Dag 84 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 84. Zijde

Er is vandaag een feestje te vieren, het feest van “zijde”. Over een half jaar is het van “koper.”
Zomaar ineens, floep, zijn we twaalf jaar verder. Zonder kleerscheuren en gelukkig. Daarom heet ons jubileum zijde, want “zo mooi en zacht als….”
Huwelijksverjaardagen hebben een naam, de algemeen bekende: “koper”, “zilver”, “goud” of “diamant”. Het gaat zelfs tot “titanium”, dan ben je vijfennegentig jaar samen. Dit halen wij never nooit. Hadden we véél eerder moeten beginnen.

Vermakelijk om te lezen welke stoffen aan de jaarlijkse huwelijkse staat worden toegeschreven. Een kleine greep:
1 jaar: katoen. (nieuw leven)
5 jaar: hout. (bomen worden mooier en sterker)
6 jaar: ijzer. (ook sterk, maar kan roesten)
13 jaar: kant. (tijd voor kanten lingerie, enz. enz.)
22 jaar: brons. (corrosiebestendig, brokkelt niet zo makkelijk meer af)
31 jaar: bezaanleer. (schapenhuid, omdat het zacht is, en niet slijt)
38 jaar: kwik. (veranderen)
43 jaar: flanel. (lekker stevig)
70 jaar: platina. (uniek)
80 jaar: eiken. (‘een eik valt niet bij de eerste slag’)
85 jaar: eiken-met-lof. (wat een toegift)
90 jaar: graniet. (logisch, onverwoestbaar tot Magere Hein aanklopt)

En lest best, nogmaals het titanium huwelijk.
Ik wil graag, maar 2103 is heel ver weg!

Morgen, dag 85. Verschil

Willie, 6 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 84 in “sociale onthouding”

Dag 83 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 83. Verrassing

“Een stoplicht springt op rood, een stoplicht springt op groen. In Almelo is altijd wat te doen.” Aldus Herman Finkers.
Nou, ik weet niet of het waar is. Vandaag is het ook nog eens regenachtig, het verkeer sluimert, de winkels slapen, de terrassen zoeken gezelligheid, de restaurants vragen gasten. Op één na, want daar zitten wij en hotemetoten uit de stad.
“Wij” zijn: mijn gade met zijn compagnon, een fotograaf, een journalist en ik. Op sjiek, op zeer sjiek. Schrijfster dezes is keurig gekapt, heeft schoenen met gedistingeerde hakjes en voorzag haar nagels van een zacht nagellakje.
Er is een koffer mee. Een koffer waar een olifant op kan staan, want niets mag stuk.
De inhoud bestaat uit draden, raderen, flappen, buizen en electronics, die tot een waarachtig kunstwerk “geknutseld” zijn. Geloof het of niet, straks gaat het gevaarte de lucht in: de Flapper-Drone! *)

En waarom dan in Almelo vandaag? Vanwege restaurant Ledeboer, die, om tegemoet te komen aan het RIVM, menukaarten wil afleveren met die flapper.Verrassing voor de genodigden!
Het op de centimeter laten vallen, tussen de champagne glazen en de bloemen, vraagt enige stuurmanskunst. Dat dát lukt vind ik al een wonder op zich.

De lunch verdient alle sterren van de hemel, hoe lekker.
Gade glundert van oor tot oor want de droppings zijn geslaagd en de champagne was verrukkelijk.

Morgen, dag 83. Zijde

Willie, 5 juni 2020

*) https://flapper-drones.com

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 83 in “sociale onthouding”

Dag 82 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 82. Zomer

“Zomer” is voor mij drukte, onrust. Het is een restgevoel uit mijn jeugd.
De honderden stekjes, plantjes of zaadjes, die mijn vader in het vroege voorjaar pootte of zaaide, wilden in de zomer geoogst. Alle hens moest aan dek. Het was goed dat de zon héél vroeg opkwam en pas héél laat achter de horizon verdween. Wij vierden, als gezin “vakanties op het land”. Het is zou nu met gemak te verkopen zijn, als een alternatieve vakantie voor een grachtengordelgezin. Kassa!

Ruim  een halve eeuw later bekruipt mij nog die zomerse heisa. Niet meer om het rapen van aardappels, het plukken van bessen of het bossen van anjers, dat is verleden tijd.
Het gaat om een keuze die ik nu moet maken: binnen of buiten zijn. Luxe probleem? Allicht. Maar die bestaan ook.
Omdat ik zo ontzettend van licht (zonlicht) hou, wil ik waarachtig bij elke zonnestraal naar buiten. Terwijl in mijn hoofd het vroegere rapen, plukken en snijden (lees:”werken”) diep verankerd zit.

Zomerstress, noem het maar. In de tuin zitten óf strijken? Wandelen óf mondkapjes naaien? Fietsen óf brieven schrijven? Luieren óf ramen lappen?

Kijk. De natuur heeft vandaag de keuze gemaakt, lekker bewolkt. Ik heb  gestreken, genaaid, geschreven en gelapt. Ons hele huis is “opgezomerd”.
Met een gerust hart trek ik morgenvroeg de deur achter me dicht om de eerste zonnestalen op te vangen. Hoop ik.

Dolce far niente…

Morgen, dag 83. Verrassing

Willie, 4 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 82 in “sociale onthouding”

Dag 81 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 81. Hema

Wie koopt er niet? Van worst tot onderbroeken, van romper tot schooletui.
Dát al bijna honderd jaar voor de “gewone man”, zoals de oprichters van de H.E.M.A. hun verheffende idealen ten gelde wilden maken. Want zij, Leo Meyer en Arthur Isaac waren ook directeuren-generaal van de Bijenkorf. Voor niets gaat de zon op, nietwaar?
Nederland omarmde het concept van eenheidsprijzen bij het warenhuis voor de niet welgestelden. Daar ging het 1926 ging over stuivers, dubbeltjes, kwartjes en heel af en toe over een piek. De “gewone man” waande zich rijk. Hij kon in plaats van stopwol, zomaar nieuwe sokken aanschaffen. Slimme Leo en Arthur waren spekkoper.

De Hema. Wie kent haar niet? Welk geëmigreerd mens heeft geen heimwee naar de theedoeken, de tompouces en de halve warme worst? Geen grap, de warme worst was een ongelukje. Een medewerker zette per ongeluk een nul teveel op een bestelling. Duizenden, met vlees gevulde darmen, werden afgeleverd. Weggooien? Ligt niet in de aard van Hollandse ondernemers. Ook toen was “out of the box” denken al “hot”. Dus plomp, de boel in een pan, “hot” vuurtje eronder en verkopen als delicatesse. De rest is geschiedeis.

Hema en Holland. Hemaland. Redt Hemaland het met de Heer Boekhoorn, die nu zijn centjes aan het tellen is? Misschien had hij Wu Wen en Xing Ya niet moeten leasen?

Ach. Als je Telfort verkoopt (2005) en je stort die exorbitante winst in een BV, genaamd: Bowolar ( BOekhoorn WOrdt LAchend Rijk), dan hoor je thuis in de Donald Duck.

Arme Hema.

Morgen, dag 82. Zomer

Willie, 3 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 81 in “sociale onthouding”

Dag 80 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 80. Gemist

Zij zit op de tuinbank.
Ik ook. We lachen onwennig naar elkaar, want het duurde vele coronaweken. Haar blonde kleuterkoppie neigt een beetje naar haar rechterschouder. Heldere kijkers staan verwachtingsvol. Zij vragen iets, maar de kleine meid kan het niet onder woorden brengen.
Ik wel, toch doe ik het niet, want opgespaarde emoties kunnen een eigen leven gaan leiden.
De zon schijnt, haar vader brengt verse koffie. Mijn dochter en ik wisselen ervaringen uit. Wij durven alweer ietwat vooruit te kijken. Grote broer verschanst zich in de keuken, de oudere zussen zijn de laatste weken gegroeid, in alle opzichten. De warme wind waait rondom. De lavendel geurt, de hommels zoemen.

Zij verschuift op de tuinbank.
Ik voel een handje op mijn rok. Zij kijkt even naar haar moeder, die op haar beurt de vragende blik van haar jongste negeert. Moeders weten wel beter.

Zij verschuift weer een stukje op de tuinbank.
Ik voel een vingertje op mijn hand. Twee vingertjes, een aai. Zij plukt een bloemetje en stopt het in mijn haar.
Zij wriemelt aan mijn armbandje. Zij speelt met mijn dunne velletje. Zij wiebelt ongemerkt weer een stukje dichterbij. Nu een aai over mijn arm.
Ik zoek oogcontact met haar moeder. Zij knikt.

‘Oma?’ Verder niets.
‘Ja, Amber?’
‘Oh, gewoon. Wanneer kom je weer echt?’

Zij zát op de tuinbank.
Na een half uur vond zij een plekje op mijn schoot, armpjes strak om mij heen.
Met een snelheid van vijf centimeter per minuut verbrak zij álle regels van het RIVM.

Gelukkig waaide de warme wind rondom en bracht hoop mee.

Morgen, dag 81. Hema

Willie, 2 juni 2020

Posted in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Dag 80 in “sociale onthouding”

Dag 79 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 79. Joviaal

Zesentwintigduizend-vierhonderddrieënnegentig dagen geleden ben ik op een woensdag geboren. Ik had het liever een dagje later gewild.
Donderdagse kinderen zijn ter wereld gekomen onder het teken van Jupiter, een planeet die bekend staat om zijn jovialiteit. Dat vind ik zo’n mooie karaktertrek.

Donderdag als geboortedag.
De benaming van donderdag is afkomstig van het woord Donar-dag. De Germaanse god van donder en onweer is Donar, een synoniem van Jupiter. Vanuit onze traditie is donderdag de vijfde dag van een week. Een persoon geboren op donderdag, en daarom onder Jupiter, is geboren onder de meest gunstige stand van alle planeten.
De planeet Jupiter vertegenwoordigt optimisme, inzicht, geluk en een goed humeur. Iemand geboren op deze dag komt dan ook vaak joviaal, vrijgevig, opgewekt en sociaal over. Ook heeft een donderdagskind de neiging tot zichzelf enigszins een rooskleuriger beeld voor te houden vergeleken bij de realiteit.
De planeet is sterk gelieerd aan educatie. Donderdagskinderen zijn leergierig en gericht op het geleerde delen met hun omgeving en de wereld. Ze zijn om die reden dan ook geschikt voor leidinggevende functies. Zij leiden dan ook bij voorkeur een zo onafhankelijk mogelijk leven. Zij genieten vaak respect en anderen ervaren hun aanwezigheid levendig. Kritiek uitdelen is donderdagskinderen allerminst vreemd. Zij kunnen tenslotte ook erg koppig en eigenwijs zijn.  (www.astrolologie.nl)

Wat er ook van waar moge zijn. Maar ja, ík ben van woensdag. Ook niet mis hoor.

Woensdag als geboortedag.
De benaming van woensdag is gebaseerd op de Germaanse god Wodan. Daarnaast is het de naam voor Mercurius in de oude Germaanse taal. Personen die op een woensdag geboren zijn, worden astrologisch gezien beheerst door de planeet Mercurius, waardoor zij nog wel eens rusteloos zijn.
Zij bezitten ook vaak vragende en onderzoekende eigenschappen, dankzij de planeet. Een kind van woensdag is communicatief sterk, veelzijdig, zorgeloos, logisch ingesteld en sterk in zaken doen. Zij zijn doorgaans tevreden met de staat van hun leven. Zo maken zij zich geen zorg te veel over omgeving of uiterlijkheden. Woensdagskinderen zijn niet bijzonder georganiseerd in hun werkend leven, hun gedachten vluchtig en zijn chaotisch van aard. Je kan dan ook met afspraken niet altijd op hen rekenen.
Personen die op woensdag geboren zijn geboren zijn doorgaans geschikte personen voor leidinggevende functies. Zij zenden graag boodschappen uit mensen rondom hen. Ze voelen een behoefte om veel te reizen of in beweging te zijn, te communiceren en te leren en het zo naar de zin te hebben. Wel kunnen zij soms moeite ondervinden om hun woede of boosheid te kanaliseren.
(www.astrolologie.nl)

Ken ik mijzelve? Zal ik bovenstaande woensdagse bedenksels eens haarfijn fileren?

Rusteloos: in zekere mate, zet mij niet op een cruiseschip.
Vragend, onderzoekend: klopt
Communicatief sterk: dacht het wel
Veelzijdig: ok
Zorgeloos: klopt niet
Logisch ingesteld: ligt aan de omstandigheden
Sterk in zaken doen: ben geen miljonair, maar heb niet te klagen
Maakt zich geen zorg over omgeving of uiterlijkheden: kletskoek
Ongeorganiseerd in een werkend leven: lachertje
Gedachten zijn vluchtig en chaotisch van aard: herken ik niets in
Je kan met afspraken niet altijd op hen rekenen: gevalletje grootste onzin
Leidinggevende functies: welzeker
Boodschappen zenden: vervelende eigenschap
Behoefte om te reizen of in beweging te zijn: al is het maar op de fiets
Communiceren en leren om naar het zin te hebben: altijd
Moeite om boosheid en woede te kanaliseren: hoe ouder hoe wijzer

Willie Woensdagkind, het is zoals het is. Al buurt ik graag bij donderdag, vooral om de jovialiteit van Jupiter. Misschien mag ik nog meer uit zijn boodschappenmandje, waar ik me met gemak ik herken?

Morgen, dag 80. Gemist

Willie, 1 juni 2020

Posted in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Dag 79 in “sociale onthouding”

Dag 78 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 78. Pinksteren

‘Oma, wat is Pinksteren?’ Probeer het maar eens uit te leggen aan een puber in 2020.
In mijn godsdienstboekje (1956?) was een plaatje van de vijftigste dag na Pasen: een grote eettafel, de apostelen lagen aan. Ieder had boven zijn hoofd een vlammetje. “Jezus stort vurige tongen uit”, aldus het onderschrift. Ik begreep van onze dorpspastoor dat die elf mannen (Judas mocht niet meer meedoen), van het ene op het andere moment alle talen konden spreken. Toen miste ik al vrouwen die hun woordje mochten doen, maar dat terzijde.

Terug naar de elf decipelen. Het verhaal van onze geestelijke klopte niet helemaal.
De apostelen spraken in “tongen”, ook wel “wartaal” genoemd, of “glossolalie”.

Ik denk, dat ik in mijn leven een aantal maanden deze taal sprak. De geluidjes naar pasgeboren baby’s, nietwaar? Mijn wiegenkindjes reageerden met gelach en gekir, of ze vielen geruisloos in slaap. Ouders’ tongentaal begrijpt elke baby stilzwijgend.

Tongentaal spreek je het makkelijkst in euforie, als je vervuld bent van iets, van iemand, van het ene of het ander. Het is de taal van jonge ouders, van de de apostelen. De taal van verliefden en vertrouwelingen. Ook van  pubers onderling en het is de “onzin”taal van kinderrijmpjes.
Het gaat niet om wát je zegt, slechts om dát, wat je zegt de ander begrijpt.
Daar is de boodschap van het Bijbelse Pinksterfeest, denk ik.

Alhoewel, het feest van de vurige tongen is ook een tijding voor de ongelovige mensheid. Want de zomer tikt rond eenendertig mei aan de deur en behoeft geen conversatie. Door de gloed van zon en zee klopt ons hart vanzelf sneller.
De geur van de jasmijn en de linde doen, -lest best-, woordeloos de rest.

Misschien is daarom dat Pasen en Pinksteren niet op een dag vallen.

Morgen dag 79. Joviaal

Wiilie, 31 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 78 in “sociale onthouding”

Dag 77 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 77. Mevrouw Helderder

Gottegottegot, wat kan zij schoonmaken, Mevrouw Helderder. Zij heeft een bloedhekel aan viezigheid en dieren. Haar dochter Aagje mag niet spelen en wordt angstvallig schoon gehouden. Heeft zij haar gesteven witte jurkje beduimeld, toen zij stiekem met Pluk tolde? Gelukkig is er een “hou-maar-aan” stomerij. Hups, zo met kleren en al, een soort stoomkast in, zodat zij weer naar haar moeder durft. Zo smetteloos als een eerste melktandje.

Mevrouw Helderder, de maltentige dame uit het onverwoestbare boek “Pluk” van Annie M.G. Schmidt, past wonderwel in dit coranagespuit en gezeep. Want, binnen háár handbereik zijn daar: spuitbussen vol met een desinfecterend goedje (zij had er altijd een in haar schortzak), emmers met sop, nattige doekjes voor de kleine klusjes. Aan het eind van het verhaal maakt een list met Hasselbramenjam korte metten met haar obsessie. Zij wordt zelfs baldadig.

Mijn deurknoppen zijn schoon, mijn pinpas is gereinigd, mijn sleutelbos ligt in de stralende zon, de was draait heter dan ooit, mijn handen mét de tien vingers en mijn polsen vertonen droogteverschijnselen, ik kuis de trapleuning. Ik krijg bijna mysofobie. Of is smetvrees nu het Nieuwe Normaal?

Zodra onze grootgrutter Hasselbramenjam in zijn schappen zet, kent mijn hamsterwoede geen grenzen.

Morgen, dag 78. Pinksteren

Willie, 30 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 77 in “sociale onthouding”

Dag 76 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 76. Lampenkap

Wat een haken en ogen komen om de hoek gluren bij het heropenen van de restaurants. De uitbaters denken zich suf en rekenen zich vooralsnog niet rijk.
Ik lees over “looplijnen”, “pinautomaten-op-stok”, “grote couveuses voor twee personen”, “diner-maskers”. Knuffels op lege stoelen om het gevoel te krijgen dat het gezellig druk is. Ook is  de menukaart ingekort tot behapbare brokken, zo is het te overzien voor  het keukenpersoneel.

De grootste Willie Wortel zeltelt in Parijs. Hij bedacht voor zijn gasten “lampenkappen”.
Boven elke stoel hangt een reuze kap van plexiglas, je duikt er met je hoofd onder, corona heeft het nazien. Plex’eat is de naam. Maar stel: na twee overheerlijke Pelforth Blonde wil ik even naar het toilet. Mag die lampenkap dan mee?

Corona is een luilekkerland in voor uitvinders. Wat al niet bedacht:
Een wasstraat voor supermarktkarretjes en voor spatmaskers.
Een wandelstok met een lege huls, waarin de as van een overledenen kan. Kun je lekker wandelen en bij elke tik op de grond verlies je een beetje van je dierbare. Omdat afscheid nu zo anders is.
Een hoofdkap. Zet een doorzichtige plastic zak op je hoofd, bevestig hem met een elastiek goed onder je kin. Hang een soort luchtpompje op je rug, leid een buis van pomp naar zak, knopje omdraaien en ziedaar: een corona-astronaut!
Een anti-corana deur. Men neme een deur, de goede maat even verifiëren bij je eventuele bezoekadres. Op heuphoogte zaag je twee gaten, zo groot als een kattenluik. In die gaten regel je plastic handschoenen of iets wat daar op lijkt. Goed vastmaken, zodat geen coronaatje het in zijn hoofd haalt het ruime sop te kiezen.
Neem de passende deur mee naar je oma/zus/opa/tante/kind/buurvrouw of oude collega. Plaats de deur bij het bezoek aan het eind van een gang of in een sponning. Nu kun je met -misschien- besmette tengels door de gaten een hand geven. Praktisch toch?

Bouwmarkten, wees alert. Over een poosje zijn de deuren niet meer aan te slepen. Want met een grote familie, in allemaal verschillende huizen, hebben wij sowieso tien deuren nodig.
Of zal ik toch maar een lampenkap opzetten?

Morgen, dag 77. Mevrouw Helderder

Willie, 29 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 76 in “sociale onthouding”

Dag 75 in “sociale onthouding”

Vandaag, dag 75. Traditie.

Ik hou van tradities. Een schoentje zetten met het feest van Sinterklaas, een vrijmarkt op koningsdag. De kerstboom en het paasei. Vastigheid in een continu veranderde wereld. Het geeft houvast.
Welke gewoonten we daarbij gebruiken is een ander verhaal. Voor elk dorp, elke landstreek, elk gezin gelden andere regels.
Natuurlijk. Het schoentje mag gezet. Maar iedere dag of alleen op zaterdag? Die vrijmarkt, alvast een avond van tevoren her en der? De kerstboom, op de eerste dag van de advent of op de avond voor Kerstmis? Het paasei? Het is maar hoe je het van thuis gewend bent.

Ik denk dat daar ruimte te winnen is tussen voor- en tegenstanders van tradities. Het gaat niet óm, maar hóe. Want niet elke wortel uit het verleden kan stand houden. Dan hadden we nu nog in hutten geleefd, nietwaar?

Traditie en gewoontes, een wereld van verschil. Tradities neem je klakkeloos over, gewoontes zijn aangepast aan de tijd van nu. We zetten de kerstboom, maar niet meer met kaarsjes. Een geleidelijke, praktische en veilige schaal. Wat ooit gebruikelijk was, kan nu uit den boze zijn.

Hoe ik hier nu allemaal op kwam? Nou, ik wil van de corona geen traditie maken, maar door de hele toestand sijpelen een aantal aardige gewoontes de mensenwereld binnen.

Hoef ze niet te noemen, laten we ze vasthouden.

Morgen, dag 76. Lampekap

Willie, 28 mei 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 75 in “sociale onthouding”