moet goed opletten, want de meesten hebben geen verlichting.

Een kwartietje later verandert het beeld: brede werkmannen, in oranje pakken, op weg naar hun hijskraan of grondverzet. Zij peddelen slaperig over de polderweg.

Ondertussen komt de zon aarzelend ter kimme. Gelijktijdig verschijnen de scholieren, die van dorp naar stad gaan, het is niet anders. Grote groepen: in rotten van tien bezetten zij het fietspad. Met een beetje maneuvreren kan ik ze inhalen. Soms moet ik de goede toon aanslaan, meestal lukt dat. “Jongens, een race-oma!”

Inmiddels hebben opgewonden jonge moeders de kindertjes naar school gebracht en doen ook een ommetje. Het zijn buurvrouwen of vriendinnen: “Zullen we even een rondje doen? Drinken we daarna een Latte bij dat leuke tentje.”

Af en toe fiets ik later, tegen negenen. Ouderen wandelen rustig en welgedaan met hondjes. Eerst krantje, koffie, beschuitje, daarna de viervoeter uitlaten. Hun tijd heeft geen haast.

Maar dan. Tussen de middag. De lunch. Er is bedacht dat beambten op kantoor beter af zijn om lopend te lunchen, zeg maar ‘zich te laten uitwaaien’. Daar wordt massaal gehoor aan gegeven. Deze lunchlopers zijn van ver te herkennen.
Zij maken hun loopje meestal met drie, soms met zes collega’s. Dan lijkt het net een schoolklasje.
Keurig, twee keer drie op een rij, nemen zij de openbare ruimte in, fier en genietend van bosch en beemd. In hun handen een geel of rood trommeltje met een bammetje. Bruin met kaas, vermoed ik. Misschien ook een appeltje meegekregen? De schoenen zijn degelijk met veters, de grijzige windjacks met ritsen bestand tegen klimatologische invloeden. Petten/mutsen, laat staan hoeden heb ik niet gespot. Aan de broekriem bengelt een hoesje met hun persoonlijke badge, waarmee deze ondergeschikten over twintig minuten moeten inchecken.
Fris en fruitig wacht de middag. Zijn zij zich bewust, dat ik acrobatische toeren moet uithalen om veilig thuis te komen?

Geef mij de ochtendfietsers, de scholieren, de moeders en de ouderen, want de lunchlopers zetten hun kantoorgareel voort, onder het motto: “Wij wijken niet.”
J.J.Voskuil zou nog een deel aan zijn meesterwerk kunnen toevoegen.

Willie, 14 maart 2019

Posted in Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Lunchlopers

Cock en Kondo

Mijn broer Cock en Marie Kondo zijn elkaars tegenpolen. Wat heet.
Waar de een alles, maar dan ook A.L.L.E.S. bewaart, want ‘je-weet-nooit’, gaat de ander met een design bezem door porseleinkasten.

Bij Cock klop je nooit tevergeefs aan.
Heb je:
klompen/doorlopers/mussenschedels/klinknagels/geitenwollen sokken/kerkkelken of lonten voor je net aangeschafte petroleumstel (omdat je zen wil gaan koken) nodig? Mijn broer glimlacht wat, trekt zijn oude houtje-touwtje jas aan, slaat een, nog door moeder gebreide, patentsjaal om zijn nek en duikt in zijn voorraad.

Laden bezwijken, planken buigen door, kasten puilen uit. Kondo zou met loeiende sirenes naar de beademing moeten, Cock komt glunderend te voorschijn met het gevraagde object.

Afgelopen vrijdag vierde hij zijn zevenenzeventigste verjaardag. Na de taart was daar de vraag: “Willie, weet jij wat: ‘Hobobogiën’ is?” Nou nee.

Natuurlijk hij had ‘toevallig’ iets gevonden en bewaard. Een tekening van een grafzerk, omgeven door echt mensenhaar. Haar van een dode, wel te verstaan. Het is begin vorige eeuw een poosje mode geweest om haren van dierbare doden af te knippen. Daarna te plakken en te knippen en het ‘haarkunstwerk’ vervolgens in de woonkamer op te hangen.
Op de achterkant van dit gevonden kunstwerk staat dus ‘Hobobogiën’.

Nu, twee dagen later, blijft het woord een raadsel. Ik weet nu wat een hobofobie is, want wat ik ook zoek, ik kom altijd op de lijst van fobieën. Overigens ging daar een wereld voor mij open. Ruw geteld bestaan er meer dan 350 geregistreerde fobieën.
Bijvoorbeeld: een fobie voor mannen/vissen/ideeën/glas/vuurwapens/lange woorden/donker/Bosjewieken/knoflook/oneindigheid/klokken/taal/hel/knieën/kinnen/pubers/goed nieuws/elektriciteit/thuis/geel/bezit/maagden/hoogte/autorijden/vogels en zo verder en nog verder.*)
Bij sommige fobieën kan ik me iets voorstellen, gelukkig bij de meeste helemaal niets.

En Marie Kondo? Zij lijdt aan Ataxfobie. Van Plutofobie heeft zij geen last, geloof ik.
Broer Cock heeft zijn eigen ‘Jeweetnooitwaarhetgoedvoorisfobie’. Wát zijn wij daar als grote familie blij mee.
Wat ‘Hobobogiën’ behelst? Wist ik het maar. Ik zoek verder. Is nieuwsgierig zijn ook een fobie?

Willie,
10 februari 2018
*) www.angstlijst.nl

Posted in Familie, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Cock en Kondo

De taal van Ot en Sien

“Oma, wat jij wat een toom is?”
“Zeker. Een groep kippen.”
Grote ogen aan de andere kant van de tafel.
“Dat kan niet, wij lazen vandaag over vroeger, Ot moest van zijn moeder een toom kurkbreien.”
“Wat zeg je me nu? Oh, een toom is ook een soort tuigje voor een paard. Maar wat kurkbreien is? Heb jij die oude leesboekjes nog?”
“Alsjeblieft.”
Na enig geblader verschijnt een tekening van een kordate, stevige moeder. Zij heeft een flink schort om de grote boezem, een kapsel met grenzen en robuuste benen in degelijk schoeisel. IJverig is moeder in de weer met spelden en een kurk: huppakee, gat in de kurk, spelden erop, sajet om de spelden en kurkbreien maar. Na lang punniken is een toom klaar voor het speelgoedpaardje.

Gretig lees ik verder, kindertaal omstreeks 1950:
Een oud vrouwtje vliegt, via haar stoof, in de brand. Een guit krijgt een standje. Wie lei een ei? Grootemoei heeft geen rijwiel. Zeepsop kan niet in een meelzak. Ot roept: ”Sliep uit!”
De zon is lustig. Een brutale rakker steelt ulevellen. Kinderen staan kaarsrecht en doodstil naast schoolbanken. Vader wordt voor het lapje gehouden. In een ommezientje drinken zij speldenwater. Oom heeft braaf schik in het verhaal. Meester lacht om olijke Piet. Nel wordt gekiekt.

Nauwelijks twee generaties verder en taal is onherkenbaar.
Verlies? Ik koester geen illusie dat het vroeger beter was dan vandaag de dag.
Taal verrijkt, altijd. Hoe dan ook.
Zélfs als mijn kleindochter vraagt wie mij B.F.F. (bee-ef-ef) is, en of ik al B.A.E. (bee-aa-ee) bij de Hema heb gekocht.
Alhoewel. Zou “Een zwerm witte meeuwen scheert rakelings langs de bruisende branding.” niet meer kunnen in groep 5? *)

Willie,
7 februari 2019

*) Uit: ‘Piet en Nel hebben vacantie’ Leonard Roggeveen, derde leerjaar. 

Posted in Kleinkinderen, Taal | Reacties uitgeschakeld voor De taal van Ot en Sien

Code twee incluis

Mijn moeder leerde mij een versje:

Daar was eens een mannetje, dat was niet wijs,
dat bouwde zijn huisje al op ’t ijs.
’t Begon te dooien, maar niet te vriezen,
toen moest dat mannetje zijn huisje verliezen.

Daar was eens een mannetje, dat was niet wijs,
dat bouwde zijn huisje al op ’t ijs.
Het sprak: “o Heer, laat het altijd vriezen,
anders moet ik mijn huisje verliezen!”
Het huisje verzonk, en ’t mannetje verdronk.

2019:
Daar is eens een landje, dat is zo bang,
het verwacht grote vlokken, uren lang.
’t Begint te sneeuwen, maar niet als voorspeld.
Heeft het landje vandaag zijn knopen geteld?

Toekomst:
Daar is eens een landje, dat is nu wijs,
het ‘bouwt zijn huisjes niet meer op ‘t ijs‘.
Het sprak: ”o Heer, op realiteit gaan wij bezinnen
anders blijft ieder bij de eerste vlok binnen”.

Het landje komt thuis, met code ‘geel’ incluis.

Wiilie,
22-01-2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Code twee incluis

Aanstoken

Mijnheer Frits Bolkenstein heeft dé oplossing: het klimaatverdrag moet voor een poosje de koelkast in. Misschien zou hij het liever naar de Noordpool sturen, maar ja, daar smelt het ijs al in ras tempo. Dus: in de politieke koelkast. Is Mijnheer B. nu helemaal van lotje getikt?
Hoopt hij, dat van uitstel afstel komt? Omdat de ‘kleine burger’, volgens hem, de rekening gepresenteerd krijgt? Sinds wanneer maken hij en zijn trawanten zich druk om de ‘kleine burger’? Dat antwoord weet ik, namelijk als er verkiezingen in aantocht zijn.
Afgelopen dinsdag laat de oud-VVD-leider optekenen in de Volkskrant: “Nederland zou bij dit klimaatverdrag dusdanig op de schop moeten, dat het te vergelijken is met Mao’s GroteSprongVoorwaarts.” Frits B. wrijft ons nog iets in: “En we weten hoe het daarmee is afgelopen.” Tjonge jonge, wat een stoere taal.
Gert-Jan Segers in een mosterdgroen Maopak? Voor die tijd is ál het ijs gesmolten en leven aapjes alleen nog in dierentuinen. Dat heet: te laat, mijnheer F.B.
Zal ik het vuur aanstoken? Ik geloof meer in ‘klimaatdrammers’ dan in oude mannen die ooit de klok hebben horen luiden, maar nu op een leeftijd zijn gekomen dat ze de klepel niet meer vinden.
Gevaarlijk.

Willie, 17-01-2017

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Aanstoken

Toch?

Op deze druilerige zondag in januari maak ik schoonschip met alle papiertjes die rondslingeren in, op en onder mijn bureau. Er staan talige teksten, puntige bedenksels, intelligente bespiegelingen of bijzondere invallen op, die ik ‘onderweg’ in 2018 tegenkwam. In boeken, in kranten of met een luisterend oor.
Opschrijven!

Gister kocht ik een nieuw schrift én een nieuwe pen, ik ordende vandaag de kattebelletjes.
De koning kwam langs, zijn moeder, Erasmus, Grunberg, Marlies Dekker, Cruyff, Tolstoj, Palmen, Bril, Tagore, Dalai Lama, Rodin, Haasse, Obama, Coelho, Ali B., Enquist, Aristoteles, Shakespeare, Churchill, Picasso, Vasalis en zelfs Bolkenstein.
Dit is nog maar een fletse opsomming van vrouwen en mannen die voor mij, bij tijd en wijle, de klok even lieten stilstaan.

De klus is geklaard, het schrift is bijna vol.
Als laatste fladderde Roald Dahl rond: “Als ik de kans had, schrapte ik januari van de kalender en zette ik er juli voor in de plaats”. Díe uitspraak ligt verscheurd in de papierbak.
Toch?

Willie, 13 januari 2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Toch?

Wiilie wenst een getal

In 15 jaar tijd zijn Man en ik 45 keer heen en weer gereden naar een grote jongen die zo nodig, ver weg, in de bergen moest gaan wonen.
45 keer. Het is een makkelijk rekenen. In de kerstvakantie, in de lente én in de zomer naar l’Argentiere. 15 keer 3. Eenvoudig sommetje.
Maar er waren ook kilometers, die ík aflegde met de trein. Het ging om een verjaardag, een geboorte en nog een geboorte. Of zomaar om heimwee.
Wat? Heimwee?
Eerst was het Rogierwee, al snel gevolgd door Rogiersandrawee. Eigenlijk, het moet gezegd, het ging allemaal wel. Tot er een wiegje kwam aan de voet van de Pelvoux.
Daar lag zij: blauwe ogen en blonde krullen. Mijn Rogiersandralisawee werd tegelijkertijd geboren.
Bijna een jaar geleden, het is begin 2018, zag een pronte boreling het daglicht. Hoe moet dat nu verder met mijn Rogiersandralisamaxwee?
Ik wens in 2019 voor de 50ste maal ‘ma valise’ te pakken.

Willie,
1 januari 2019

Posted in Familie, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Wiilie wenst een getal

Velletje van oma

Witte kerst.
Besneeuwde bergtoppen.
Zout en zand op de weg.
Sneeuwschuivers uit hun winterslaap.
Wortels als neuzen in tuinen.

Nog een paar kilometer te gaan.
Het verandert nooit.
Een hart dat sneller klopt.

En dan, daar is ie:
kleine Max.

Knuistjes met kuiltjes.
Vingertjes als worstjes.

Kleine Max.
Wangen als een ballonnetje.
Glimlacht tandjes bloot.
Kroelt met genoegen
tegen het velletje van oma.

Lieve kleine Max.

Willie
Kerstmis 2018

Posted in Kleinkinderen, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Velletje van oma