Dag 5 in “sociale-onthouding”

Vandaag, dag 5. Mos-dag. ‘Dan maar de tuin in’, zo gezegd, zo gedaan. Zeker omdat ik later niet te boek wil staan als ‘patiënt 32’. Wat een eigenwijze tante, ’patiënt 31’ die zich niet wilde laten testen. Had  de wereld er anders uit gezien, als zij niet zo eigenwijs was geweest? Joost mag het weten. En haar God houdt zich ook schuil in zijn hemel.

Goed. Ik de tuin in. Nu is ‘tuin’ een groot woord voor ons kleine buiten in een binnenstad. Daar groeit, in de wintermaanden die dit jaar nogal nattig waren, mos liederlijk tussen én op alle steentjes. Het lijkt wel een sloot met kroos.

Het plamuurmes en ik gingen samen het groene gespuis te lijf. Al eerder ontdekte ik dat een staalborstel niet werkt in vochtige omstandigheden. Evenmin een hogedrukspuit, want dan moet je later het mos van de muren en ramen krabben.

Ontmossen? Het blijkt een perfecte yogaoefening: mosje voor mosje veroveren, keitjes vegen en af en toe de rug rechten.

Na een paar uur hield ik het voor gezien. Emmers vol met groen, het ruikt naar ‘sloot’, zijn verzameld. Tijd om een verdiende borrel te drinken en te schrijven.

Mos. Op zoektocht naar meer wetenswaardigheden over al dat kleine groen, verdwaalde ik tussen woorden als epifylen, levermossen, heteromorfe, gametofyt, haploïde, tailleuse, protonema, ventrale, parenchymatisch, thallus, antheridia, archegonium, chloroplasten, seta, en columella.

Bent u er nog ? Gelukkig. Vergeef me de eventuele typefouten.

Dat groene plantje, dat ik nietsontziend vandaag met harde hand verwijderde, heeft nog meer lemma’s in dienst. Zoals: elateren, gemmen, flagellen, dorsale, amfigastrie, marsupium en involurum.
Blijkbaar is de wetenschap omtrent ‘mos’ onwaarschijnlijk groot.

Mos. Een tweede betekenis. Geen plantje maar -iemand op ‘gebruiken’ wijzen-.
Mos is hier het enkelvoud voor ‘mores’, zo leer ik.
Laten we hopen, dat we met onze goede gebruiken vandaag en morgen, het Corona virus ‘mores’ leren.

Morgen, dag 6. “Hebben en zijn”.

Wllie, 19 maart 2020.

Posted in Corana, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 5 in “sociale-onthouding”

Dag 4 in “sociale-onthouding”

Vandaag dag 4. Selfies-dag. Hoe verzin je het? Een selfies-dag? Dat kan ik met gemak uitleggen.

Al jarenlang komt een groep dames en heren om de week samen, ik “leid” de gesprekken. Wij bespreken onderwerpen die ertoe doen. We hebben daar twee uur voor uitgetrokken.

Het kan gaan over de verkiezingen in Amerika, over het registeren van het donorschap, over een kunstmanifestatie, over politieke uitspraken, over belangrijke mannen of vrouwen uit de geschiedenis, over filosofieën, over gender, over geloof of over euthanasie, kortom niets is taboe.

Corona 2020
Het is even niet anders. We mogen niet meer ons lokaal in, we willen dat ook niet. We zijn wijs en een beetje oud.

Toch kriebelt het bij mij. Onze volgende bijeenkomst, morgen, heeft als onderwerp: “selfies”.
Ik had me natuurlijk (!) al ingelezen, het van Gogh Museum bezocht en verder álles voorbereid om een discussie binnen de perken te houden.

Waar moet ik mijn ei nu kwijt?

Hier misschien.

1839: De eerste selfie werd gemaakt door een fotograaf.
2013: “Selfie” staat genoteerd in de Dikke van Dale.
Zelfde jaar een palindroom van Kees van Kooten: ‘otofoto’.
Dan:
Steeds meer noodlottige selfies.
– Een selfie met een stier. Bloederig.
– Een selfie met een pistool. Paf.
– Een selfie op een trap. Boem.
– Een selfie op een steile bergkam. Klats.
– Een selfie bij de barbecue. Wham.

Ooit waren de selfies in gebruik bij schilders om hun kunne te verkopen. Rembrandt was daar een meester in. Een zelfportret was een visitekaartje, een aanbeveling, een “hier ben ik en dit kan ik”. Is het nu anders?

Maar wat moet ik dan met van Gogh, met zijn oor en met een theedoek om zijn hoofd?

Laten we wel wezen, we willen allemaal, anno 2020, gezien worden. Iedereen, altijd,  overal en in alle hoedanigheden. Is selfie misschien een ander woord voor aandacht?

Selfies-sticks zijn vandaag de dag te koop vanaf  € 3,95.
Van Gogh zou er een moord voor gedaan hebben….

Morgen, dag 5: Mos-dag.

Willie, 18 maart 2020

Posted in Corana, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 4 in “sociale-onthouding”

Dag 3 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 3. Takken-dag. Begrijp me goed, geen takke-dag, maar een takken-dag. Ik wil takken zoeken, zolang ik nog naar buiten mag, langs beemd en oever, om de huiskamer op te vrolijken.

We moeten de lente nu maar  binnen halen en de bloemetjes binnen zetten. Bloemetjes buiten komt wel weer, áls we ons best doen.

Dus stapte deze takken-mevrouw op de fiets, vergezeld van een vlijmscherpe snoeischaar. Ver weg van de bewoonde wereld vond ik een rij geweldige krulwilgen. Tientallen naast elkaar. Dus: fiets aan de kant, schaar in de aanslag en twee takken geknipt.

Terug had ik langs de IJssel een vrolijke  wind mee, de zon was alwéér van de partij. Ik kreeg er blosjes van.

Ondertussen was er thuis een bloemenpakket met tientallen kleurrijke tulpen in soorten en maten, met takken van allerlei kaliber afgeleverd. En met een kaartje.

De blosjes veranderden in blozen.

Mijn gescoorde wilgentakken staan nu buiten te wachten op betere tijden, de takken en tulpen met het kaartje pronken in alle glorie op de tafel.

Omdat ik, naar het schijnt, geen “takke-wijf” ben….

Zo kom ik deze ‘sociale onthouding’ wel te boven.

Morgen, dag 4. Selfies-dag.

Willie,
18 maart 2010
.

Posted in Corana, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 3 in “sociale onthouding”

Dag 2 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 2. Alle-ramen-open-dag. Als onverwacht alle dekbedden en matrassen naar buiten kunnen, de zon had er blijkbaar zin in, lijkt het op de Grote Schoonmaak van mijn moeder. Niet dat zij zo’n huishoudelijk “tiep” was, verre van dat. Onze ma hield niet van stof afnemen, van poetsen evenmin. Zij had belangrijker dingen te doen, was haar gedachte.

Maar o wee, werd het bijna Pasen? Dan moest de bezem plotsklaps door de woning.
Wij hadden een aanbouwtje bij het huis, met een plat dak. En omdat het vroeger ALTIJD mooi weer was in de Goede Week, konden alle bedden met kapok luchten na een stoffig winterseizoen.

Op één van die dagen, net voor Pasen, -was het Witte Donderdag of Goede Vrijdag?- mocht ik als jong meisje, in een fris gewassen afdankertje, zomaar uit een slaapkamerraam op de matrassen springen. Ik genoot van de zonnestralen. De kerkklokken beierden, merels zongen en de lucht rook naar bloesem. ’s Avonds kregen we een gekookt eitje.

Nu, vijfenzestig jaar later, voel ik ineens weer die vreugde.
Nee, de Corona is nog niet voorbij, maar dat gevoel laat mij nooit meer in de steek.

Morgen, dag 3. Takken-dag.

Willie,
17 maart 2010
.

Posted in Corana, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 2 in “sociale onthouding”

Dag 1 in “sociale-onthouding”

Gelukkig doet de zon niet mee aan “sociale-onthouding” en kiert hij zijn schuchtere lentestralen door mijn raam. Dat maakt het dragelijker, want ineens zijn zaken waar ik nooit over nadacht, aan het kantelen.
Geen verjaardag van mijn zwager, geen ziekenbezoekje voor mijn schoonzus, geen jaarlijkse praatpartij met een “oude” vriendin, geen etentje buiten de deur: allemaal afgezegd de laatste drie dagen.
Bijna gekluisterd aan huis dus, misschien zijn er mensen die daar een moord voor doen, maar ik niet. Muren vliegen snel op me af. Hoe ik het red? Ik maak plannetjes.
Elke dag krijgt een titel en hoe gek het klinkt, ik heb er baat bij.

Vandaag, dag 1. Stranddag met picknick. Ook vanwege die lentestralen van hierboven.
Op het strand mogen Man en ik vrij rondlopen, wij rekenen ons rijk met een auto voor de deur. Een kleedje, brood, kaas en zalm in de mand, ons hoor je niet.

Morgen, dag 2. Alle-ramen-open-dag. Kasten van de kant, schoenendozen (en dat zijn er wat) onder bed vandaan, vervolgens aan de slag met zwabber en zuiger. Heb er nu al zin in.

Jaren geleden waren er in ons gezin soms geen vakantieplannen. Zes weken thuis met vier opgroeiende koters, dan hebben we het ergens over. Ik bedacht een plan: elke dag een onderwerp om te doen.
Bijvoorbeeld: Lego-dag, puzzel-dag, taart-dag, post-dag, wandel-dag, kleur-dag, knuffels-wassen-dag, pannenkoeken-dag, zeepjes-maken-dag, voorlees-dag, verkleed-dag, speurtocht-dag, muziek-dag, ballonnen-dag, kleine-beestjes-dag, picknick-dag of krantenhuisjes-dag.
We maakten er een kalender van, het werkte.

Vandaag maak ik een kalender voor mezelf, want kinderen en kindjes, familie en vrienden zijn even fysiek niet bereikbaar.

Willie
15 maart 2020

Posted in Corana, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 1 in “sociale-onthouding”

Oma Corona

Nou ja. Ben ik ineens een doelgroep geworden. Zonder dat ik er iets voor heb hoeven doen, alleen gewoon tweeënzeventig worden.

Weliswaar een gezin grootgebracht, lief en leed gedeeld en ervaren, kilometers gelopen en gefietst, filosofieën aangehangen en weer overboord gegooid, bloembollen gepoot en bomen gesnoeid, geluisterd en antwoorden gegeven, oplossingen gezocht en hakken in het zand gezet, geluk gezien en verdriet getroost, kinderknuistjes om mijn nek gevoeld en knokige handen gestreeld, truien gebreid en sokken gestopt, liedjes gezongen en pleisters geplakt, lessen gegeven en methodes ontwikkeld, gewikt en gewogen.

Kortom: ik ben tweeënzeventig, en nu ongewild een doelgroep geworden. Het zijn barre tijden.

Maar IK WIL NIET in dat vakje. Mijn hoofd wil het niet. Mijn hoofd voelt als tweeënveertig. Ok, tweeënvijftig misschien.

Ineens zijn daar de bezorgde kinderen.
“Mam, niet meer met de trein komen, hoor. Wij regelen het hier, heus.”
“Mam, weet je waarom de scholen níet dicht gaan? Om jullie als oma’s en opa’s te sparen.”
“Mam, als je hier bent, en het land gaat op slot, ben je wel erg ver weg van Gouda en zo.”
“Mam, red je het wel? Gelukkig hebben we skype en de post werkt nog.”

Het kost me moeite, maar ik geef me over. Soms zijn kinderen verstandiger dan een moeder.

Oma Corona
13-03-2020

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Oma Corona

Wenen, een impressie

Aangeharktst. Bestaat dit superlatief? Zo niet, dan is het nu verzonnen.
Ik heb nog nooit door zo’n aangeharkte stad gelopen. Dat heeft z’n voordelen, welzeker. Alles proper en schoon: geen prul, peuk of poep op de stoep, heerlijk. Je kunt met je schoenen in bed.
Geen klokhuizen of bananenschillen naast de prullenbakken, in trein en tram geen kauwgomvlekken. Op bankjes in de prachtige parken geen broodkruimeltje, vliegen daarom in de stad zo weinig vogels?
Het kraakheldere gedoe is niet uit de Corona-lucht komen vallen, het moet het ‘Wiener bloed’ zijn, want dít leer je niet in twee weken aan een hele stadsbevolking.
Nog meer ontdekt: Weners zijn uitermate hoffelijk en behulpzaam, maar op een onverwacht vriendelijk lachje of grapje heb ik ze niet kunnen betrappen.
Gedisciplineerd in het verkeer? Natuurlijk. Rood betekent in Wenen wachten op groen, alle fietsen staan in rekken. Auto’s hebben geen claxons, ook geen deuken, krassen of andere onberispelijkheden.
Tot slot duidelijk taal, bij de informatie in het Hauptbahnhof staat een bord: ‘Wir sprechen nur Deutsch.’

Wij kwamen voor de concerten, de kerken, de musea en de optrekjes van de welgestelden uit vergane jaren. Met een hoofd vol kennis en verwachtingen bracht de trein ons gerieflijk naar de stad van Keizerin Elizabeth (Sisi) Amalie Eugenie.
Sisi, dus. Zo’n verschrikkelijk geromantiseerd ‘gevalletje’ met haar 45 kilo, dat ik nauwelijks naar Schloss Schönbrunn wilde. Neem daarbij de suikerspinnerij van André Rieu en mijn vooroordeel was compleet.

“Trek voor het bezoek aan Schönbrunn een hele dag uit”, jubelde de reisgids. Mooi niet.
We genoten een laat ontbijt, met ongelofelijk veel lekkers, en lieten ons tegen enen als toeristen naar het vakantieverblijf van de ongelukkige keizerin brengen. Een uurtje te besteden, want we wilden op tijd zijn voor een concert in de Karlskirche. (Nee, geen walsen.)

Spijt! Spijt! Al bij de eerste aanblik. Een statig paleis, in warm geel, zonder opsmuk.
Ik moest mijzelf herpakken. Slenterend door de prachtige tuinen en langs de lange lanen besefte ik hoe beeldvorming werkt. Waren hier geen honderdzestig hectaren om te genieten?
Als een prinses schreed ik tussen de rozenstruiken, mijn prins kneep eventjes in mijn hand. Dat knijpje had ik Sisi ook graag gegund.

De overige dagen vervulden ons met nog meer verbazing, van “Klassiek” tot “Prater”.

Vienna, waar geen winkel leeg staat, waar je smaakvol dineert voor een mooie prijs, waar de ‘Torten’ je toelachen, waar jonge vrouwen en oudere dames in hun mooie mantels het straatbeeld domineren, waar een immense keuze is aan fraaie hoeden en elegante handschoenen.
Waar H&M pronkt alsof zij Versace en Dior verkoopt, waar jongeren in de tram opstaan voor ouderen, waar controle in het OV overbodig lijkt, waar muziek voller klinkt: het is een bijzondere en prachtige stad.

Willie, 4 maart 2020

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Wenen, een impressie

Tussie-mussie

Wat? Ehh? Vermoeide rijmelarij in een stormachtige maand die te lang duurt? Verkapt carnavalslied?
Niets van dat al. Oók ben ik nog niet hoogbejaard, ik weet morgen nog wat er vandaag in de krant staat en vergeet geen enkele verjaardag.
Tot zover.

Volgende week zie ik mijn zussen. We lunchen, lachen, luisteren. Maar ik heb eerst wat anders te doen: ik ga twee tussie-mussies voor mijn zussies samenstellen.
De eerste bestaat uit lavendel, klimop, oregano, viooltje, kersenbloesem, ranonkel, anemoon en misschien een twijgje linde.
Voor de tweede verzamel ik, naast klimop en lavendel, sneeuwklokje, kamperfoelie, alstoemeria, lelieje-van-dalen, petunia en misschien een takje hulst.
Omdat mijn zussies reeds de tachtig zijn gepasseerd, laat ik oranjebloesem achterwege.

De tussie-mussie, een piepkleine ruiker met een boodschap, was dé smiley van de 18de eeuw. Romantischer dan een klik op een het toetsenbord, nietwaar? Ook spannender, want door de samenstelling van het ruikertje werd er veel ‘gezegd met bloemen’.
Kreeg je akelei, hop, ijsbloem of boterbloem in je tussie-mussie? Dan kon je beter het hazenpad kiezen.

Tussie-mussie. Speld hem op je revers, zet hem naast je bed in een speciaal tussie-mussie vaasje, (ook dat nog!), sla er een bloemenboek op na. Of niet.

Ongelofelijk dat ik, kwekersdochter in hart en nieren, van het bestaan niet wist. Bloemen waren handelswaar en het was hard werken. Geen tijd voor bespiegelingen en duidingen.

Alhoewel, plakte mijn oudste broer in de vijftiger jaren niet elk weekend een vaasje aan de autoruit van zijn Ford Taunus, wanneer hij naar het meisje van zijn dromen ging?
Met fresia’s?
Dat is uitgekomen.

Willie,
23 maart 2020

Posted in Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Tussie-mussie

‘OOPOEH’

Eigenlijk wil ik een hond. Niet een dikke grote lobbes, ook geen lattenbodem op vier poten, geen zwabber met een staartje, geen keffend bibberend beestje met een strikje tussen zijn oren. Ook geen hond die met zijn hoofd tussen de liftdeur heeft gezeten en te pas en te onpas zijn tanden bloot gromt.

Ik wil een gewone hond, zoals ie ooit bedoeld was. Waakzaam, lief, trouw en oplettend. Die met zijn staart kwispelt als ik thuiskom.
Jammer. Ik woon in een binnenstad, ons tuintje is te klein om wat honden willen: draven en graven.
Daarnaast worden honden gelukkig van robuuste wandelingen, zonder riem en beperkingen. Ik kan het Fikkie niet elke dag bieden.

Toen eens geïnformeerd naar een pup-in-opleiding, eentje die later een visueel gehandicapte keurig naar de trein brengt. Na twaalf maanden, bij ons in huis, een tijdspanne die te overzien is, gaat puppy naar een interne opleiding. Maar ik kroop al snel in mijn schulp, het bleek een fulltime job, met ongekend strakke opvoedingsrituelen, want ook voor puppy’s geldt: jong geleerd is oud gedaan.

Het blijft kriebelen, de hondenwens. Ook al weet ik dat tussen droom en daad
wetten in de weg staan en praktische bezwaren. Elsschot dichtte verder: ‘En ook weemoedigheid die niemand kan verklaren.’
Ligt daar de vinger op de zere plek? Op weemoedigheid? Weemoed naar de polder aan de Wijde Aa met Max en Pluto dravend door de weilanden? Naar de middagen dat mijn jongste telg zijn middagdutje deed, samen met zijn hondje, gekruld in de hondenmand? Wie zal het zeggen.

Woef. Er gloort hoop aan de horizon. Ik las over stichting ‘OOPOEH’.*) De oprichtster zag een gat in de markt, wist van wensen en mogelijkheden van opa’s en oma’s. Tegelijkertijd kende zij drukke gezinnen mét een hond.

Zo af en toe ga ik met zo’n ‘gemakshond’ wandelen langs de oever van de Ijssel, iedereen blij.
Misschien blijft hondje ook een nachtje logeren.

Willie, 16 februari 2020

*) www.oopoeh.nl

Posted in In en om de Keizerstraat, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor ‘OOPOEH’

Viooltjes van suiker

Elke maandagochtend loop ik eensgezind met Amber naar haar juf. In deze wintermaand is het op dit tijdstip nog donker en soms mistig. Heel af en toe een helder moment wanneer de maan tevoorschijn komt. Dan vraagt zij zich af waarom de maan soms een bal is, of zoals vandaag, op een banaan lijkt.
“Oma, in Frankrijk was hij een bal. In Leiden niet. Hoe komt dat?”
Zij stelt meer vragen op onze wandeltocht.
Wij zijn samen, stap voor stap, niemand die ons stoort of in de rede valt. Het is een kostbaar kwartiertje. Honderduit praat en vraagt zij. Meestal hoeft er geen antwoord te komen, want dát weet ze zelf heus wel.
“Oma, grapje, oelewapje!”

Opeens, drie huppels verder: “Wil jij, als je dood bent onder de bloemetjes of in een oven?”
“Goh, uhh, nou…”
“Je gaat nog niet meteen dood, dus mag je nog even nadenken, hoor.”

Opgelucht knijp ik in haar vuistje. Niet dat ik geen antwoord heb, want ik wil namelijk ‘viooltjes op mijn as’, ook koffie met échte taart. Kun je dat vertellen aan een kleuter? Even is het stil.
Dan vervolgt ze: “Ons thema op school is deze maand Techniek, volgende keer wil ik thema Dood. Kun je mooi over knutselen en tekenen. Oma, kom jij dan ook praten, want jij gaat wel eerder dood dan ik, want dat hoort zo.”
“Daar zeg je me wat, meid. Zullen we het aan je juf voorstellen?”

Daar kwam niet van, want een kleuterjuf met dertig krioelende mensenkindertjes en nog meer bewuste/overbezorgde ouders heeft om half negen wel wat anders aan haar hoofd.

Een paar dagen later valt mijn oog op een krantenartikel. Over een herdenking van de in juli verleden acteur Rutger Hauer.
“Familie en vrienden hebben in Beesterzwaag het leven van Rutger Hauer herdacht”. Bijgevoegd is een foto van deze bijeenkomst. En wat zie ik? Een grote taart en bovenop een ‘marspeinprint’. Het is een foto van het gezicht van de dode.

Bij de champagne, als tranen weloverwogen óf theatraal zijn gedept, wordt het baksel in stukjes gesneden.
“Wie wil een stukje van zijn oog?“
“Monique, voor jou het kuiltje in zijn wang, met slagroom?”
“Sharon, for you his smile?”

Brr.

Ik wil een taart op ‘de dag van de oven’, graag met viooltjes van suiker. Mijn as mag in een kuiltje met echte viooltjes.

Amber, als jij later kunt lezen, wil je het dan voor mij regelen?

Oma/Willie
24-01-2020

Posted in Familie, Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Viooltjes van suiker