Bubbelgevangene. Nog 10 dagen

Vakantie: vrij van verplichtingen, vrij om te doen wat je wilt. Vandaag vloog een beperkt aantal “geluksvogels” naar Rhodos.
Lekker zonnen, zwemmen, winkelen, slenteren of terrasjes pikken. Wie hunkert niet?

Geluksvogels? Welnee, want deze kleine geselecteerde, dubbelgeteste groep is in een bubbel op stap. Het is een probeerseltje. Dat betekent:
Vroeg op Schiphol, nogmaals een test, dan in een rij, één twee, in de maat, naar de gate, niet zingen in het vliegtuig.
Op Rodos allemaal, hupsakee, in een bus. Rechtstreeks naar je kamer.
“Iedereen moet op het resort blijven, altijd een mondkapje op, maar met zwemmen en in bed mag ie af”, aldus een woordvoeder van Sunweb. Hij sprak heel serieus.

Meer dan ooit is de déze vakantie all-inclusive, want ook het buffet is georganiseerd.
De kelner loopt mee, de toerist wijst aan, de kelner brengt.
Wil je toch nog een soesje met slagroom?
De kelner loopt mee, de toerist wijst aan, de kelner brengt.
Of dat ene gevulde eitje? Terwijl je al “vol” zit?
De kelner verblikt of verbloost niet.

Het lijkt mij de hel op aarde. Altijd al, maar nu helemaal.

Vacare/vakantie: vrij van verplichtingen, vrij om te doen wat je wilt.
Zolang corona mij niet de vleugels geeft om echt uit te vliegen, klim ik wellicht gewoon naar Gran’Balconia. Wandel ik mogelijk naar het Meer van Hierniève, wie weet zak ik daarna af naar Saint-Souterrain. Kan zijn dat manlief nog even langs Køkedør wil, ligt op de route. Doen we dat ook.

Maar als bubbelgevangene naar Rhodos? Al zou het gratis zijn, ik pas.

Willie, 12 april 2021

Posted in Corona, Perspectief, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Bubbelgevangene. Nog 10 dagen

“Collapsen”. Nog 12/11 dagen.

Een bijzonder fenomeen nestelt dit weekend in mijn hoofd. Het voelt vreemd, dat nu de eerste vaccinatie is “gezet” , -ik dientengevolge meer bestand ben tegen corona-, tóch voorzichtiger word.

Even in de trein? Nee, kan een week wachten.
Kuffel met schoondochter? Komt zeker weer.
Kleinkind komt snoeien en ruimen, poten en zaaien? Even geduld.
Zussen willen wandelen? Natuurlijk, toch liever na Hemelvaart.
Met vriendinnen bijpraten? Hard nodig, doen we na de IJsheiligen.
Dochter komt lunchen? Wauh! Liever met eigen broodjes langs de IJssel.

Is het zo, als een eindstreep in zicht is, een mens op het laatste nippertje geen zin heeft om te struikelen? Dat alle moeite tevergeefs zou zijn?
Zoals de Engelsen zeggen: “It was not all that to collapse so close?”

Zeker. Ik wil niet “collapsen.” Het duurde lang genoeg, deze paar weken lijken er met gemak bij te kunnen.

Willie,
10 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor “Collapsen”. Nog 12/11 dagen.

Prikkie. Nog 13 dagen.

Ineens schijnt vanmorgen de zon na dagen van dikke wolkenpartijen, die zo gretig regen, hagel en sneeuw tevoorschijn toverden.
Man en ik gaan vroeg op weg naar een sporthal om, de zo gewenste, Pfizer ingespoten te krijgen. Het is voor mij een ietsepietsie spannend, want ja, een wespenallergie, hè.

Plek zat op het grote parkeerterrein bij de “Vaccinatie Locatie”, ook mannen zat in grote gele wegwijspakken. Mannen met vrolijke humeuren.
“Jullie komen voor een prikkie?”
Wij knikken synchroon.
“Dacht ik al. Recht zo die gaat, daar worden jullie verder geholpen. Ze zijn heel aardig.”
Met deze geruststelling wandelen wij door een soort slurf, alsof we wachten op een plekje in de Python. Hier geen lange rijen voor ons. Goed geregeld.
De eerste stop is een aardige meid die ons mondkapje controleert. Wij mogen door.
De volgende stop is een vrolijke jongen die vraagt naar onze gezondheidsverklaring en legitimatie.

Mooi. Ik krijg Vipbehandeling. Is dat gedoe in de zomer met wespen toch nog ergens goed voor.
De derde stop is een arts, die mij uitgebreid uitlegt, dat ik misschien, eventueel, mogelijk, uiterst zeldzaam -maar toch- een allergische reactie kan krijgen en zij niet wil dat dát op de parkeerplaats gebeurt. Dus dertig minuten wachten na de injectie voor ik naar huis mag. Met een felgele sticker op mijn “voorhoofd” ga ik verder.

Het prikkie stelt niets voor, wel de toegewijde handelingen van de vaccinatie-dame.

Na dertig minuten, voorzien van koffie en bewaakt door bezorgde ogen van een zwerm GGD-medewerkers, verlaten wij de grote sportzaal, die overigens was omgetoverd als een soort tuincentrum.

Terug in de auto schijnt de zon nog steeds.

Willie,
9 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Prikkie. Nog 13 dagen.

Mengelmoes. Nog 14 dagen.

“Er is altijd nog een andere werkelijkheid dan die jezelf hebt bedacht.” (H.T.Willink)
Hoe eenvoudig is het.

De realiteit van een kleinkind, van een broer, van een buurvrouw, van een leerling, van een dominee, van een ongeneeslijke zieke, van een CEO, van een interieurverzorgster, van een topsporter, van een professor, van een tuinder. Van een muzikant, van een burgemeester. Van een Boskalis jongen/meid of van een parkeerwacht. Ieder heeft zo zijn eigen gelijk gevormd en visie ontwikkeld.

Het accepteren van alle andere werkelijkheden is het begin van élke oplossing, aldus onze oude en wijze informateur. Niet dat wij de ideeën van de anderen klakkeloos moeten overnemen, verre van dat, maar wel dat eenieder luistert naar de verkondiger.

Wie weet komt er deze weken een mooie mengelmoes tevoorschijn, zodat voor- en tegenstanders van “het een en het ander”  vrolijk door de deur van de Tweede Kamer kunnen.
Waarom eigenlijk niet?
Aan de heer Tjeenk Willink zal het niet liggen.

Willie,
8 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Mengelmoes. Nog 14 dagen.

Een ongelukje. Nog 15 dagen.

In een land hier ver vandaan wandelden eens twee mensenkinderen door een drukke winkelstraat. Zij hielden elkaars verliefde handen vast en hadden ook nog tijd om de omgeving in zich op te nemen.
Op een muur zagen zij een gigantisch schilderdoek hangen, met daarop een wirwar van gekleurde vlekken, vegen en strepen. Zij haalden, zoveel verfgeweld niet begrijpend, eenvoudig hun schouders op en hielden elkaars knuisten nog maar eens stevig vast.
Plots ontdekten zij onder het doek een aantal blikken met verf.
“Ohh, dat is vast een uitnodiging om ook creatief te zijn.”
Zo gezegd, zo gedaan. Het kunstwerk, waarde een half miljoen dollar, werd door die twee jeugdige passanten eens lekker bewerkt. Kloddertje hier, kloddertje daar.

De schepper van het werk, graffiti-artist JonOne, is niet boos op hen. Hij snapt dat het een ongelukje was en dat niet iedereen zijn kunst begrijpt.
Het doek wordt nu bewaakt en de potten met verf hebben voortaan een stevig deksel. Want, aldus de schilder, kan zijn doek niet tentoongesteld worden zonder het elementaire materiaal. Dus kwasten, vegers en spuitbussen maken zijn werk compleet.

Ik zou “Untitled” graag van vóór en ná de “aanslag” willen zien. Of ik verschil zie.

Willie,
7 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Een ongelukje. Nog 15 dagen.

Een ietsepietsie? Nog 16 dagen.

Nog onder de indruk van de sneeuwstorm van vannacht blijf ik hangen bij “het weer”.
En ja, het gaat maar door. De ene hagelbui is nog niet vertrokken, of de ander hangt al in de lucht.

Als ik nu
gewoon lente wil,
lente in april?

“Heren en aprillen
bedriegen wat ze willen.”

Als ik nu
gewoon lente wil,
lente in april?

“Vrouwen en aprillen
hebben last van hun grillen.”

Duidelijk. Naast dat “aprilletje zoet een witte hoed kan hebben”, maar ook dat deze vierde maand kan doen “wat hij wil”, lees ik vandaag  over bedriegen en grillen.
Ik geef me gewonnen, april is niet te vertrouwen. Een mens kan niet alles hebben.
Maar misschien een héél klein beetje lente in april?
Een ietsepietsje?

Willie,
6 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Een ietsepietsie? Nog 16 dagen.

Wat gij niet wilt. Nog 17 dagen.

“Met Pasen voor de haard, met Pinksteren op straat”. Een troostrijke gedachte, nu sneeuwvlokken op mijn pas ontloken tulpjes vallen. Als ik in hun ‘bollen’ stond, wachtte ik  op zonnigere tijden. Want die komen. Echt. Ooit gaat dit ‘Judasweer’ voorbij.

Over mijn frisgroene dunne lentebloesje heb ik een dikke trui aangetrokken, het lijkt nergens op, maar een warm lijf is ook wat waard. Idioot eigenlijk dat ik sneeuw in de winter heerlijk vind, maar in april vervloek. Komt het omdat de dagen langer zijn? Dat ik net als vogels wil flierefluiten? Het zit vast in mijn bioritme.

Ik maak er het beste van, warm chocolademelk op en ga in ‘mijmerstand’. Genoeg te wikken en te wegen, zat zaken waar ik geen zinnig antwoord op weet.
Bijvoorbeeld. In politiek Den Haag gaat het om: wat is waarheid, wat is een leugen?
Hebben diegenen die nu moord en brand schreeuwen, nooit iets verzwegen of een leugentje om bestwil uitgeperst? Of iets verzwegen?
Daarnaast lijkt het me sjieker om af te rekenen met een systeem dan op de man spelen. Mij heb je.
“Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet.” Geldt voor iedereen.

Het is slechts een mijmerijtje op deze Tweede Paasdag met code geel (!).

Willie,
5 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Wat gij niet wilt. Nog 17 dagen.

Pasen en Pinksteren. Week 26. Dag 7

Vandaag: week 26, dag 7. Dát waren veel dagen met (her)lezen of schrijverij om me niet door deze winterlockdown klein te laten krijgen. Viel niet altijd mee.
Gelukkig gloort er sinds Stille Zaterdag licht aan de horizon. In de tombola van de vaccinatie-wereld hebben man en ik het goede “kaartje” getrokken. We mogen. Tadaa!
Over een paar weken huppel ik de wijde wereld weer in. Misschien voel ik dan hetzelfde als de koeien, die in de lente de wei ruiken. Denk van wel.

Daarnaast zal het wennen zijn, ik blijf voorlopig voorzichtig. Ik wil geen dame in de porseleinkast zijn. Maar toch. Er valt heel wat van mijn schouders.

Af en toe had ik er een hard hoofd in, het leek nooit te gebeuren: gelukkig zijn Pasen en Pinksteren nu wel op één dag gevallen.
Tadaa! Tadaa!

Willie,
4 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Pasen en Pinksteren. Week 26. Dag 7

Van MOM naar WOW. Week 26. Dag 6

Story. Flair. Tina.
Donald Duck. Bicycling. FiscAlert.
Foodies. Golfers. Happy Shape.
Kampeer Kampioen. Landleven. Bookazine.
Men’s Health. Altlas van de Bijbelse Wereld.
Nautique. Opzij en Plus.
Queste en Quote en V’gan.
Runners en Zwanger.
En meer. Veel meer.

In Sesamstraat zingt Pino een geweldig lied: “Voor alles is een woord, zelfs voor het woordje niets”. Schatplichtig aan de schrijvers van deze evergreen type ik: “Voor alles is een tijdschrift, zelfs al is het voor niets.”
Want onvoorstelbaar, voor elke ‘behoefte’ is wel blad op markt. Voor ieder probleem wordt een remedie uit de doeken gedaan. Voor elke honger naar een ander lichaam, voor menig zucht naar sensatie, het ligt in de schappen. Voor onbereikbare dromen: magazines vol met wondermooie tuinen of altijd opgeruimde huizen, schone kinderen en onvermoeibare andere mensen.
(Wetenswaardigheden en Donald Duck gaan over andere zaken.)

Niet genoemd hierboven is de KEK-mama. Deze glossy plaatste gister een paginagrote advertentie in verschillende dagbladen. Da’s geen halve maatregel, maar natuurlijk heeft  KEK-mama daar een reden voor: dat heet MOMshaming en dit gedrag moet stoppen, volgens de uitgever.  Jonge onzekere collega-moeders nog onzekerder maken, op de speelplaats of bij de zandbak? Met vileine opmerkingen?
“Goh, is Ottelien nog niet zindelijk? Onze Annelijn allang.”
“Jouw Dagmar lust niet zoveel. Mijn Zeger eet echt alles.”
“Nee, ik heb mijn baan opgezegd. Ik vind dat een moeder bij de kinderen hoort te zijn.”
Drie voorbeelden lijken me genoeg. De gesprekken laten zich raden.

Het magazine ziet een gat in de labiele-mama-markt. Het vraagt een ‘deskundige’ hoe dit euvel verholpen kan worden. Blijkt niet zo moeilijk. Jonge moeders moeten elkaar met rust laten en steunen. MOMbracing ziet het daglicht. Gewoon een beetje aardig voor elke jeugdige Mommy. Van “shamen” naar “bracen”. Hè hè.
Of in het kort: van MOM naar WOW. De boel omdraaien. Zo eenvoudig is het.

Lijkt me een goede paasgedachte.

Willie,
3 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Van MOM naar WOW. Week 26. Dag 6

117.998. Week 26. Dag 5

Al dagen loop ik hoopvol naar de brievenbus als ie kleppert, maar daar is nooit, die zo lang verwachte brief. Dat ik de ‘Prik der Prikken’ mag halen.

Vanmiddag kwam een bijzondere mededeling via social media, -je moet het maar net horen of lezen-, dat er 118.000 vaccins liggen te wachten zonder echte bestemming, omdat door de Paasdagen de post vertraagt. Ehh? Het is al jaar en dag een goed gebruik in Nederland, GGD, dat op álle ‘Tweede’ dagen de mannen en de vrouwen van Tante Pos zich ‘s morgens vroeg nog eens lekker omdraaien in bed. Ik heb nog nooit een leuk kaartje gehad op Tweede Pinksterdag, bijvoorbeeld. Van welke wereld komen jullie?

Maar geen geneuzel. ‘Wij’, geborenen in 1947 of 1948, mogen! We mogen zelfs bellen om een afspraak te maken vóór dat we een uitnodiging hebben gekregen van de GGD.

Dus vanmiddag belden alle jonge grijze baarden of hip gepermanente koppies als een gek naar de GGD. Waaronder ik. Na anderhalf uur gaf ik de moed op, morgen ben ik de eerste.
Hopelijk zijn er dan pas 117.998 vaccins vergeven.

Willie,
2 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor 117.998. Week 26. Dag 5