Aanstoken

Mijnheer Frits Bolkenstein heeft dé oplossing: het klimaatverdrag moet voor een poosje de koelkast in. Misschien zou hij het liever naar de Noordpool sturen, maar ja, daar smelt het ijs al in ras tempo. Dus: in de politieke koelkast. Is Mijnheer B. nu helemaal van lotje getikt?
Hoopt hij, dat van uitstel afstel komt? Omdat de ‘kleine burger’, volgens hem, de rekening gepresenteerd krijgt? Sinds wanneer maken hij en zijn trawanten zich druk om de ‘kleine burger’? Dat antwoord weet ik, namelijk als er verkiezingen in aantocht zijn.
Afgelopen dinsdag laat de oud-VVD-leider optekenen in de Volkskrant: “Nederland zou bij dit klimaatverdrag dusdanig op de schop moeten, dat het te vergelijken is met Mao’s GroteSprongVoorwaarts.” Frits B. wrijft ons nog iets in: “En we weten hoe het daarmee is afgelopen.” Tjonge jonge, wat een stoere taal.
Gert-Jan Segers in een mosterdgroen Maopak? Voor die tijd is ál het ijs gesmolten en leven aapjes alleen nog in dierentuinen. Dat heet: te laat, mijnheer F.B.
Zal ik het vuur aanstoken? Ik geloof meer in ‘klimaatdrammers’ dan in oude mannen die ooit de klok hebben horen luiden, maar nu op een leeftijd zijn gekomen dat ze de klepel niet meer vinden.
Gevaarlijk.

Willie, 17-01-2017

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Aanstoken

Toch?

Op deze druilerige zondag in januari maak ik schoonschip met alle papiertjes die rondslingeren in, op en onder mijn bureau. Er staan talige teksten, puntige bedenksels, intelligente bespiegelingen of bijzondere invallen op, die ik ‘onderweg’ in 2018 tegenkwam. In boeken, in kranten of met een luisterend oor.
Opschrijven!

Gister kocht ik een nieuw schrift én een nieuwe pen, ik ordende vandaag de kattebelletjes.
De koning kwam langs, zijn moeder, Erasmus, Grunberg, Marlies Dekker, Cruyff, Tolstoj, Palmen, Bril, Tagore, Dalai Lama, Rodin, Haasse, Obama, Coelho, Ali B., Enquist, Aristoteles, Shakespeare, Churchill, Picasso, Vasalis en zelfs Bolkenstein.
Dit is nog maar een fletse opsomming van vrouwen en mannen die voor mij, bij tijd en wijle, de klok even lieten stilstaan.

De klus is geklaard, het schrift is bijna vol.
Als laatste fladderde Roald Dahl rond: “Als ik de kans had, schrapte ik januari van de kalender en zette ik er juli voor in de plaats”. Díe uitspraak ligt verscheurd in de papierbak.
Toch?

Willie, 13 januari 2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Toch?

Wiilie wenst een getal

In 15 jaar tijd zijn Man en ik 45 keer heen en weer gereden naar een grote jongen die zo nodig, ver weg, in de bergen moest gaan wonen.
45 keer. Het is een makkelijk rekenen. In de kerstvakantie, in de lente én in de zomer naar l’Argentiere. 15 keer 3. Eenvoudig sommetje.
Maar er waren ook kilometers, die ík aflegde met de trein. Het ging om een verjaardag, een geboorte en nog een geboorte. Of zomaar om heimwee.
Wat? Heimwee?
Eerst was het Rogierwee, al snel gevolgd door Rogiersandrawee. Eigenlijk, het moet gezegd, het ging allemaal wel. Tot er een wiegje kwam aan de voet van de Pelvoux.
Daar lag zij: blauwe ogen en blonde krullen. Mijn Rogiersandralisawee werd tegelijkertijd geboren.
Bijna een jaar geleden, het is begin 2018, zag een pronte boreling het daglicht. Hoe moet dat nu verder met mijn Rogiersandralisamaxwee?
Ik wens in 2019 voor de 50ste maal ‘ma valise’ te pakken.

Willie,
1 januari 2019

Posted in Familie, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Wiilie wenst een getal

Velletje van oma

Witte kerst.
Besneeuwde bergtoppen.
Zout en zand op de weg.
Sneeuwschuivers uit hun winterslaap.
Wortels als neuzen in tuinen.

Nog een paar kilometer te gaan.
Het verandert nooit.
Een hart dat sneller klopt.

En dan, daar is ie:
kleine Max.

Knuistjes met kuiltjes.
Vingertjes als worstjes.

Kleine Max.
Wangen als een ballonnetje.
Glimlacht tandjes bloot.
Kroelt met genoegen
tegen het velletje van oma.

Lieve kleine Max.

Willie
Kerstmis 2018

Posted in Kleinkinderen, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Velletje van oma

Hannah en ik

‘Kaarsjesavond’ in Gouda. We staan op de markt bij de metershoge boom. Het is koud. Het is donker. De straatlantarens zijn uit. De winkels zijn verduisterd.
Er is muziek. De stadsbeiaardier speelt. Wij zingen mee. Heldere tonen in de winternacht.
De kinderburgemeester leest het kerstverhaal. Stralend en vol vertrouwen.
Daarna gaat een mevrouw zingen, een aria. Hannah, de kleindochter, wil weten wat er gezongen wordt.
Ik fluister de vertaling in haar oor: ‘Doe wat je zelf belangrijk vindt’.
Hannah: ‘Oma, dat klopt niet, want je leeft toch met elkaar?’
Heel eventjes knijp ik in haar kleine kinderhand.

Willie
15-12-2018

Posted in Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Hannah en ik

Retrospectief

Dat heb ik weer. Ben ik eindelijk een blitse oma, omdat een iPhone 6s op mijn bureau is geland, lees ik in een NRC van enkele weken geleden, dat een kentering op het gebied van digitaal vlak gaande is.
Sommige millennials beweren, ik citeer: ‘Afwezigheid op sociale media en een oude domme telefoon in je tas zijn een nieuw teken van klasse.’ Tja.

Het herinnert mij aan een voorval van, ik denk, veertig jaar geleden.
Een vader en een moeder (schrijfster dezes) van een klein manneke hielden er regels op na, waar zij zeer bewust over hadden nagedacht. Houten speelgoed, geen plastic. Zelf verantwoord brood bakken. Een yoghurtplantje in de vensterbank. Een speelgoedkist gevuld met knijpers, trechters en bolletjes wol. Boeken met goedgekeurde teksten en prenten. Géén potjes met gezeefde groenten, maar een eigen prak. Zelfgebreide wollen jasjes en degelijke schoentjes.
De kinderprogramma’s op tv werden, natuurlijk, nauwkeurig uitgekozen.

Totdat. Het manneke werd een kleine jongeman en speelde op speelplaatsen. Zijn klasgenootjes holden in de pauze over houten bielzen en deden geluiden na die hij niet herkende. Zij schreeuwden: ‘eiffenho’, zij maakten bewegingen die op de draf van een paard leken. Verbaasd stond hij aan de kant.
‘Mama, als de kinderen op school spelen, roepen ze ‘eiffenho’. Is dat een prinsje? Heeft hij ook een prinsesje?’

Wakker geschud door die twee vragen, hebben de vader en de moeder van de jongeman ‘de knop snel omgedraaid’.
Beste millennials van een bepaalde klasse, geef je kinderen de ruimte van deze tijd. Zíj moeten verder, jullie hebben ‘verder’ allang onder handbereik.

Willie, 23 november 2018

Posted in Kinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Retrospectief

Filiaalchef

Hij rook naar koffie. Als hij zijn overjas uit deed, zijn pet op de kapstok hing, om daarna mijn oudste zus een zoen te geven, bleef ik altijd een beetje in zijn buurt. Ik vond koffie een heerlijke geur.

Hij wilde trouwen, Annie ook. Hij had een goede baan, namelijk winkel chef bij De Gruyter. Toen er boven een filiaal in Amstelveen een etage vrij kwam, vertrok mijn zus aan zijn trotse arm.

En fier was ie, de koffiegeurende zwager. Op zijn vrouw, natuurlijk, maar ook enorm op zijn baan. Elke ochtend, in een kakelverse witte jas, openende hij de winkeldeuren. Keurde met zijn arendsogen de schappen. Stonden de trommels en potten recht? Lagen de zakken thee naast elkaar? Waren de koperen knoppen van de koffiemaalmachine blinkend? Zo ja, dan mocht de clientèle binnenkomen.

Zijn winkel was een bezienswaardigheid. In mijn kinderogen ontzettend luxe: prachtige lampen, tegeltableaus met afbeeldingen uit tropische landen. Het zonlicht door de glas-in-lood gaf zijn nering in een kleurrijke aanblik. Er waren rekken met kruiden uit verre oorden, veel soorten koffie, theeblaadjes van de eerste pluk. Volgens mij was er geen bleekwater, boenwas of soda te koop.

Toen hij, de koffieman, eenmaal ons gezin kwam binnengelopen, vond mijn moeder het tijd bij De Gruyter boodschappen te doen. Niet dat ons dorp zo’n chique winkel herbergde, maar oprichter Piet had al vroeg een bezorgdienst bedacht. De ene week kwam een bediende “horen” en de andere week kwam de bestelling thuis.
Ik zat dan op het puntje van mijn stoel, om onder uit de doos het Snoepje van de Week te vissen. Geen snoep, dat was van vóór mijn tijd, maar een speeltje, een poëzieplaatje of een boekje. Klein, maar in mijn kinderogen zo’n weelde, dat ik moeder vroeg of ze áltijd bij De Gruyter wilde kopen.
De rest is geschiedenis, alhoewel ik denk dat de service, het aanbod en de inrichting van de winkels nu binnen de grachten hoge ogen zou gooien.

Willie
14 november 2018

Posted in Familie, werk | Reacties uitgeschakeld voor Filiaalchef

Jammie

Nou, nog één keer dan. Omdat ik mijn hoop vestig op Marcel Boekhoorn, die met zijn stuivers zorgt dat de Hema in Hollandse handen blijft.
Ik wil in de folder, in plaats van ‘fake fur’ jassen, gewoon kunnen lezen: ‘namaak bont’.
Ik wil dat hij de ‘dames onesie roze’, met staartje én met opdruk van tientallen Siepie’s, verkrijgbaar tot en met maat XL, subiet uit het assortiment haalt.
Maar de opkoper heeft nog meer te doen. Ik vind dat een nachtlegging(!) met luipaardenprint, ook te koop voor een pondje meer, eveneens uit het schap moet. Zélfs als deze legging makkelijk te strijken is. Dat las ik.
Heer des Huizes: ‘Willie, kom je naar bed?’
‘O, gossie, nee, ik moet mijn legging nog strijken.’
Wat een geluk voor ons huwelijk, dat ik niet van gestreken leggings hou. Helemaal niet van leggings, zeker niet in bed.
Lieve Hema, bedien het ganse volk, maak mooie dingen, hou de eer aan jezelf. Cachet met een knipoog of zoiets.

Daarnaast kan onze grootgrutter er ook wat van. Ik blader door de Allerhande van deze maand.
Bij de koffie eten wij nu ‘speculekkers’. Bij het avondeten kook ik zielige ‘buitenbeentjes’. Om makkelijk te koken, lees ik veder, heb ik een potje met kruiden van ‘by Jonnie Boer’ nodig. Natuurlijk bij elk recept een andere versie.
Mijn moeder, een milieudeskundige avant la lettre, kookte driepoot worteltjes en geschrokken spruiten naar hartenlust. Haar kruidenrekje bestond uit peper en nootmuskaat. Op hoogtij dagen kwam er ook kaneel op tafel. Dan was er rijstepap met rauwe melk van de koe van de buurman. Dat was ‘jammie’.
Jamie O. en Jonnie B. moesten nog geboren worden.

Willie, 23 oktober 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Jammie

‘Briefs’

Vandaag is het ‘Spreek Nederlands Dag’, een poging van diverse instanties om in het dagelijks taalgebruik het Nederlands te promoten. Wat heet.
Vandaag was ik naar de Hema, de Hollandse Eenheidsprijzen MAatschappij, duidelijker kan het niet. Er zijn in dit warenhuis al héél lang Hollandse worsten, handdoeken, tompoezen, kaarsen, pennen, gummetjes, pyama’s en onderbroeken voor een afgeronde prijs te koop. Kwaliteit is top, de bon bij de kassa ook. Hollandse handelsgeest. Gewoon doen, gewoon praten, kortom een warenhuis met beide benen op de grond.
Ik was dus in de Hema, dit keer op zoek naar ondergoed. Wat vervangend materiaal kopen voor de heer des huizes.
Omdat de Kerstman en zijn voorganger al een paar weken de schappen heeft veroverd, vond ik niet zo snel het gewenste artikel.
Er liep een vrolijke jonge meid, met op haar spijkerbroek het Hema-logo.
‘Ha, mag ik je iets vragen?’
‘Wat bedoelt u?’ Zij was duidelijk overdonderd door deze inleidende vraag.
‘Wat zoekt u?’
‘Ehh, ondergoed. Gewone, mannenslips, gewone. Geen shorts ofzo. Gewone.’
Het sprijkerbroeken meisjes rolt even met haar ogen, trekt een wenkbrauw en verzucht:
‘Ohh, u bedoelt ‘briefs’.
Dan weet ik het niet meer, ik was toch duidelijk? Geen brieven, maar ondergoed?
‘Links, achter in de winkel, net voorbij de sokken en de shirts. Daar vindt u ze.’ Het beste kind kan een zucht om zoveel onwetendheid nauwelijks onderdrukken.
Ik druip af met de staart tussen de benen, ga richting sokken en shirts. En jawel, daar hangen ze. ‘Briefs’ in vijf maten en twee kleuren, zwart en grijs.
Opgelucht reken ik bij de kassa, vier ‘briefs’ met ‘real lasting cotton en new improved quatity’, af.
Thuis vouw ik de korte (brief) onderbroeken op een stapeltje. Tevens hoop ik dat de Hema de ‘Spreek Nederlands Dag’ volgend jaar een warmer hart toedraagt. Gewoon, beste Hema, deze dag alle artikelen in het Nederlands aanbevelen.
Of niet. Ook goed, maar dan is ‘Spreek Nederlands Dag’ water naar de zee dragen.

Willie,
13 0ktober 2018

Posted in Taal | Reacties uitgeschakeld voor ‘Briefs’

Best mens

Heel wat uren slijt ik, zoals bekend, in de trein. Ik ben (nog steeds) een voortvarende oma, die haar hand niet verlegd om een reisje te maken naar Leiden, Groningen of Frankrijk. Ik geniet van het zoeven door een landschap, krant en boek bij de hand. Altijd water en broodje in de tas om eventuele vertragingen te overbruggen. En die zijn er, zo af en toe. Dan worden we toegesproken. Jaar en dag waren we ‘dames en heren’, maar sinds een maatregel is dat onkies. Want niet iedereen is een dame of een heer. Er zijn vele tussenvormen. De NS heeft geluisterd en haar medewerkers op cursus gestuurd: er zijn geen ‘dames en heren’ meer, maar ‘reizigers’. Dat élke conducteur/omroeper dát weet, en zich houdt aan het protocol! Tot zover.
“Goedenavond geldige kaartjesbezitters, wij komen volgens dienstregeling aan op spoor elf in Utrecht.”
“Dag medemensen, de catering komt langs in wagon 2408.”
“Dag dames en heren uit alle kringen, vanwege een aanrijding met een persoon hebben wij een ruim uur vertaging.”
“Hallo wereldburgers, er lopen schapen op de rails. Even geduld, alstublieft.”
“Beste lieden, we vertrekken een minuutje later. Vanwege de bladeren op de rails.”
Evennaasten, we moeten wachten bij een rood signaal.”
“Dag kinderen van Adam, de machinist heeft zich verslapen. Wilt u uitstappen, deze trein rijdt niet.”
Van A naar B-gaanders, wij bereiken over enkele minuten Amsterdam Centraal.”
Vaders en moeders, dochters en zonen, deze trein vertrekt zodra de man, die zich op het laatste moment tussen de al gesloten deuren heeft gewrongen, zich meldt bij de hoofdconducteur.”
Verzonnen? Was het maar zo. Ik leef met mijn notitieboekje.
Dat boekje heb ik altijd bij me, ook op de fiets. Alhoewel er al trappend minder op te schrijven lijkt. Tót ik een pompoen kocht bij een uitstalling langs een polderweg. Ik kocht een mooie grote, zegge en schrijven voor één euro.
Het was even zoeken naar het geldkistje waarin ik de schade kon deponeren. Het was een zilverkleurig exemplaar uit de tijd van mijn ouders, toen men nog baar geld in huis had voor de petroleumboer, de kruidenier, de verzekeringsagent die elke week langs kwam. Allemaal aparte vakjes. Ook een vakje voor stuivers, dat was voor de collecte op zondag in de kerk.
Op dát kistje langs de polderweg, waarin ik twee munten van vijftig liet vallen, was een briefje geplakt met de tekst: ‘U bent een best mens’.
Neuriënd vervolgde ik mijn weg. Als ik de baas was van Tante Spoor, zou ik het wel weten.

Willie,
30 september 2018

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Best mens