Rust in de tent.

Vanaf 4 april, dit tweede corona jaar had ik er genoeg van. Ik wilde de wijde wereld weer in. Ook niet langer gebonden zijn -aan de mijzelf opgelegde opdracht- om elke dag een column te schrijven.
Tuurlijk, allemaal goed en aardig, het hield me scherp, maar ik miste de vrijheid van het fluitenkruid en de nachtegaal. Mooie metafoor, al zeg ik het zelf. Maar ja, corona hè.

Een gelukkig lot bracht mij voortijdig naar de vaccinatie-tent, dat betekende dat ik durfde af te tellen. Nog 17 dagen, nog 16, nog 15 ….. Tot vandaag. “Nog 1”.

Yeah! Vanaf morgen gun ik mezelf meer tijd voor een bezoekje hier of daar, een zó gemiste oppas, een wijntje en bitterbal met vriendinnen, maar bovenal een plekje onder de zon. Gewoon. Met de krant of niets.

Nu nog de tweede va-kanarie, zoals ik onlangs een peuter hoorde uitspreken. Ik ga ervoor.

Per vandaag dus, rust in de tent en slechts twee berichten per maand, zoals vanaf november 2005.

Ik ben geen Heintje Davids.

Willie,
22 april 2021

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Rust in de tent.

Hartverwarmend. Nog 1 dag.

En tikje op mijn schouder. Ik zit op een bank, verdiept in een boek, op station Gouda en wacht tot mijn trein komt. Nog een keer getik, verbaasd kijk ik op. In deze tijd komen voorbijgangers gewoonlijk niet zó dichtbij.
Een vrouw van middelbare leeftijd met sliertige grijze haren, in een verschoten groene jas en met een te grote zwarte sjaal staat naast me en wil aandacht. Zij laat haar NS-pas zien, gebaart naar de ingang. Dan haalt zij haar schouders op, wijst naar het bord met de reisinformatie.
“Mevrouw, wat kan ik voor u doen?”
Geen antwoord, ik reken de eentonige klanken die zij uitstoot niet mee.
Zij wijst en gebaart opnieuw, probeert mij nogmaals iets te vertellen.
“U wilt naar Alphen aan de Rijn?”
Ineens loopt zij, met een onvaste tred, richting machinist, die net ten tonele verschijnt.
Hier hetzelfde gebarenspel. De man begrijpt ook niet wat zij wil uitbeelden.
Nu showt de dame weer haar kaart en wrijft haar duim en wijsvinger over elkaar.
“Of u betaald heeft? Welzeker, u bent toch door de poortjes gekomen?”
Haar schouders gaan weer omhoog, haar ogen draaien onrustig.
Dan gebeurt er iets onverwachts.
De machinist geeft haar een arm en zegt: ”Kom maar met mij mee. Ik breng u naar Alphen. Het is goed.” Op haar gemakschoenen krijgt zij een plekje in de eerste klas.

Hartverwarmend ten tijde van corona.

Willie,
21 april 2021

Posted in Corona, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Hartverwarmend. Nog 1 dag.

Nationale dagen. Nog 2 dagen.

Nationale dagen, er is niets ‘beschermds’ aan. Altijd dacht ik, dat het min of meer wettelijk geregistreerde dagen waren. Dat een soort commissie, achter heftig gesloten deuren, het hoofd boog over de relevantie van zo’n dag.
Dat wijze mannen en vrouwen, na veel veldwerk en het interpreteren van statistieken tot een slotsom kwamen: déze dag is belangrijk voor de maatschappij. Zoals bijvoorbeeld: Bloeddonordag, Nelson Mandeladag, Mantelzorgdag en Open Monumentedag.
Zo werkt het dus niet. Iedereen mag dagen claimen. En met een beetje geluk, de digitale wereld helpt een handje, word je bedachte dag een gelukstreffer.

Spagettidag, Koffiedag, Pannenkoekendag, Pindakaasdag, Handdoekdag of Wachtwoorddag. Wat moet een normaal mens ermee? Veelal gluurt commercie om de hoek, maar bij de Dag van Naakt Tuinieren of bij de Toplessdag liggen vast verschillende én andere belangen ten grondslag.

Overigens denk ik dat er ontzettend veel goede onderwerpen zijn, om extra aandacht voor te vragen, zeg maar om er even een dagje bij stil te staan.

Ik vind het jammer dat onnozele onderwerpen de boel vervuilen.

Willie,
20 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Nationale dagen. Nog 2 dagen.

Lummelen. Nog 3 dagen.

Vorige week, op 15 april, was het nationale Lummeldag. Wat men al niet verzint. Schijnt al zes jaar te bestaan, in 2015 bedacht door Marieke van Dijk van Springidee®. Het heeft haar geen windeieren gelegd. Haar coachingsbureau telt de centen.
Zij haalt er zelfs Leonardo da Vinci bij, de datum is namelijk niet zomaar. Hij zag het levenslicht op 15 april 1452, en de beste man heeft ooit gezegd: “Grote genieën presteren soms meer wanneer zij minder werken.”

Springidee® verkoopt cursussen om te leren lummelen, lanterfanten, flierefluiten, lapzwansen, luieren of slampampen. Het bureau geeft hiervoor SENSATIONELE tips: ga rommel opruimen, stofzuigen, wandelen, in de zon liggen, breien, kleuren, ramen lappen. In de tuin werken is ook een goed idee. Zolang je maar gedachteloos bezig bent. Want uit lummelmomenten dus, groeien de meest geniale gedachten.

Of dát klopt ga ik komende weken eens uitzoeken.

Willie,

19 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Lummelen. Nog 3 dagen.

Grandma-Award. Nog 4 dagen.

In de tijd dat een postzegel op een ansichtkaart nauwelijks een tiende van een habbekrats kostte, kreeg ik een ketting”brief”. Het leek me heel spannend, want als ik precies de regels volgde, bezorgde de postbode mij binnen enkele weken 3125 kaarten. Het feest ging niet door, de stuivers waren voor andere zaken nodig.

In de jaren ’70 was daar ineens het ketting”deeg”. Een prutje van gist en meel vijf dagen op een warme plek zetten, het daarna in vijf porties delen. Drie om aan vrienden te geven, een om zelf brood van te bakken en met het laatste deel opnieuw aan de gang. O wee, als je niet goed op het deeg paste, en je zodoende de ketting verbrak. Narigheid en onheil zou je ten deel vallen.

Gisteren kreeg ik een ketting”whatsapp” met deze tekst: “Jij bent de meest liefdevolle en mooiste Grandma. Je doet geweldig werk en je bent zo geliefd.”
Of ik dit 15 keer wil doorsturen. Als ík dan te zijner tijd de meeste likes ontvang, krijg ik die Grandma-Award.
Daar zit ik altijd al op te wachten.

Willie,
18 april 2021

Posted in Corona, Familie, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Grandma-Award. Nog 4 dagen.

Mandoline. Nog 5 dagen.

Er hangt een grote vraag in onze keuken: Waarom heet een mandoline een mandoline?
Niet dat ding van “Jo met de banjo”, nee iets met zeer scherpe messen waarmee mijn keukenchef nu flinterdunne aardappelschijfjes tovert. Ook op de millimeter gesneden uien.
Mijn kok, de keukenchef, is vandaag jarig, en wenste zo’n deftig geval. Zo geschiedde.
Hij kon, net als een kind niet wachten om er mee te “spelen”. Dus we eten vanavond veel flinterduns.

Ondertussen zoek ik me een hoedje, waar deze naam vandaan komt. Niet te vinden.
Eerlijk gezegd moet ik ook aan het woord wennen, omdat ik, -voor vorige week-, bij mandoline alleen dacht aan zo’n tokkelinstrument.

“Willie, ik wil graag een mandoline voor mijn verjaardag.”
“Grapje! Ga je de muziek in?”
“Ik meen het serieus. Kunnen we de rode kool in mooie reepjes schaven. En ui.”
“Oh, is dat dan een rasp of een schaaf? Zoiets als een houten plank met een mes in het midden, maar dan geavanceerder?”
“Welzeker.”
“En dat heet een mandoline? Komt voor de bakker.” (Altijd fijn als er nog iets te wensen is op je drieënzeventigste. En zo’n mandoline hadden we nog niet.)

Nog steeds weet ik niet, overigens na een heerlijk flinterdun diner, waarom dit keukenattribuut zo heet.

Willie
17 april 2021

Posted in Corona, In en om de Keizerstraat, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Mandoline. Nog 5 dagen.

We-border. Nog 6 dagen.

Op een etalageruit van een winkel las ik vanmorgen: “Wacht hier voor uw we-border.”
De deuren zijn half open, er staat een tafel met flessen antibacterieel gedoe op ooghoogte. Plakband op de stoep markeert de verplichte afstand.
Ik hoef er niets, het is niet mijn winkel om bijvoorbeeld oorbelletjes voor kleinkinderen te kopen. Laat staan een armband voor een zus of een ring voor mezelf. Het is een winkel waar je moet betalen om het “gezellig” te laten inpakken. No way.

Slenterend naar huis proef ik we-border opnieuw. Ik spreek het hardop uit en kom tot de conclusie dat ik mijn eeuwige hulptroep moet inroepen. Maar zelfs híj weet, na lang fronzen, niet waar het overgaat. En dat wil wat zeggen.

Dan maar intypen en de zoekmachine vragen.

Hoe makkelijk is het. Het is niet we-border, maar web-order. Natuurlijk. Klemtoon en afkorting verkeerd.

Goed voor een discussie:
Spinazie of spinazie?
Catalogus of catalogus?
Helikopter of helikopter?
Saté of saté?

Mij is het om het even. Als ik deze lente van mijn dochter maar weer een bosje lathyrus krijg. Of was het lathyrus? Mijn vader wist niets over  klemtonen. Hij had andere zaken aan zijn hoofd: knopval of smet bij het zo fragiele gewas.

Het vaasje staat klaar.

Willie,

16 april 2021

 

Posted in Corona, Familie | Reacties uitgeschakeld voor We-border. Nog 6 dagen.

Markthumor. Nog 7 dagen.

Op de donderdagse warenmarkt in onze stad is het al maanden een zielig gedoetje. Je kunt de spreekwoordelijke kogel door de kerk schieten, zeg maar. Stomme corona.

Het grote plein rondom het stadhuis herbergt slechts negen kramen.
Twee keer vis, een keer aardappels en aanverwante artikelen. Buitenplantjes mogen ook. Twee keer fruit en groenten, eenmaal dierenvoer en één omgebouwde caravan met vette kippetjes. Tot slot is er de eeuwig gevatte kaasboer. (“Meneer, kunt u mij vertellen wat het verschil is tussen bruine en witte eieren?” “Natuurlijk dame, de mooie bruine zijn van de haan. De witte zijn van de kip.”)

Vandaag weer geen kramen met knoopjes, ritsen of lapjes stof. De potige madam van de gemaksbroeken, d.w.z. elastiek in de taille? Standplaats vacant.
De Turk met allerlei overbodige accessoires voor de digitale wereld? Ook zijn plekje is leeg. De fietsenman zit veilig met zijn helmen thuis. De zilver“juwelier”? Hij weegt vast de verdiende centen op zijn keukentafel.

Ik blijf gaan, want ja, de Nicola’s, ui en prei van de markt zijn toch de lekkerste. Perkplantjes de beste. Beetje vroeg in het seizoen misschien, dat deert me even niet. Alle vrolijkheid helpt vandaag de dag.
Een stukje kaas voor bij de borrel is mijn laatste missie.
“Dag, mevrouw. U wilt stukje Boeren?”
“Graag.”
“Heeft u uw laatste prik al gehad? En weet u al welke muziek en bloemen u wilt?”
“Ehh?”

Markthumor, door geen enkele pandemie kapot te krijgen.

Willie,
15 april 2021

Posted in Corona, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Markthumor. Nog 7 dagen.

Boerenverstand. Nog 8 dagen.

Wij moeten meer Agile worden, aldus Hugo de Jonge. Ik heb een uurtje opgeofferd om te lezen wat dat precies inhoudt.
In het kort komt het hierop neer: “Omdat omstandigheden steeds veranderen moeten ‘werknemers’ flexibeler worden.”
Geen bureaucratisch gedoe meer, mensen uit één team krijgen zelf alle verantwoordelijkheid om een ultiem resultaat te bereiken. Korte cycli, sparren, klankborden, fummelen,  uitrollen, borgen, tackelen of inkaderen, daar valt of staat de Agile methode mee, lees ik her en der. Natuurlijk met één doel: beter product en grotere omzet. Kwam die Hugo niet uit het bedrijfsleven?

Beste meneer Hugo. Een land leiden is iets anders dan een bedrijf runnen. Met miljoenen mensen is het lastig om een paar dagen “naar de hei” te gaan, zodat iedereen leert Agile te worden. Het is gewoon een ander woord voor wendbaar, lenig of flexibel. De meeste van uw onderdanen in den lande zijn dat al ruim een jaar. Moeten wij nog Agilerer worden? Wij willen heus wel hoor, maar om in uw jargon te blijven: er moet commitment  zijn om de target halen.
Nogmaals, meneer Hugo. Nederland is nu eenmaal geen klein gemotiveerd team, waarin men elke ochtend de missie voor die dag aanvliegt. Het is geen groep finegetunede collega’s, hoe graag u dat ook wilt.
Klungel dus niet met wel óf niet vaccineren, handel niet in hoopvolle voorspellingen. Begin niet over een stip aan de horizon. Alstublieft.
Agile is misschien prachtig op de werkvloer, in een kantoortuin of op een  schoolinstelling. Maar om een land door barre tijden te loodsen is er, naar mijn bescheiden mening een andere methode nodig.

Boerenverstand.

Willie,
14 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Boerenverstand. Nog 8 dagen.

Cloud. Nog 9 dagen.

Trouw scheuren wij elke dag een blaadje van de wetenschapskalender 2021. Niet dat ik alles van de anekdotes of de moeilijke wiskunde constructies snap, verre van dat.
Soms daagt iets uit een antiek verleden, een andere keer moet ik uitleg vragen aan mijn gade. Er zijn ook teksten die zó ingewikkeld zijn, dat ik het laat voor wat het is.
Maar toch, nieuwsgierig van aard: nog nooit een dag overgeslagen. Altijd hopend op een tekst waar ik wat mee kan, of die een glimlach op mijn gezicht tovert.

Driewerf hoera! Zondag, 11 april was het zover. Ik lees:

“Ze beginnen allemaal met ‘de’.
De benzinepomp. De kassa. De fietssleutel. De PC. De plastic pinpas en creditcard. De papierenkrant. De oplaadkabel. De muurposter.
Wat hebben deze dingen met elkaar gemeen?”

Leek me niet zo ingewikkeld, stond dat al niet in het bovenste zinnetje? Het woordje ‘de’? Nee nee, buiten de wetenschappelijke waard gerekend.
Op de achterkant staat, zoals gebruikelijk, het antwoord: “Vermoedelijk zullen al deze dingen in de nabije toekomst te bewonderen zijn in het soort musea waar je nu faxapparaten (…) kunt bekijken.”

Direct daaronder de vraag: “Kun je een paar dingen bedenken die in de toekomst niet via de ‘cloud’ kunnen gaan?”
Tjsss. Wat een oliedomme vraag!
Zullen we het houden, beste wetenschappers, op bijvoorbeeld: een knuffel, een traan, een knipoog, een aai, een wandeling, een bloem uit de wei, een handgeschreven kaart, de kwispel van een jong hondje?

Of bedoelden jullie dat niet?

Willie,
13 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Cloud. Nog 9 dagen.