Dag 110 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 110. Vrijheid

Vrijheid is ervaren en wennen,
vrijheid is begrijpen en kennen.
Vrijheid is tasten en wegen,
vrijheid is vragen en geven.

Vrijheid is zoeken en wachten,
vrijheid is leren en verzachten.
Vrijheid is dobberen en fluisteren,
Vrijheid is demonsteren en luisteren.

Vrijheid is respecteren en kijken,
vrijheid is wegen en herijken.
Vrijheid is liefhebben en kiezen,
vrijheid is winnen en verliezen.

Kortom, “vrijheid” heeft een Januskop.

Overmorgen, dag 112. Fritz

Willie, 2 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 110 in “cruciale onthouding”

Dag 108 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 108. Geld

Vrouwtje Piggelmee, geboren Tureluur, was ontevreden. Zij wilde steeds meer “ditjes” en “datjes”. Alhoewel haar kaboutermannetje gramstorig werd, holde hij toch iedere keer opnieuw, klossend op zijn kleine klompjes, door de duinen naar de zee. Gelukkig speelde het Tovervisje voor “bank” en kreeg zij alles. Totdat.

(…)
t Waren heel, heel kleine mensjes
En ze woonden – vrees’lijk lot,
Want ze hadden heel geen huisje,
In een oude keulse pot.
(…)
‘Piggelmee, je moet teruggaan,
Daad’lijk, ‘k ben er op gesteld,
Onderweg wou ik wat kopen,
’t Was zo mooi, maar…’k had geen geld.
(…)
Maar helaas, wat is op aarde
Blijvend, ook tevredenheid,
Wijkt zo vaak voor nieuwe wensen,
Wordt verdrongen door de tijd. *)
(…)

Zaterdag 20 juni jl. las ik in NRC een artikel met de kop: “Geld maakt wél gelukkig.” Genoeg slappe was blijkt een grote aanjager te zijn. Hoe rijker, hoe gelukkiger. Verrassend lang blijft deze wetmatigheid van kracht. Pas na 58.000 euro, per hoofd van de bevolking op jaarbasis, vlakt de curve af. Wie nóg meer verdient, ziet geluk niet met dezelfde mate toenemen. Me dunkt.

Is het verhaal van het Tovervisje niet een nobele metafoor van ons leven vóór corona?
Dat al onze bomen tot aan de hemel reikten?

Min of meer wonen wij nu ook in een omgekeerde Keulse pot, net als Piggelmee en zijn vrouwtje. Wie teveel vraagt…
De les is geleerd.

Overmorgen, dag 110. Vrijheid

Willie, 30 juni 2020

*) De drie coupletten van hierboven (van de honderdvijf) zijn uit  “Van het tovervisje”, een bewerkt sprookje voor Van Nelle’s koffie, oorspronkelijk van Jacob en Wilhelm Grimm.

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 108 in “cruciale onthouding”

Dag 106 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 106. Venster

Wat een kleinzielig gedoe over het feit dat Vadertje Drees wel of niet terecht uit de Canon is gebonjourd, of damesvoetbal wel of niet belangrijker is dan “De Stijl”. Volgens mij ligt wijsheid ergens in het midden.

Best grappig is om te bedenken wie er in mijn persoonlijke Canon zou komen. Wie mij heeft gebracht tot waar ik nu ben? Dat ga ik eens doen, maar niet in het openbaar.

Daarna kwam ik op nog een idee, om een “Canon-over-een-andere-boeg” te bedenken, eentje die schuurt en aan het denken zet. Ik zocht en vond, wereldwijd en geschiedenis breed, met gemak vijftig schavuiten, boeven, etters, doerakken, dictators, fouteriken, bullebakken, schurken, bandieten, gladjakkers, schelmen, bedriegers, kapoetsen, onwetenden, domoren, gewieksten, fanatici, betweters óf deugnieten.

Huiver om het resultaat na een uurtje denken en zoeken. Nadrukkelijk vermeld, op willekeurige volgorde.
1) Boer Koekoek
2) Willem Engel
3) Marijke Helwegen
4) Paus Paulus VI
5) Eucalypta
6) Ferdinand Alvarez de Toledo (Alva)
7) Johan Derksen
8) Donald Trump
9) Een juffrouw uit mijn lagere schooltijd
10) Ghislanine Maxwell
11) Harvey Weinstein
12) Sonor Atasoy
13) Boris Johnson
14) Jair Bolsonaro
15) Marco Kroon
16) Cassanova
17) Jan Pieterzoon Coen
18) Kim Jong-il
19) Muammar Gaddafi
20) Francisco Franco
21) Jos Heymans
22) Koning Willem lll
23) Imelda Marcos
24) Alexandr Loekasjeneko
25) Die irritante collega
26) Hasmin Thaçi
27) Xi Jinping
28) De Grote Boze Wolf
29) Benito Musolini
30) Vladimir Poetin
31) Desi Bouterse
32) Een ettertje in de trein
33) Paul Jansen
34) Prins Bernard
35) Pol Pot
36) Joseph Stalin
37) Mao Zedong
38) Elena Ceausescu
39) Nina Brink
40) Een van de nonnen op mijn kostschool
41) Tayyip Erdogan
42) Thierry Baudet
43) Nicolás Maduro
44) Herodisas
45) Hubert Möllenkamp
46) De schreeuwende wrede zwemleraar
47) Jomanda
48) Iwan de Verschrikkelijke
49) Robbeknol
50) Caligula

Het gaat een curieus boek worden.

Overmorgen, 30 juni, dag 108. Geld

Willie, 28 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Dag 106 in “cruciale onthouding”

Dag 104 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 104. Illusie

Het is een illusie om te denken dat alle brave burgers de komende warme weken een beetje rekening houden met het coronavirus, dat nu ook zélf even op vakantie lijkt te gaan. Brave burgers lappen ook graag dingen aan hun laars.
Natuurlijk maken illusies het leven aantrekkelijk, het kan een verbluffende opkikker geven om er in te geloven. Misschien is het leven zonder illusies een heel zwaar bestaan.

Wij laten ons zonder morren in met de beloften die unieke parfums, formidabele auto’s en mooie tandjes beloven. De illusie snatert: “Pas dan ben je gelukkig en doe je ertoe.”

Maakbaarheid bleek vooral de laatste maanden een illusie, daar moesten we even aan wennen.  “Gelukkig” heeft corona ons op de feiten gedrukt. Illusie is leuk, maar beide benen op de grond is ietsiepietsie handiger.

Toch is illusie een levensvoorwaarde voor geluk, het roept hoop en verlangen op. Daar is niets mis mee. Kinderen zijn daar meester in. Het geeft hun handvaten om in de ingewikkelde wereld te overleven.

Vandaag was ik met Amber  (6 jaar) op een romantische kinderboerderij. En waren varkens, paarden, ezels, korhoenders en kippen. Onder een parasol genoten wij van appeltaart en een sapje.
‘Oma, zullen wij dit allemaal kopen hier?’
‘Met alle dieren?’
‘Ja, want dan gaan wij hier wonen en kom jij helpen. Opa mag ook mee.’
‘Hebben wij dan zoveel geld?’
‘We kunnen de eieren toch verkopen?’
‘Doen we.’
De ganse terugweg, een uur in deze warme zomerzon, huppelt zij naast me. Zo blij met de illusie dat wij ooit deze uitspanning kunnen betalen.
We spreken af hoe we de varkentjes gaan noemen, en wie de koeien mag melken. Wie de poep van de ezels moet opruimen en wie appeltaart gaat bakken. Wie de steken opzet om met de wol van de schapen een poppensjaaltje te breien.

Wij zijn zo gelukkig en dromen verder, stapje voor stapje in haar kinderlijke werkelijkheid.
Ik laat haar in haar droomwereld, want zij weet ook dondersgoed hoe de andere wereld in elkaar steekt. Zij is niet voor niets de jongste van vier kinderen en van twee werkende ouders.

Samen houden wij onze illusie hoog, als we thuis komen wassen we  handen, als brave burgers, grondig.

Overmorgen, 28 juni, dag 106. Venster

Willie, 26 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 104 in “cruciale onthouding”

Dag 102 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 102. Intuïtie

‘Dag, mevrouw Intuïtie, mag ik u iets vragen?’
‘Welzeker.’
‘Het woordenboek geeft aan dat u vrouwelijk bent. Vandaar het wijdverbreide “vrouwelijke intuïtie”?’
‘Pure nonsens, ik ben eerlijk verdeeld over allerlei kunne.’
‘Ja maar, je hoort toch vaak dat vrouwen al in één oogopslag kunnen zien van hoe en wat.’
‘Nogmaals, klinkklare onzin. Ik ben het product van “wijsheid komt met de jaren”, of het nu bij mannen of bij vrouwen is. Want “ervaring” is mijn tweede naam. Kindertjes dragen mijn achternaam nog niet. Zij moeten het leren in de loop der jaren.’
‘U bent dus niet aangeboren, zoals instinct?’
‘Gelukkig niet, de mens moet wat doen om mij te vinden.’
‘Zoals?’
‘Ervaringen ondergaan, tegenslagen accepteren, onderzoeken, nadenken, afwegen, luisteren.’
‘Staat dit hele riedeltje garant voor uw naam?’
‘Kan. Kan. Maar ik word  vaak verwisseld met een toevalligheid.’
‘U bedoelt?’
‘Dat intuïtie, door de jaren gegroeid, niet verruild mag worden met een toevallige gebeurtenis. Toeval. Het woord is daar duidelijk in, het valt je toe. Daar kopen we niets voor. Nogmaals, zoals Einstein ooit memoreerde: “Intuïtie is niets anders dan het resultaat van eerdere ervaringen”.’
‘Aha, bijvoorbeeld een eerste indruk bij een date-op-leeftijd?’
‘U slaat de spijker op zijn kop. Hoe ouder hoe wijzer.’
‘Dank u, mevrouw Intuïtie.’
‘Graag gedaan. Twijfel nooit aan mijn achternaam.’

Overmorgen, 26 juni, dag 104 Illusie

Willie, 24 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 102 in “cruciale onthouding”

Dag 100 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 100. Grens

En toen viel alles weg, ik ervoer het als een complete lokdoun, met een dikke “el”, een dikke “o” en een vette “k”. Het voelde als een onomatopee. Lokdoun. Bam!

De miezerig geboden ruimte interesseerde me nauwelijks, zoals al eerder gezegd: ik miste mensen in soorten en maten. Bloemetjes langs mijn dagelijkse wandelroute luisterden en troostten, zij wapperden een beetje, maar hielden verder hun mond.
Ik zocht handvaten om gemis, leegte en ongerustheid binnen de perken te houden.
Dat is gelukt, dit honderdste schrijfsel is het ultieme bewijsmateriaal.

“Dag honderd”: de grenzen versoepelen hun grenzen, de zon bakt schonere lucht, de wind doet daar een schepje bovenop.
Elke meter vrijheid is er een, dat ga ik, met álle voorwaarden of regels vieren. Op bezoek, naar een museum, naar een verjaardagdsfeest. Naar kleinkinderen als hoogste prioriteit. Dat gaat tijd kosten. Daarom geen dagelijkse corona belevenissen meer op www.willielek.nl.

Ineens stromen er kaarten binnen, lichten berichten  op, uit men verzuchtingen, allemaal met een gezamenlijk boodschap: “Wat zullen wij je verhalen missen.”

Toen realiseerde ik me, dat gewenning van honderddagen in “sociale onthouding”, zoals het leven van een verplichte andere kant bekijken, veel moois met zich mee bracht.

De uiteindelijke doorslag gaf míjn trouwste lezer: “Ik ga het missen hoor, meissie. Kun je niet wat verzinnen?”

Ik ben om. Om de dag, dat wel.

Overmorgen, 24 juni, dag 101. Intuïtie

Willie, 22 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 100 in “sociale onthouding”

Dag 99 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 99. Zondag

Het is moeilijk voor te stellen dat een week ooit acht dagen telde. Het maakt een week namelijk geen snars uit hoeveel dagen zij heeft. Zij heeft niets met de zon, de maan of met de wenteling van de aarde. De week is een spinsel uit hoofden van invloedrijke mannen. Met een sausje Bijbel.
Nu onze week zeven dagen heeft, sinds 321, toen Keizer Constantijn de christelijke baas was in Rome, en hij gelijkertijd laatste dag van die week tot rustdag beval, moeten we er allemaal aan geloven. Aan de zondag.
Voor sommigen een etmaal om, pfff, uit te zitten: in de kerkbank, achterop de fiets bij vader, op de prikkelbank bij oma, bij de vermicellisoep met pudding na.
Voor anderen een feest: uitslapen, wandelingen, een terrasje-met, soepele kleding. (Mijn vader droeg door-de-weeks “manchester”broeken, die hij zondags verruilde voor een net pak. Onze kinderen doen het nu andersom.)
Toch blijft het mijn favoriete dag. Het is stil, vaak een dag die niet echt wakker wil worden. Beetje dit, beetje dat, beetje hier, beetje daar. Alles een beetje.
Er valt geen krant op de mat, er gaat geen was in de machine, er is geen gelap van ramen, ook geen post. Post op zondag? Bestond dat ooit dan? Welzeker. Ik las, tussen 1893 en 1912 er in België een “zondagsstrookje” bestond. Alle postzegels werden verkocht met een aanhangsel waarop de tekst: “Niet bestellen op zondag”, dat er naar believen afgescheurd kon worden. Vast om eventuele gelovigen niet te bruuskeren. “Tante Pos” in 2020 heeft andere priortieten.

Zondag. Of het nu de “eerste” of de “laatste” dag van de week is, mij om het even. De “eerste” dag betekent volop plannen maken voor de komende zes dagen. De “laatste” dag is met voldoening terugkijken naar de afgelopen zes dagen.

Conclusie: zondag is min of meer een vacuüm, noem het maar een “zonderdag”.
Heerlijk.

Morgen dag 100. Grens

Willie, 21 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 99 in “sociale onthouding”

Dag 98 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 98. Verdrietig

Verdrietig word ik van mensen die hun blikveld niet verruimen,
en zij zij het wankele corona-evenwicht niet ter harte nemen.
Verdrietig ben ik als “men” het RIVM bestempelt als een narcistische organisatie,
en daarom aan de keukentafel andere regels bedenken.
Verdrietig voel ik me, omdat onvoorzichtigheid kan leiden tot lijden.
dat wens ik niemand toe.
Verdrietig bemerk ik “het meten met twee maten”,
vervolgens neemt men elkaar de maat.
Verdrietig besef ik gebrek aan kennis,
om daarna zelfbenoemd rechtertje te spelen.
Verdrietig ervaar ik gemis aan mededogen,
want angst maakt tenen lang.
Verdrietig merk ik dat de huidige ruimte,
voor velerlei uitleg vatbaar is.

Maar het meest verdrietig ben ik, omdat “voorzichtigheid” maar al te graag een stempel met “gedoe” op haar voorhoofd krijgt.

Morgen dag 99. Zondag

Willie, 20 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 98 in “sociale onthouding”

Dag 97 in “sociale onthouding” op www.willielek.nl

Vandaag, dag 97. Bol

Zomaar even winkelen, daar hou ik van. Niet om te kopen, meer om te zien wat de markt te bieden heeft. Ideeën op doen, even verder kijken dan mijn neus lang is.
Maar corona gooit roet in het eten. De ‘brood’nodige boodschappen haal ik op een onguur uur, dan zijn de karretjes nog echt schoon. Vorige week waren mijn wandelschoenen aan vervanging toe, dus ga ik doelgericht te werk. Kijken, kopen, klaar.
Het kan ook, dat ik op zoek moet voor een cadeautje voor een jarige kleinzoon.
Ok. Een speciale wekker vroeg de jongen. Voorzichtig probeerde ik, met gel en monddoekje, twee winkels in onze stad.
‘Nee, mevrouw, dat artikel hebben wij niet.’

Enige optie, jammer de jammer, BOL.
Zo gezegd, zo gedaan, overigens een peulenschilletje, dat bestellen en betalen. Daarbij kwam de wekker ook keurig op tijd.
Alhoewel, het ‘kostte’ BOL wel n.e.g.e.n. mailtjes.
12-06-2020: Dank je wel voor de bestelling. We gaan voor je aan de slag. 12.45 uur.
12-06-2020: Je order is klaar voor vertrek. 15.47 uur.
12-06-2020: Je bestelde artikel is meegegeven aan de bezorgdienst. 15.59 uur.
12-06-2020. Je bestelde artikel is onderweg. 16.23 uur
12-06-2020. Wij bezorgen het pakket binnenkort bij je, tussen 08.15-10.45 uur. 23.15 uur
13-06-2020. De bezorger is onderweg en komt vandaag bij je langs. 07.39 uur.
13-06-2020. In verband met corona kan de bezorgtijd uitlopen. 07.42 uur.
13-06-2020. De tijd is veranderd. De bezorger komt tussen 8.30-10.50 uur. 07.49 uur
13-06-2020: Je pakket is bezorgd. 09.15 uur.

Ooit had ik een collega, die er prat op ging dat zij altijd zoveel mails binnenkreeg.
“Moet je kijken Willie, ik heb nu alwéér drieëntwintig berichten.” Theatraal ging zij aan de slag.
Maar zíen mocht ik die berichten nooit. Ik begrijp nu waarom.

Morgen dag 98. Verdrietig

Willie, 18 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 97 in “sociale onthouding” op www.willielek.nl

Dag 96 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 95. Wisselend

Ex as a twelve! De tafel is gedekt, binnen komen!’
Op zijn mollige pootjes drentelt de kleine miljardair over een jaar of anderhalf het stulpje van zijn ouders binnen, alwaar  kaviaar op zijn porseleinen bordje wacht. Overigens hoeft het manneke niet binnen te komen, hij is al ‘binnen’.

Als we het toch over namen gaan hebben. Wat hadden onze ouders het makkelijk. Eerst geboren zoon werd vernoemd naar de vader van de jonge vader, eerst geboren dochter naar de moeder in het kraambed. Daarna kwamen stuk voor stuk de andere grootouders aan bod, of ooms en tantes. De laatste baby’s gingen er met de naam van de papa en mama vandoor. Ik ben vernoemd naar mijn moeder. Beiden heten we Wilhelmina, alleen de roepnaam werd aangepast aan de tijd.

Vernoemen anno 2020? Hoort dat niet in een rariteiten kabinet? Sinds de geboorte van het zoontje van Elon Musk zou je denken. Nu begrijp ik ook best, dat hij niet elke dag aan de naam van zijn vader herinnerd wil worden. Opa Errol Musk laat nog wel eens een steekje vallen. Maar dat terzijde.

Ok, dan ga je voor Harry, Donald, Charles. Of omdat je Musk heet voor: Raket of Teslo. Maar om dat arme kind X Æ A-Xii te noemen?

Oh, wacht even, dat mocht niet. Er moest van letter gewisseld worden, want de gemeenteambtenaar kon de Æ niet vinden op de computer.
Er was overigens nog meer gewisseld, want in eerste instantie was Xii geschreven als 12. Dat mag niet in een naam, zelfs niet als je een raket kunt bekostigen. Maar, je bent niet voor niets een intelligent en slim mannetje, je strijkt een hand over je gouden hart en maakt van de Æ een AE. Voor de 12 ga je naar de Romeinen.

‘Lieve kleine zevende (!) zoon van me, mijn jongetje wat is er dan? Heb je een poepluier, zit een boertje je dwars? Kom maar, dan schouder ik je even, mijn kleine Ex as a twelve.
Zal ik je ook vertellen hoe je aan die mooie naam komt? Luister.’

Guhhh, geeuw, guhhhh, gahhhh”

“Wat nu, slaap je al?”

Arm kind. Hij kan elke dag verschoond worden met bankbiljetten, maar draagt zijn leven lang, de nu goedgekeurde versie  X AE A-Xii  met zich mee.*)

Op de crèche, op school, bij zijn vriendjes en vriendinnetjes. Of mag hij een koosnaampje krijgen.

Misschien?

Morgen, dag 97. Bol

Willie, 18 juni 2020

*) Na de geboorte van de kleine maakten zijn ouders bekend dat hij de naam X Æ A-12 had gekregen. Grimes legde op Twitter uit dat de X stond voor het onbekende, Æ is de elvenspelling van AI (artificiële intelligentie) en de A-12 verwijst naar een vliegtuig dat de voorloper was van de SR-17, het favoriete toestel van de kersverse ouders.

Al snel bleek dat de staat Californië geen cijfers accepteert in namen, dus werd het getal 12 in de naam van het jongetje omgezet in Romeinse cijfers. Maar nu blijkt dat ook X Æ A-XII niet is goedgekeurd, omdat Æ niet voorkomt in het alfabet. Daarom gaat het kind nu verder als X AE A-XII.

De naam van de kleine, het eerste kind van Grimes en het zevende van Musk, wordt in alle versies uitgesproken als Ex Ash A Twelve.

 

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 96 in “sociale onthouding”