Laatste dag in “cruciale onthouding”

Vandaag, laatste dag. Toch

Tóch komt er een eind aan mijn corona gerelateerde verhalen. Bijzonder was het, dat ik de eerste honderd dagen als vanzelf in de middag rond twee uur achter de laptop kroop, en keer op keer “iets op papier” kwam. Het was een houvast, een regelmaat ten tijde van de intelligente lockdown, zo gaf ik een draai aan de beperkingen. Ineens had ik tijd in overvloed.
Daarbij kan ik wel fysiek tot een doelgroep gebombardeerd zijn, maar het koppie werkt  nog best en, zoals in mijn hele leven, ben altijd op zoek naar oplossingen of uitdagingen.

Maar nu is het over.
De voor mij de zo broodnodige buitenhuizige activiteiten, zwermen plotsklaps als een nest vliegende mieren om mijn hoofd. Nu besef ik terdege wat ik gemist heb. Het maakt me bijkans nederig.
Even hier, even daar, nachtje ver weg, avondje luisteren, pontje varen, geitjes voeren, kopje koffie halen, afzwemmen bijwonen, bedjes opmaken, picknicken, zieken bezoeken.

Dat het afwegen is, -hoe nu om te gaan met mijn zelf benoemde “cruciale onthouding”-, blijft.
Ik houd de volwassenafstand in ere.
Ik pronk met hippe kinderzeep naast de kraan.
Ik was, én was, én was, van kussenslopen tot monddoekjes.
Ik proef niet meer vóór, of de soep te heet is.
Ik bezoek aarzelend lege terrassen.
Ik winkel selectief.
Ik sop me een hoedje na elk bezoek.

Want cruciaal blijft dat iedereen voorzichtig is, toch?

Willie, 13  juli 2020

(Vanaf augustus, weer als vanouds, al 15 jaar lang, twee schrijfsels per maand)

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Laatste dag in “cruciale onthouding”

Dag 117 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 117. Kaas

Het is er vandaag gewoon niet van gekomen om me degelijk voor te bereiden op deze Kaas-column. Dat betekent dat mijn leven bijna zijn oude ritme heeft. In dat oude leven, van vóór die vermaledijde corona, paste met geen mogelijkheid drie tot vier uur inlezen, zoeken, nadenken, schrijven, verbeteren en vooral mijn “darlings-killen”. Het begint te wringen.

Ik had nog wel zo’n smakelijk onderwerp: Kaas. Daarbij, wie weet nu helemaal wat “Kaas hebben aan iemand” of “Hier woont alleen nog oude kaas” of “Hij snijdt de kaas” betekent?
Dat ík meestal het kaas niet van mijn brood laat eten, moge bekend zijn.
Dat ik van veel zaken geen kaas heb gegeten, word ik, ouder en wijzer, steeds bewuster van.

Thuis, bij mijn ouders, hadden wij vroeger twee soorten broodbeleg: kaas en suiker. We mochten twee sneetjes met kaas, voor de overige boterhammen greep mijn moeder naar de suikerpot. Gelukkig was mijn honger altijd snel gestild.
In barre tijden, kaas was ook toen al een kostbaar goedje, bedacht mijn immer inventieve moeder het verschijnsel: “schuifkaas”. Een half plakje op een heel broodje. En schuiven maar. Zeuren? Dat werd subiet afgekapt met: “Dit is het. Klaar is Kees.” Dat klopte helemaal, want de Käse was klaar.
Wij zijn er alle acht groot van én mee geworden.

Overmorgen, dag 119. Toch

Willie, 9 juli 2020

Posted in Corona, Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 117 in “cruciale onthouding”

Dag 116 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 116. Volsplego

Overgrootvader Ole Kirk Christiansen fabriceerde mooie houten trekpoppen, autootjes en spaarpotten. Bomen genoeg in zijn achtertuin. Hij verkocht weliswaar dit verantwoorde speel-goed, toch bleef de vraag achter. Kindertjes willen liever kleur en geluid. Ouders kunnen ‘verantwoorden’ wat zij willen, maar een vrolijke bouwdoos met fleurige steentjes, knipperende lampjes en bijna levensechte figuren: dáár klopt een kinderhart sneller van.
Gelukkig had Ole Kirk een zoon, die begreep waar koters van dromen. Het legosteentje zag ruim zeventig jaar geleden het daglicht.
De rest is geschiedenis.

Hoeveel legodingetjes heeft een gezin in huis? Als ik mijn omgeving kijk, denk ik: duizenden.
Af en toe liggen ze keurig gesorteerd op kleur, maar ja, daar heb je niet zoveel aan.
Soms zijn ze in aparte bakken met de teksten als: Friends, Ninja, Technisch, City of Disney. Ook dan zoek je je een ongeluk.
In een ander huis is het materiaal van de familie Christiansen onderverdeeld in: poppetjes, dieren, ‘bouwige dingen’, wielen en overige attributen. Alweer niet om vrolijk van te worden. Zoeken, zoeken, zoeken als gegarandeerd onderdeel van het spel.

Nu blijkt, dat volwassenen en masse ook het ene Legoblokje na het andere op elkaar klikken (zij hebben zelfs een internationale naam, het zijn Afols, Adults Fans Of Lego), vraag ik me af welke strategie zij hebben bedacht om juist dat ene pruikje/hoedje/snorretje/schildje/zuurstoflesje/helmpje/briketje/zwaardje/geweertje/
bloemetje/lansje/zwemvliesje/boekje/zonnebrilletje/tasje/dolkje/lassootje/harkje/bijltje/
verrekijkertje/microfoontje/bezempje/ zwembandje/vlaggetje/ koffertje/bikinietje/ schoffeltje/trapje/pollepeltje of hakmesje van een minifig een in een mum van tijd te vinden.
Of is dat in deze coronatijd juist níet de bedoeling? Is het zoeken zélf een vorm van rust, overgave, zeg maar van zen. Na dertig minuten dwalen met je handen in de attributenbak eindelijk dat ene zonnebrilletje gevonden! Wauh!

In Nederland heten Afols “Volsplego’s” (VOLwassen SPelen LEGO). Ik weet niet welk ancroniem mijn voorkeur heeft, zij hebben allebei iets droevigs.
Laat onverlet, dat ik een groot voorstander ben van spelen, maar een half uur zoeken naar een onderdeeltje van anderhalve centimeter is mij niet gegeven.

Míjn zen is de queeste naar woorden die wat zeggen. Min of meer al honderdzestien coronadagen lang.

Overmorgen, dag 118. Kaas

Willie, 8 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Dag 116 in “cruciale onthouding”

Dag 114 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 114. Verder

Nu we de losse eindjes van de sociale onthouding aan elkaar proberen te knopen, is de grote vraag: “Hoe nu verder?”

Maar, zijn er al losse eindjes? Of heeft corona nog een appeltje met ons te schillen?  Is de virus-strijdbijl al begraven? Komt er een alsnog een nietsontziend venijnig staartje, en hoe blijven wij die, eventueel, de baas?

Kortom: “Hoe gaan we nú verder?”

Er zijn twee kampen in coronaland:
– “Tot hier en niet verder”: de aan de laars lappenden. Zij lopen en gaan, gaan en lopen waar zij willen en vieren een feestje, zonder afstand, eventueel binnen vier muren.
– “Tot hier en niet verder”: de kat uit de boom kijkenden. Zij plannen de boodschappen, blijven zoveel mogelijk thuis en vieren een feestje, op afstand, in de tuin.

Over een aantal jaren gaan geschiedschrijvers duiden wie het gelijk aan zijn kant had. Voorlopig gaan gade en ik niet naar een nachtclub, blijven wij ver van de Wallen, en proppen wij ons niet in een Jumbojet. Wij gaan noch cruisen, noch op een kleedje in het Vondelpark. Wij gaan niet verder, dus.
Wij blijven de kat uit de boom kijken. Met zonnebloemen op onze keukentafel en een wijntje de hand. Vol vertrouwen dat het ooit weer een beetje wordt als vroeger:
Aan de achterdeur klopte de petroleumboer, de marskramer, oom August, de melkman, neef Knelis, de kruidenier, de buurvrouw, de voddenboer, de bakker, de scharenslijper, de slager, de daggelder, de pastoor,  de schillenboer en zij riepen: 
“Vollukkk!”
Mijn moeder, zonder dralen en aanziens des persoons, antwoordde:
“Kom verder.”

Ik ga ervoor op mijn knieën.

Overmorgen, dag 116. Volsplego

Willie, 6 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 114 in “cruciale onthouding”

Dag 112 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 112. Fritz

Hij logeert bij ons, voor vier weken. Zij “ouders” zijn op vakantie. Wij weten wat hij lekker vindt en hebben instructies, hoe zijn karakter te duiden.
Wij willen goed op hem passen, zijn ontzettend voorzichtig met het verkeer in onze straat, maar ook met de vogeltjes in onze achtertuin.

Hij moet eerst een dag of vijf binnen blijven. Maar op een dag als het zonnetje schijnt, mag hij even naar buiten. Ik blijf in zijn buurt. Blijmoedig reageert hij nu al enthousiast op: ”Poes! Poes-poes-poessss..”
Zeker als ik een stukje worst in de aanbieding heb. Subiet komt hij aangesneld.

Fritz is ons toevertrouwd, een vakantie lang in onze Goudse woning.
Is hij de werkschuwe en recalcitrante strip-kat “Fritz” uit de jaren zeventig? Die tégen studeren was en vooral vóór plezier maken. Die vrouwtjes bij de vleet regelde en ondertussen opstanden organiseerde en marihuana rookte. Graag de boel op stelten zette en ook niet vies was van een robbertje vechten. Die de wereld slechts door zijn eigen kattenogen bezag.

Díe Fritz van toen, kan ik zonder enige terughoudendheid plaatsen in de gebeurtenissen van nu. Oui, l’histoire se répète.

Maar ons Fritz-je heeft goddank een belletje om zijn nek, zodat koolmezen en musjes op tijd eieren voor hun geld kunnen kiezen.

Overmorgen, dag 114. Verder

Willie, 4 juli 2020

Posted in Corona, Kinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 112 in “cruciale onthouding”

Dag 110 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 110. Vrijheid

Vrijheid is ervaren en wennen,
vrijheid is begrijpen en kennen.
Vrijheid is tasten en wegen,
vrijheid is vragen en geven.

Vrijheid is zoeken en wachten,
vrijheid is leren en verzachten.
Vrijheid is dobberen en fluisteren,
Vrijheid is demonsteren en luisteren.

Vrijheid is respecteren en kijken,
vrijheid is wegen en herijken.
Vrijheid is liefhebben en kiezen,
vrijheid is winnen en verliezen.

Kortom, “vrijheid” heeft een Januskop.

Overmorgen, dag 112. Fritz

Willie, 2 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 110 in “cruciale onthouding”

Dag 108 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 108. Geld

Vrouwtje Piggelmee, geboren Tureluur, was ontevreden. Zij wilde steeds meer “ditjes” en “datjes”. Alhoewel haar kaboutermannetje gramstorig werd, holde hij toch iedere keer opnieuw, klossend op zijn kleine klompjes, door de duinen naar de zee. Gelukkig speelde het Tovervisje voor “bank” en kreeg zij alles. Totdat.

(…)
t Waren heel, heel kleine mensjes
En ze woonden – vrees’lijk lot,
Want ze hadden heel geen huisje,
In een oude keulse pot.
(…)
‘Piggelmee, je moet teruggaan,
Daad’lijk, ‘k ben er op gesteld,
Onderweg wou ik wat kopen,
’t Was zo mooi, maar…’k had geen geld.
(…)
Maar helaas, wat is op aarde
Blijvend, ook tevredenheid,
Wijkt zo vaak voor nieuwe wensen,
Wordt verdrongen door de tijd. *)
(…)

Zaterdag 20 juni jl. las ik in NRC een artikel met de kop: “Geld maakt wél gelukkig.” Genoeg slappe was blijkt een grote aanjager te zijn. Hoe rijker, hoe gelukkiger. Verrassend lang blijft deze wetmatigheid van kracht. Pas na 58.000 euro, per hoofd van de bevolking op jaarbasis, vlakt de curve af. Wie nóg meer verdient, ziet geluk niet met dezelfde mate toenemen. Me dunkt.

Is het verhaal van het Tovervisje niet een nobele metafoor van ons leven vóór corona?
Dat al onze bomen tot aan de hemel reikten?

Min of meer wonen wij nu ook in een omgekeerde Keulse pot, net als Piggelmee en zijn vrouwtje. Wie teveel vraagt…
De les is geleerd.

Overmorgen, dag 110. Vrijheid

Willie, 30 juni 2020

*) De drie coupletten van hierboven (van de honderdvijf) zijn uit  “Van het tovervisje”, een bewerkt sprookje voor Van Nelle’s koffie, oorspronkelijk van Jacob en Wilhelm Grimm.

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 108 in “cruciale onthouding”

Dag 106 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 106. Venster

Wat een kleinzielig gedoe over het feit dat Vadertje Drees wel of niet terecht uit de Canon is gebonjourd, of damesvoetbal wel of niet belangrijker is dan “De Stijl”. Volgens mij ligt wijsheid ergens in het midden.

Best grappig is om te bedenken wie er in mijn persoonlijke Canon zou komen. Wie mij heeft gebracht tot waar ik nu ben? Dat ga ik eens doen, maar niet in het openbaar.

Daarna kwam ik op nog een idee, om een “Canon-over-een-andere-boeg” te bedenken, eentje die schuurt en aan het denken zet. Ik zocht en vond, wereldwijd en geschiedenis breed, met gemak vijftig schavuiten, boeven, etters, doerakken, dictators, fouteriken, bullebakken, schurken, bandieten, gladjakkers, schelmen, bedriegers, kapoetsen, onwetenden, domoren, gewieksten, fanatici, betweters óf deugnieten.

Huiver om het resultaat na een uurtje denken en zoeken. Nadrukkelijk vermeld, op willekeurige volgorde.
1) Boer Koekoek
2) Willem Engel
3) Marijke Helwegen
4) Paus Paulus VI
5) Eucalypta
6) Ferdinand Alvarez de Toledo (Alva)
7) Johan Derksen
8) Donald Trump
9) Een juffrouw uit mijn lagere schooltijd
10) Ghislanine Maxwell
11) Harvey Weinstein
12) Sonor Atasoy
13) Boris Johnson
14) Jair Bolsonaro
15) Marco Kroon
16) Cassanova
17) Jan Pieterzoon Coen
18) Kim Jong-il
19) Muammar Gaddafi
20) Francisco Franco
21) Jos Heymans
22) Koning Willem lll
23) Imelda Marcos
24) Alexandr Loekasjeneko
25) Die irritante collega
26) Hasmin Thaçi
27) Xi Jinping
28) De Grote Boze Wolf
29) Benito Musolini
30) Vladimir Poetin
31) Desi Bouterse
32) Een ettertje in de trein
33) Paul Jansen
34) Prins Bernard
35) Pol Pot
36) Joseph Stalin
37) Mao Zedong
38) Elena Ceausescu
39) Nina Brink
40) Een van de nonnen op mijn kostschool
41) Tayyip Erdogan
42) Thierry Baudet
43) Nicolás Maduro
44) Herodisas
45) Hubert Möllenkamp
46) De schreeuwende wrede zwemleraar
47) Jomanda
48) Iwan de Verschrikkelijke
49) Robbeknol
50) Caligula

Het gaat een curieus boek worden.

Overmorgen, 30 juni, dag 108. Geld

Willie, 28 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Dag 106 in “cruciale onthouding”

Dag 104 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 104. Illusie

Het is een illusie om te denken dat alle brave burgers de komende warme weken een beetje rekening houden met het coronavirus, dat nu ook zélf even op vakantie lijkt te gaan. Brave burgers lappen ook graag dingen aan hun laars.
Natuurlijk maken illusies het leven aantrekkelijk, het kan een verbluffende opkikker geven om er in te geloven. Misschien is het leven zonder illusies een heel zwaar bestaan.

Wij laten ons zonder morren in met de beloften die unieke parfums, formidabele auto’s en mooie tandjes beloven. De illusie snatert: “Pas dan ben je gelukkig en doe je ertoe.”

Maakbaarheid bleek vooral de laatste maanden een illusie, daar moesten we even aan wennen.  “Gelukkig” heeft corona ons op de feiten gedrukt. Illusie is leuk, maar beide benen op de grond is ietsiepietsie handiger.

Toch is illusie een levensvoorwaarde voor geluk, het roept hoop en verlangen op. Daar is niets mis mee. Kinderen zijn daar meester in. Het geeft hun handvaten om in de ingewikkelde wereld te overleven.

Vandaag was ik met Amber  (6 jaar) op een romantische kinderboerderij. En waren varkens, paarden, ezels, korhoenders en kippen. Onder een parasol genoten wij van appeltaart en een sapje.
‘Oma, zullen wij dit allemaal kopen hier?’
‘Met alle dieren?’
‘Ja, want dan gaan wij hier wonen en kom jij helpen. Opa mag ook mee.’
‘Hebben wij dan zoveel geld?’
‘We kunnen de eieren toch verkopen?’
‘Doen we.’
De ganse terugweg, een uur in deze warme zomerzon, huppelt zij naast me. Zo blij met de illusie dat wij ooit deze uitspanning kunnen betalen.
We spreken af hoe we de varkentjes gaan noemen, en wie de koeien mag melken. Wie de poep van de ezels moet opruimen en wie appeltaart gaat bakken. Wie de steken opzet om met de wol van de schapen een poppensjaaltje te breien.

Wij zijn zo gelukkig en dromen verder, stapje voor stapje in haar kinderlijke werkelijkheid.
Ik laat haar in haar droomwereld, want zij weet ook dondersgoed hoe de andere wereld in elkaar steekt. Zij is niet voor niets de jongste van vier kinderen en van twee werkende ouders.

Samen houden wij onze illusie hoog, als we thuis komen wassen we  handen, als brave burgers, grondig.

Overmorgen, 28 juni, dag 106. Venster

Willie, 26 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 104 in “cruciale onthouding”

Dag 102 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 102. Intuïtie

‘Dag, mevrouw Intuïtie, mag ik u iets vragen?’
‘Welzeker.’
‘Het woordenboek geeft aan dat u vrouwelijk bent. Vandaar het wijdverbreide “vrouwelijke intuïtie”?’
‘Pure nonsens, ik ben eerlijk verdeeld over allerlei kunne.’
‘Ja maar, je hoort toch vaak dat vrouwen al in één oogopslag kunnen zien van hoe en wat.’
‘Nogmaals, klinkklare onzin. Ik ben het product van “wijsheid komt met de jaren”, of het nu bij mannen of bij vrouwen is. Want “ervaring” is mijn tweede naam. Kindertjes dragen mijn achternaam nog niet. Zij moeten het leren in de loop der jaren.’
‘U bent dus niet aangeboren, zoals instinct?’
‘Gelukkig niet, de mens moet wat doen om mij te vinden.’
‘Zoals?’
‘Ervaringen ondergaan, tegenslagen accepteren, onderzoeken, nadenken, afwegen, luisteren.’
‘Staat dit hele riedeltje garant voor uw naam?’
‘Kan. Kan. Maar ik word  vaak verwisseld met een toevalligheid.’
‘U bedoelt?’
‘Dat intuïtie, door de jaren gegroeid, niet verruild mag worden met een toevallige gebeurtenis. Toeval. Het woord is daar duidelijk in, het valt je toe. Daar kopen we niets voor. Nogmaals, zoals Einstein ooit memoreerde: “Intuïtie is niets anders dan het resultaat van eerdere ervaringen”.’
‘Aha, bijvoorbeeld een eerste indruk bij een date-op-leeftijd?’
‘U slaat de spijker op zijn kop. Hoe ouder hoe wijzer.’
‘Dank u, mevrouw Intuïtie.’
‘Graag gedaan. Twijfel nooit aan mijn achternaam.’

Overmorgen, 26 juni, dag 104 Illusie

Willie, 24 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 102 in “cruciale onthouding”