Dag 74 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 74. Overgang.

“Mensen zijn sociale dieren: als er gevaar dreigt, zoeken ze bescherming bij elkaar. Maar bij een virus moet je dat juist niet doen en dus ingaan tegen je instinct. Dat kost energie en na een poos word je dat zat”, vertelt socioloog David Bos. “Bovendien lijkt het nu alsof de eerdere voorspellingen overdreven waren: een grootschalige ramp is immers uitgebleven. Maar dat is nu juist te danken aan het feit dat we, vanwege die voorspelling, ons gedrag hebben aangepast.”
Bos vervolgt: ”Maar mensen krijgen het benauwd thuis, dus zoeken zij de ruimte.’’

Is het daarom dat ik vanmorgen vroeg richting kleinkinderen fietste? Had ik het benauwd thuis? Echt niet.
“Eigen haard is goud waard”. Nog nooit heb ik de afgelopen weken dit oubollige spreekwoord zó bewaarheid gezien. Vanuit “onze haard” leerde ik de corona wereld overzien en accepteren.

Het is iets anders, waarom ik het benauwd krijg. Het is kleinkinderenwee.
Dat blijft. Als dan, op een mooie woensdag de strakke noordenwind en de felle zon de virusjes gaan verdunnen, durf ik.
Ik mág ook, want dochters en zonen blijken zuinig te zijn op hun moeder:
‘Welkom mam. In de tuin is een hoekje met een lekkere stoel, neem je eigen broodje mee, maar ik heb ook alle deurknoppen gesopt.’

“Mam” vertrok dus bij het ochtendgloren en schommelde anderhalf uur later in een tuin vol met bloemen, vlinders en twee jonge meiden.

‘Oma, wat zie jij er vrolijk uit!’ dat was vandaag met recht een “zachte” overgang.*) Ik had het in mijn stoutste droom niet durven hopen.

Weer even wennen.

Morgen, dag 75. Moeite

Willie, 27 mei 2020

*) Zachte overgang”, de Volkskrant, 25 mei 2020)

Posted in Corona, Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 74 in “sociale onthouding”

Dag 73 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 73. Parfum

De anderhalvemeter heeft ook zo zijn voordelen. Er zijn immers geen wolken parfum meer die, als ik ergens in de rij sta, ongevraagd mijn neus binnen drijven. Van die goedkope, zoet overheersende geuren met veel bombarie en aanwezigheid. Past meestal ook bij de persoon.
Parfum is niet gemaakt om wachtenden voor de kassa te bedwelmen. Parfum is een subtiele boodschap.
Ooit was het een reukoffer voor goden: een fikkie stoken (” per fumes”), dat lekker ging ruiken. Men neme: een zak vol rozenblaadjes, een handje salie, enkele takjes koriander en een stapel geurige takken. Voilà: geen God durfde meer een plaag of rampspoed te organiseren. De Egyptenaren gingen rustig slapen.
De Romeinen konden er ook wat van, zij “per fumes” kruiden en planten voor hun Jupiter en de hele hemelse rataplan.
Tot er een tijd kwam, dat zij dát een beetje zonde vonden. Zij fleurden hun olijfolie op met de heerlijkste geuren. In de badhuizen smeerden de nazaten van Romulus en Remulus iedereen lekker in. Let wel, de kostbaarste geur op de voeten, want die steeg op naar het hele lichaam. Ook een idee.

Ik vind het een genot: in het openbaar op reukafstand van elkaar blijven. Als er nu maar  geen parfum gecreëerd wordt, dat verder dan anderhalve meter “draagt”.
– Ohh, het is er al jaren? Maar niet te betalen is voor boeren, burgers en buitenlui? Alleen voor de stinkend rijken?-
Het goedje heet “Poivre Caron”, zit in een kristallen flesje, heeft een witgouden dop. Prijskaartje? Rond de € 6000. (Ruikt alles behalve subtiel, aldus kenners.) Anders gezegd: het riekt behoorlijk.

Willen we allemaal niet zo’n flaconnetje krijgen van onze MP? Dan is  anderhalve meter zeker gewaarborgd. Het lege flesje kan op Marktplaats.
Iedereen gelukkig.

Morgen, dag 74. Overgang

Willie, 26 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 73 in “sociale onthouding”

Dag 72 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 72. Kweken

Het zijn rare tijden. Tijden waar ineens de vraag opkomt: ‘Weet jij wat het verschil is tussen “kweken” en “telen”?’
Nou, ik niet. Dus op zoek.

Na uren op internet, kort samengevat:
Kweken: levende ‘zaken’ verzorgen; in leven houden, opvrolijken, voeden, koesteren.
Telen: planten/zaden laten groeien om er iets me te doen. Verkopen?

Alles bij elkaar blijft het een ingewikkelde zaak. Alhoewel. Kweken lijkt toch meer te gaan over iets dat er al is, en verder moet groeien. Daarom bezocht ik ooit de “Kweekschool”.

Daarnaast is er veel “kweek” te koop: kweekset, kweekpot, kweekzak, kweektray, kweekplaat, kweekkas, of kweekkuip. Om maar te zwijgen over een substantie die nagels doet kweken. Nergens kun je toch “kweek” vervangen door “teel’? (op één na dan..)

De grap is, dat je wél telen en kweken tegelijkertijd kunt doen. Want mijn vader teelde chrysanten, maar was een kweker. En hij was geen “tuinder”, want die hadden grotere gewassen.

Voor de classici onder ons: een treurdicht van Vondel. Hij had het, zacht gezegd, niet getroffen met ’t kind.
“Och, d`ouders telen `t kind
en maken `t groot met smart;
Het kleine treedt op `t kleed,
het grote treedt op `t hart.”

Ook tóén had men niet alles in de hand.

Morgen, dag 73. Parfum

Willie, 25 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 72 in “sociale onthouding”

Dag 71 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 71. Versje

“Versjes opzeggen”, het was een leuke gewoonte. Op school leerden we klassikaal vijf versjes. Een voor nieuwjaar, een voor Moederdag, een voor Vaderdag, twee voor de verjaardag van pa/ma. Op een dubbel A-viertje (heette toen nog “tekenvelletje”) mocht je een voorgedrukt plaatje inkleuren. Daarna, op lijntjespapier in schoonschrift, met de tong uit de mond het wensje schrijven.
Het leukst vond ik de wensjes voor de verjaardag van mijn ouders. Een week van tevoren meldde je de juf of meester dat het feest in aantocht was. Dán mocht je zelf een afbeelding uitzoeken, bovendien na school blijven om in te kleuren.

Hoogfeesten, bijvoorbeeld bruiloften, waren van een heel andere orde. Prachtige, met gouden letters bedrukte wenspapieren lagen in een doos met vloei ertussen. Mocht je nóg langer na blijven.

Dat geluk viel mij niet ten deel. Mijn oudere zussen, vlot en handig met pen en potlood, rijmden en tekenden voor hun jongste zusje de mooiste exemplaren. Wij oefenden terwijl we afwas deden of de werkoverhemden  aan de waslijn te drogen hingen.

Ik ken er nog vele uit mijn hoofd. Of dat ook voor mijn -toen kleine- broers geldt?
Al met al, het is vergane glorie. Geeft niks, iedere tijd heeft zijn bijzonderheden.

Willie, 1 januari 1955: (sproetenkoppie, grote strik in heur haar)

Lieve papa en mama.
“Het oude jaar is heengegaan.
Met twee fluwelen slofjes aan.
Het zuchtte: “Nooit keer ik weerom! Dag allemaal, mijn tijd is om!”
En alle mensen riepen luid:
“Het oude jaar is lekker uit!”
Daar staat een aardig ventje klaar:
“Zeg eens, ben jij het nieuwe jaar?”
“Jazeker,” zei het met een lach,
“En ik wens jullie allen goedendag.
Al ben ik jong en klein,
Ik hoop een heel goed jaar te zijn.
Ik breng u dit, ik breng u dat,
Ik breng iedereen en alles wat:
Wat hoop, wat vreugde, wat verdriet,
Wat zorgen en een vrolijk lied.
Kom lieve mensen ik begin!
Stap dapper het nieuwe schuitje in.
Zowel bij zonnig als bij buiïg weer,
Blijf ik een jaartje vol goede sfeer.”

Willie, 24 mei 2020: (rimpelkoppie, permanentje in heur haar)

Lieve mensen.
Het virusje is heengegaan,
Met twee fluwelen slofjes aan.
Het zuchtte: “Nooit kom ik weerom!
Dag allemaal, mijn tijd is om!”
En alle mensen riepen luid:
“Vertrek, corona, jij schavuit!”
Daar staat een aardig voorstel klaar:
“Hé, ben jij Nieuw Normaal voor allegaar?”
“Ja zeker”, zei het met een lach
“En ik wens jullie allen goedendag.
Al ben ik jong en klein,
Ik hoop een goed ‘Nieuw Normaal’ te zijn.
Ik breng u dit, ik breng u dat,
Ik breng iedereen en alles wat:
Wat hoop, wat vreugde, wat verdriet,
Wat zorgen en een vrolijk lied.
Kom lieve mensen ik begin!
Stap dapper het nieuwe schuitje in.
Zowel bij zonnig als bij buiïg weer,
Blijf ik een jaartje vol goede sfeer.”

Tja.

Morgen, dag 72. Kweken

Willie, 24 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 71 in “sociale onthouding”

Dag 70 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 70. Lepeltje

Gouda, 23 mei 2020

Geachte Heer Buisman,

Sakkerloot, wat heeft u gedaan? Plotsklaps is het kleine lepeltje uit het potje Buisman verdwenen. Ik begrijp daar geen snars van. U verwittigt op uw site, dat het een actie inzake duurzaamheid is. Lariekoek. ‘Gebruik voortaan een theelepel’, bazelt u verder.
Ziet u het voor u? Gebrande suiker heeft namelijk de eigenschap lekker aan te koeken.
Dienaangaande, het door u gememoriseerde kleinood telkenmale af te moeten spoelen, doet het milieu geen goed.

Het kleine, metalen goudkleurige lepeltje deed naar behoren zijn dienst, maanden lang. Om daarna bij een kinderkeukentje te belanden.
Natuurlijk, alle beetjes helpen, mitsgaders ben ik van mening dat deze ommezwaai geen zoden aan de duurzaamheid-dijk zet. Integendeel.

Nogmaals: Geachte Heer Buisman!
Gade en ik maken sinds mensenheugenis koffie “zoals oma die zette”: een aardewerken potje, een dito filter, grofgemalen koffie en natuurlijk een schepje van uw ongeëvenaarde product. Vervolgens, bijna kokend, water langzaam opgieten. Slotsom? Milieuvriendelijkere manieren van koffie zetten bestaan er niet, zelfs niet als u zich het apezuur zoekt.
Derhalve verzoek ik u, mede namens mijn echtgenoot, uw boude plan te elimineren. Gewoon weer, in elk potje een lepeltje, zoals ook op elk potje een dekseltje past.
Inmiddels verblijf ik, met de meeste hoogachting,

W.H.M. Lek-Ruijsink

Morgen, dag 71. Versje

Willie, 23 mei 20120

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 70 in “sociale onthouding”

Dag 69 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 69. Verheugen

Ik verheug me in het mooie weer vandaag, de ekster die oorlog voert met een buurtkat, de was die binnen een uur droog was, de coronakaarten van mijn trouwe zussen, de reuk van schoongemaakte peultjes, de krant die elke ochtend op de deurmat valt.
Ik verheug me in mijn gezondheid, ons grote huis, het kleine tuintje, het zelfgemaakte sap van de vlierbloesem, de rozen in de vaas, schrijven. Zeg maar, de zaken die er zijn.

Ik verheug me op, dat is ander koek. Dat is toekomst, dat is reikhalzend uitzien naar iets positiefs, naar iets waar je blij van wordt.
Ineens ligt dát, vanaf maart dit jaar, gecompliceerder.

Psychologen vertellen: ‘Je kunt alleen maar een gelukkig mens zijn, als je iets positiefs hebt om naar uit te kijken. Nee, daar is niets kinderlijks aan. Een kind verheugt zich op een presentje in zijn schoen, maar een volwassene heeft even zo goed een perspectief nodig.’

Klopt als een zwerende vinger. De voorpret van een vakantie, de spanning voor een groot feest, de verwachting voor een concert, het uitzicht naar een familiediner, het welbehagen bij een kind.
Alle “voorpretten”, “spanningen”, “gevoelens”, “verwachtingen” en “uitzichten” en “het welbehagen” maken het leven van alledag gelukkig.

Zo zo, corona, ik heb nog een appeltje met je te schillen…

Morgen, dag 70. Lepeltje

Willie, 22 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 69 in “sociale onthouding”

Dag 68 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 68. Geheim

De Engelsen zeggen: “Als je je geheimen aan de wind onthult, verwijt hem dan niet dat hij ze doorvertelt aan de bomen.”
In Frankrijk: “Een geheim heeft altijd een oor.”
De wijze Grieken: “De tijd brengt alles aan het licht.”
Nederland: “Er is geen schuit zo dicht of er komt een lek in.”
La Fontaine: “Niets drukt zo zwaar als een geheim.”
Japan: ”Niets is zo zichtbaar als wat men wil verbergen.”
! Als klap op de vuurpijl, dames lezeressen:
Zweden: “Ook vrouwen kunnen een geheim bewaren, mits men het ze niet vertelt.”

Tot zover.
Ik vind geheimpjes leuk. Vlak voor Sinterklaas, voor een verjaardag, een snoepje geven (‘Stt, niet tegen mama zeggen, hoor’), een betekenisvolle knipoog, de geheimtaal van kleding, van het tasje van Queen Elizabeth.
Dat zijn grapgeheimen. Het schept verbinding, een bondje.

Huis-, tuin- en keukengeheimen gaan me ook goed af. Dan kan ik zwijgen als het graf. Iets met respect of zo.

De grote geheimen van oorlogsvoering, staatsgeheimen, verplichte geheimen bij mistoestanden of onderzoeken vallen buiten mijn leefwereld. Ik prijs me gelukkig.

Sttt, ik heb er tóch een. Niet van wereldformaat, ofschoon wel voor de hele wereld! Ik heb namelijk een coronamondkapjesgeheim.
We moeten aan de mondkapjes. ‘Wegwerp’ kan, maar achter de ‘Bernina’ kruipen met klosjes garen, een schaar en een lapje stof is  goedkoper.
Ach, wat een geploeter, vooral die zoompjes keurig afwerken, terwijl de zomer op de deur klopt. Plots heb ik een idee: ik stiefel de trap op en pak een katoenen zakdoek uit de linnenkast. Een wondertje: de snotlap heeft precies goede maat (volgens het RIVM).  Alleen even dubbelvouwen, tunneltjes naaien, elastiekje rijgen en de klus is geklaard. Op naar de Hema, waar ik de hele voorraad zakdoeken heb opgekocht. 
Niet onbelangrijke bijkomstigheden: kan makkelijk gewassen, heeft meestal een gedistingeerd streepje, voelt niet zwaar en is eenvoudig over neus, mond en kin te rimpelen.

Ik HAD een coronamondkapjesgeheim. Alleen nu nog aan elastiek zien te komen….

Morgen, dag 69. Verheugen

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 68 in “sociale onthouding”

Dag 67 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 67. Spreekwoorden

Met dank aan “De Speld”.

Uhh, wie weet over honderd jaar nog, waar deze uitdrukkingen ooit vandaan kwamen?

Ik zit zo vol als een kapper
Het heel druk hebben
Beter 1,5 meter dan aan het infuus
Het zekere voor het onzekere nemen
Als de BOA van straat is dansen de jongeren op het skatepleintje
Je moet blijven handhaven
Je kunt van het wc-papier een gordijn maken
Ergens veel te veel van hebben
In de onderbroek werk maken
Meteen aan de slag gaan
De sportschooleigenaar gooit zijn toestellen naar buiten
Een slinkse manier vinden om de regels te omzeilen
Je achtergrondje aanpassen
Jezelf beter voordoen dan je bent
Toen ging de vleermuis in de soep
Toen is het allemaal begonnen
Een voucher krijgen
Je geld kwijt zijn
Het aantal gemelde nieuwe opnames kan achterlopen op het werkelijke aantal nieuwe opnames omdat in het weekend niet alle gevallen worden gemeld
Niet volledig zijn
Als een dolfijn in de Amsterdamse haven
Niet op je plek zijn
Jezelf een winkelmandje voorhouden
Mij kan niks overkomen
Vanuit het raam staan applaudisseren
Doen alsof je iets belangrijk vindt maar in feite niets doen
De beste virologen liggen op de IC
Niemand weet wat de juiste oplossing is
Een carnaval te ver
Net iets te lang doorgaan

Maar ík ben mijn eigen “Speld”, en verzon:

Wij weten wat de buurman eet
Aardig doen voor elkaar
Tien meter elastiek te kort
Massa hysterie
Aai, draai, zwaai
Iets missen
Ik ga Irma roepen
iets niet begrijpen
Hou je waffel achter dat kapje
Genoeg is genoeg
Ik moet nog even een plintje verven
Verveling
Ik heb dronken handen
Eindeloos herhalen

Morgen, dag 68. Geheim

Willie, 20 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 67 in “sociale onthouding”

Dag 66 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 66. Theezakjes

Ieder z’n meug. Ik moet er niet aan denken.
Elke ochtend bij het ontbijt aan partner of logés een Tea Topic stellen, gedrukt op het labeltje bij een theezakje van ‘Pickwick’. Ik heb ze maar even uit het doosje gehaald.
Wat is jouw talent?
Wanneer voel jij je energiek?
Wanneer neem jij een momentje voor jezelf?
Op welk moment is thee voor jouw onmisbaar? (hier komt…)
Hoe start je ’s morgens op?
Hoeveel tijd breng je door met je familie?
Wat motiveert jou?
Wat is jouw grootste wens?
Wat is jouw favoriete thee momentje. ( …de aap uit de mouw)

Ik denk dat menigeen, nog voor het zachtgekookte eitje op tafel staat, gillend de deur achter zich dicht trekt. Pickwick denkt dat we, met hun indringende vragen, meer de tijd nemen voor onszelf. Ik geloof er geen sikkepit van.

Via de site van Pickwick kun je mee doen met deze Tea Topics. Ik heb slechts één vraag voor de hele wereld en aan iedereen: “Hoe wil je de dag het liefst beginnen?”

Mag ik? Mag ik antwoorden? Alstublieft?
“Met een kop koffie, een plak ontbijtkoek, de krant en verder stilte. Ik hoef geen braaf gedoe in de vroege ochtend.”

Aha! Volgens de bedenkers van dit concept, is het ook mogelijk overdag een goed gesprek te voeren met een kop thee in je hand. Met het doorweekte labeltje aan de zijkant van je beker, of met het natte draadje, omwikkeld aan een lepeltje.

Geef mij liever de rijmpjes van de concurrent Van Nelle, met vrouwtje Piggelmee. Daar waren geen zweverige vragen nodig. Daar kwam hoogmoed gewoon voor de val. Hatsiekadee.

 

Morgen, dag 67. Spreekwoorden

Willie, 19 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 66 in “sociale onthouding”

Dag 65 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 65. Fidgeten

‘Kind, zit niet zo te wiewauwen.’ Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Zij werd onrustig van gewiebel, gefriemel of van het geklik met het dopje van een ballpoint.
Dat zij met “wiewauwen” ook een onomatopee in haar mond nam, díe kennis had zij achteraf vast willen hebben.
“Wiewauen” komt van wauwelen. Sinds 1619 “wauwelen” mensen al. Een beetje onverstaanbaar praten, je lippen bewegen, het kan ook murmelen zijn. Alles zonder boodschap of aanleiding.
Zo werd “wiewauwen” geboren: zonder boodschap of reden aan je haar frunniken, met je vingers op tafel tikken of aan je oorbel draaien of met de poten van je stoel wippen.

Kijk daar. “Wiewauwen” revancheert zich bij monde van Mariette Boon, onderzoekster bij het LUMC in Leiden. Mevrouw Boon weet veel, heel veel van vet en overgewicht.
In deze tijd een hoog actueel onderwerp. ‘Want’, zo schrijft zij, ‘het coronavirus en ons vet zijn dikke vrienden. Ga in elk geval niet als een gek afvallen, dat werkt averechts. Beweeg vooral, al is het  miniem.
Ga fidgeten. Beweeg je tenen als je zit, friemel met je viltstift. Rommel een beetje met je horloge, verleg je mobiel, draai aan je ring, roer extra lang in je koffie. Verschuif je papieren, leg ze weer terug. Speel met een nietmachine, knip folders in stukjes.’
Samengevat: Fidgeting is het nieuwe “wiewauwen”. Ooit door mijn moeder vakkundig in ons gezin ter ziele geholpen. Nu één van de manieren om van overgewicht af te komen.

Moet nog zien of ik er tegen kan.

Morgen, dag 66. Theezakjes

Willie, 18 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 65 in “sociale onthouding”