De dag van de pindakaas

Tijdens mijn speurtocht naar ludieke krantenberichten, stuitte ik vanmorgen op ‘de dag van de pindakaas’. Een paar commerciële snuiters in Amsterdam hebben dit besloten, en nu is het feest! We kunnen onze pindakaasdromen opsturen. De leukste droom wint en wordt bewaarheid. Misschien zwemmen in een ‘bad met’? Of een pindakaasdouche? Ik doe niet mee.
Die jongens uit de pindakaaswinkel weten het wel. Zij brengen tientallen mengsels aan de man/vrouw/hipster: met knoflook en gebakken ui, met karamel, met chilipeper en dadel, met kaneel, met kokos of met koffie. Natuurlijk, milieubewust, zónder palmolie.
Ooit was pindasmeersel een restverschijnsel. Lees de levensloop van de heer Kellogg er maar op na. Het is een navrante geschiedenis, met rare denkbeelden over geloof en sex. Als ik zijn tijdgenoot was, had ik zijn mond gesnoerd met duizend kuub peanut butter.

Daar is ie dan, 25 januari, de dag van de pindakaas. Zoals vele ‘dagen van’. Wat te denken van de dag van de klant, de dag van de garnaal, de dag van de lingerie, de dag van de melk, de dag van de appel, de dag van de jager, de dag van de vrijwilliger, de dag van de tuinder of de dag van de docent?
Ik denk dat ik voor de laatste drie wél warm wil lopen.

Willie,
25-01-2018

Bron: AD, 25-01-2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor De dag van de pindakaas

Shéi zhïdào

Vandaag lees ik:‘In één nacht tijd bouwen 1500 Chinese arbeiders een treinstation.’ Ze werkten non-stop, negen uur lang onder de sterrenhemel. Ik stel me voor, van ‘s avonds tien tot ‘s morgens zeven. Na de klus de vuile handen afvegen aan de werkbroek, en hup, naar huis, naar moeder-de-vrouw.
‘Waar was je de hele nacht, Ping-Li?’
‘O, even stationnetje bouwen.’
‘Maak dat de kat maar wijs.’
‘Nee, die eet ik liever op.’
Enfin, ‘s lands wijs, ‘s lands eer, al snap ik van sommige ‘wijzen’ geen sikkepit. Nog even terug naar het station dat ‘s morgens in de vroegte klaar was voor gebruik. Negen uur lang achter elkaar werken, kan dat? Kunnen Chinezen dat? Krijgen zij geen honger? Moeten zij niet plassen? Waren er 1500 kommen met rijst, was er thee voor iedereen? Was er soep, waren er noodles? Hoe komen al die arbeiders daar? Ik bedenk zomaar wat logistieke problemen. En waarom zo’n verschrikkelijke haast?
Overigens, het kan best vlugger, als ik reken, is een station wellicht in één uur klaar, maar dan heb ik wel ruim 13.000 Chinezen nodig.
Shéi zhïdào.

Willie
24-01-2018

Bron: Nu.nl, 24-01-2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Shéi zhïdào

Max van Rijn

Max van Rijn. Daar is ie dan, met zijn vier kilo’s. Hij liet even op zich wachten. Zijn ranke moeder helde af en toe een beetje voorover. Zij gaf geen krimp. Bergbewoners zijn wel wat gewend.

Max van Rijn. Wat een naam vol beloften. Beloften van trouw en kameraadschap.

Max van Rijn. Geboren in de bergen, zoals zijn moeder. Zijn vader vond daar later zijn passie en liet daarom zijn geboortegrond los, wát hij ook zou gaan missen.

Max van Rijn. Ik hou nu al van je. Ik heb je nog niet eens gezien, maar ik weet het zeker. Liefde is grenzeloos.

Oma Willie
23 januari, Frankrijk

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Max van Rijn

‘Just walk out’

‘Just walk out’, zomaar een winkel uit lopen met een krentenbol en een deo? Is dit een advies voor winkeldieven? Welnee, het kan gewoon in Seattle.
Je houdt daar, bij ‘Amozon Go’ je smartphone bij de ingang voor een scanner, daarna pak je wat je nodig hebt. Deo en krentenbol mogen meteen in je handtas of in je broekzak. Hightech doet de rest.
Dus ook geen gedoe meer met karretjes of mandjes. Ook winkelbeveiligers zijn overbodig, want alles, maar dan óók alles is al geregistreerd. Sensoren houden jou, en wat je pakt, in de gaten. Diezelfde sensoren zien hoe groot je bent, hoe dun of hoe dik, welke kleur je gelaat is, of je brede schouders hebt, of een hazenlip of een buikje. Dat linken zij, natuurlijk, aan je bankrekening.
Oeps. Hoe regelen de sensoren het met zwangere vrouwen?

Willie
22 januari 2018

Bron: AD, 22-01-2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor ‘Just walk out’

‘Gestormpooled’

Mijn nachttrein in Parijs wacht niet, om precies negen over negen is de grote locomotief ‘op stoom’ en begint hij aan de lange reis naar de Franse Alpen, daar wil ik naar toe. Zo ook afgelopen donderdag, de dag van de storm.
Thuis houd ik de site van de Thalys nauwlettend in de gaten, weliswaar besluit de NS het gehele raderwerk stil te leggen, maar de site van de Thalys meldt dat zij wél rijden.
Vol goede moed brengt Lief mij naar Rotterdam, koffertje gepakt, ticket in de hand. Daar blijkt dat NIETS rijdt, ook mijn verbinding naar Parijs niet.
We zoeken informatie, die is er niet, maar we mogen wel naar het Mariott Hotel tegenover het station, waar schalen met chique broodjes, kannen met koffie en alle mogelijke sappen klaar staan.
Ook hier geen informatie, behalve: ‘We weten nog niets. Het kan nog uren duren. Verder garanderen we ook niet’, de dame met een NS/Thalys insigne op haar pet gebaart wijds naar alle reizigers in de foyer, ‘of iedereen direct een plaats heeft.’
‘Ik heb een ticket voor een aansluiting in Parijs, zijn er regels?’
De dame: ’Nee, wie het brutaalst is heeft een plek.’ Ze herschikt haar krullen en wendt zich tot de volgende verbaasde reiziger.
Daar is Lief, in mijn oor: ‘Ik breng je toch even naar Parijs, haal je met gemak de nachttrein.’
‘Kunnen we mensen mee vragen? We hebben plek over.’
Zo gezegd, zo gedaan. Het werd een geanimeerde tocht met een dame en een heer op de achterbank. Zíj op tijd in Parijs, ík op tijd in mijn slaapcoupé.
Zonder dat we het wisten hebben we ‘gestormpooled’.

Willie.
21 januari 2018

Posted in Reizen | 1 Comment

Wat een paus

Paus Franciscus rijdt graag in een Fiatje.
Als hij van zijn beveiligers in Chili, deze dagen, tóch in zijn pausmobiel moet rijden, laat hij de chauffeur doodleuk stoppen, als een agente van haar paard valt. Daar móét hij bij zijn om haar te zegenen en moed in te spreken.
Wat zal hij, Franciscus, een hoofpijndossier zijn voor beveiligers.
Een dag later, als de Heilige Vader in Peru is, krijgt zijn Fiatje een lekke band. (Een ongeluk komt óók bij hem nooit alleen.) In zijn witte soutane holt de paus, rokken opgetrokken, naar een reserve auto. Als ik dit filmpje bekijk, vraag ik me af waarom alle beveiligers in het zwart gaan, en de paus geheel in het wit. Zo is hij toch juist een schietschijf voor kwaadwillenden? Is het niet beter als alle beveiligers van de paus ook zo’n lange witte jurk met honderden knoopjes aantrekken? Dan valt Zijne Heiligheid minder op. Toch?
Gelukkig startte het begin van zijn reis met geluk. Ergens hoog in de lucht werd om een zegen gevraagd. Een zegen op een liefde. De Heilige Vader, ook de slechtste niet, vond dat zegenen niet genoeg was en sloot, vlak bij de hemel, een huwelijk.
‘Er moet meer getrouwd worden’, was achteraf de verklaring van de paus.
Meestal ben ik het met hem eens, vandaag helemaal.

Willie
20 januari 2017

Posted in Perspectief, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Wat een paus

Mogelijks

Brussel krijgt tien nieuwe, ‘iconische’ frietkramen.
De Navefri, vaneigens een lettergreepwoord van het Nationale Verbond van Frituristen(!), schreef een wedstrijd uit. Opdracht: ‘Vernieuw de Belgische frietkotten’.
Tientallen Belgische architecten bogen zich wekenlang over deze opdracht. Zij gingen stad en land af, kochten overal friet om inspiratie op te doen. Achter hun tekentafel tekenden zij vervolgens de meest ingenieuze kotten. Op een zekere dag nam een besnorde architect zijn madame mee op speurtocht. Zij nam een friet zónder, hij een friet mét. Tijdens het smullen zag zij alweder een kwakje mayonaise aan zijn snor kleven.
‘Awel, is mijn schattebol misschien kapabel om een frituurkot met spiegels te ontwerpen? Dan kunde gij zien wat ik al jaren zie.’
‘s Avonds schetste hij het winnende ontwerp.
Mogelijks is het zo gegaan.

Willie,
19-01-2018

Bron: ANP, 18-01-2018
‘Brussel krijgt frietkotten met spiegelend uiterlijk’

Posted in Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Mogelijks

Obsessie

Boven, op mijn favoriete pagina van de Volkskrant, ‘Dag in Dag uit’, staat een balkje met afbeeldingen. Tijdens een wakker moment merkte ik, dat er dagelijks een ander schouwspel te zien is. Weliswaar heeft de ondergaande zon een vaste stek, twee rietkragen links en rechts blijven ook steevast op hun plaats, maar daartussen veranderen de beelden. Er fladderen, rennen, vliegen, lopen, zogen, zwemmen of scharrelen beesten: een haan, vogels, een hond, een koe, een zeug, een hert, een hond, een zwarte zwaan. Soms is daar een mensenhand met een peillood.

Een paar dagen volg ik nu de veranderingen. Dan vraag ik me af wie gister op de redactie heeft besloten wáár vandaag de kip scharrelt? Of de vogels vliegen? Waarom staat de koe soms hier en dan weer daar? Waarom is er sowieso een koe? Of een zeug met biggetjes? Waarom zijn sommige beesten op een dag afwezig, en springen zij de volgende ochtend weer vrolijk rond? Heeft het te maken met het nieuws, het weer, de politiek of met de luimen van de redacteur?

Maandag 8 januari.
De hond springt over de eerste D. In het midden van de balk heeft de zon zeven stralen, drie zijn bevolkt met de vogels.
Rechts van diezelfde ondergaande zon zwemt de zwarte zwaan. Een stukje verder loeit de koe en als laatste, helemaal rechts, kraait de haan op de buigende rietpluimen.

Dinsdag 9 januari.
De haan pikt nu links een graantje mee, de zeug scharrelt met haar biggetjes richting zon. De zon zelf heeft bezoek van de koe. De middelste zonnestraal is vandaag vervangen door het peillood, vastgehouden door de elegante hand.
Kijk. Daar is de zwarte zwaan weer, rechts van de zon, ingetogen zwemmend naar het midden. De hond neemt een spurt richting rietpluimen, hij lijkt het hertje te willen vangen. Gelukkig staat het beest hoog en droog op het riet.

Woensdag 10 januari.
Twee van de drie vogels van maandag zijn beland op de D en de A. Met moeder big schiet het niet op. Begrijpelijk met minimaal vier zogende kindertjes.
Ook het peillood hangt onaangedaan. De zwarte zwaan is nog steeds in gedachten verzonken. De koe heeft een plaatsje gevonden op de U. De hond rent nog even hard naar rechts, helaas voor hem: het hertje is verdwenen.

Donderdag 11 januari.
Hert is nog niet terug. De hond zweeft bijna de pagina af. De haan blijft een worm of graantje zoeken, de zwaan is onvermurwbaar op haar vaste plek. Dit allemaal ter rechterzijde van de zon.
Helemaal links komt de zeug weer aangescharreld, ze heeft haar positie van maandag weer aangenomen. De koe staat op de N, de drie vogels zijn op de plek van gisteren gebleven.
Nu zie ik pas voor het eerst (sterke bril op) dat er ook twee kikkers meedoen: een op de oever, een op zijn ‘kikkers’ in een slootje: armen en benen flink uit elkaar.

Vrijdag 12 januari.
Wat nu? De zwaan is eindelijk verder gezwommen, de vogels zijn foetsie. Misschien naar zuidelijke landen? De hond doet weer een poging richting hert, het peillood is opnieuw uit de kast gekomen en moeder big nadert de zon. De haan kukelt bijna bij de kikkers in de sloot.

Beste mensen van de Volkskrant, ik heb het balkje van ‘Dag in Dag uit’ nu vijf dagen serieus gevolgd. Voordat het een obsessie wordt: willen jullie mij antwoord geven? Hebben jullie een plan, een visie achter dit gescharrel, gevlieg, gewroet, gezoog, gezwem, gefladder en gewandel? Of is het gewoon willekeurig?

Willie Lek
12 januari 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Obsessie

Dekentje

Heus, er is genoeg. Uit alle windstreken komen grote dozen, tassen en koffers binnen. Deze zijn propvol gestopt met allerhande babykleertjes, wollen dekentjes, uitgespeeld speelgoed, pantoffeltjes en ‘nog net’ nette laarsjes. Nichten en neven groeien als kool, de gezinnen her en der zijn compleet. Dán mag, wat uitgegroeid en overbodig is, naar de aanstaande jongste telg van de familie.
Daar, in de Alpen in het verre Frankrijk, liggen nu stapels met roze en blauw goed. En alle kleuren er tussen in. De ouders willen namelijk een verrassing: niemand weet of het een bergklimmertje of een bergklimmerinnetje wordt. Maar beiden zullen niet omkomen van de kou.
Heus, er is genoeg. Maar toch wrikt iets. Hoe verduiveld mooi en super handig alle spullen zijn, het blijft gedragen en gebruikt. Dat zal de baby een zorg zijn, maar voor een moeder is elke boreling de enige op dát moment. Daar hoort iets nieuws bij.
Schoondochter en ik wandelen door meters sneeuw naar een winkel waar bollen wol te koop zijn. Of er in deze kerstvakantie een dekentje gebreid kan worden, speciaal voor het kindje dat komen gaat? De moeder kiest de kleuren, nog even gender neutraal.
Natuurlijk reken ik me rijk dat het mij gevraagd wordt. In het huis, waar het wiegje klaar staat, nestelt ‘oma Pays-Bas’ zich voor de haard en zet zeventig steken op.
Ik brei het baby’tje tegemoet.

Willie
4 januari 2018

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Dekentje

Baksteen

De Dochter gaat verhuizen. Het huis moet ‘aan kant’, de makelaar heeft eisen die er niet om liegen. Alle seizoensgebonden frutsels en knutsels van de vier kinderen moeten de prullenbak in. Daar gáán de sinterklaashuizen, de stoomboten, en de verlanglijstjes die de deur van de koelkast sieren. Voor de gelovigen is het even slikken, voor de ongelovige een extra knipoog.
Het branden van de adventskaars wordt uitgesteld, adventskalenders liggen nog in de kast. Speelgoed gesorteerd, waar mogelijk oogstrelend geëtaleerd, anders voor een poosje ingepakt en naar de opslag vervoerd. Het speelse viertal moet even wennen, maar ze houden zich kranig. Zij vinden dat hun mama nu op mevrouw Helderder lijkt.
De Dochter en haar Man draaien al dagen overuren, het schijnt hen niet te deren, want er wacht een pracht nieuw stulpje.
Om hen terzijde te staan arriveren hulptroepen om de bedden glad te strijken, de bomen te snoeien en de spiegels te poetsen. Deze opa’s en oma’s zijn ruim over de pensioengerechtigde leeftijd, maar zij weren zich kranig. Na een dag soppen en lappen is het huis foto-proof. En die foto’s liegen er niet om, smaakvolle inkijkjes in het opgeruimde leven van dit grote gezin.
Nú komt het volgende hoofdstuk: de kijkdagen. Natuurlijk mogen de aspirant-kopers niet struikelen over een trein van Lego, een gebreid poppendekentje, een manege van Playmobil of de restanten van de experimenten van de oudste dochter. Laat staan over een stuiter of een haarspeldje.
Nú is alle hens aan dek voor de laden en de kasten die achterblijven. De onroerende zaken, zeg maar. Zoals elk huis, is ook hier een ‘rommella’, een héle grote.
Wat al niet verzameld is: pennen, gummen, pasfotootjes van de schoolfotograaf, elastiekjes, kralen, kroonkurken, een melktandje, scharen, bolletjes wol, eetstokjes, een zakmes, knopen in kleine plastic zakjes van nieuwe kleding, verjaardagskaarsjes, restanten van een VacuVin, schroeven, een bonnetje van de Hema, een oude oplader, een tube vergane crème, een plastic kerstmannetje, acht knijpers, een potje opgedroogde nagellak, rolletjes washi- tape, munten voor een boodschappenkar, een Bonuskaart, twee centimeters en een baksteen.
Aan mij de eer orde op zaken te stellen. Een vertrouwenskwestie, vol trots maak ik van de la een verkoop-waardige la. Ik ken het gezin een ‘beetje’, weet waar de belangen liggen, wát weg kan en wát in het nieuwe huis een plaatsje moet krijgen.
Alleen gaat ‘s avonds de telefoon.
‘Mam, weet jij waar de baksteen is?’
‘Ja, in de container, ik denk boven links, op de vuilniszakken.’
‘Oh, ik ga hem terug halen, want het was van de kinderen voor papa, voor vaderdag. Weet je wat er op staat?’
‘Ehh?’
‘Papa, op jou kan ik bouwen.’
Komt wel goed daar.

Willie, 2 december 2017

Posted in Kinderen, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Baksteen