Verdriet

“Zoveel soorten van verdriet, ik noem ze niet.” Mag ik deze beginregels van het prachtige gedicht van Vasalis ook zomaar gebruiken als het gaat om een afscheid van vier mensenkinderen die ver weg wonen?
Eigenlijk te ver, zoals elke keer blijkt. Ooit dacht ik, dat het met elke vakantie makkelijker zou worden, maar niets is minder waar.
In de eerste jaren waren het waterige ogen, als we toeterend en uitbundig zwaaiend wegreden. Toen kwam er een snifje. Niet lang daarna had ik een zakdoek nodig.

Nu daar twee prachtige bergkleinkinderen zijn, duurt mijn tranendal tot kilometers voorbij Grenoble.
En deze verschijnt, oeps, de volgende dag, zomaar weer in Gouda.

Dertien uur rijden is een eind, een heel eind voor zomaar een oppasdag of een middag voor te lezen uit Pluk.
Dertien uur rijden is een eind, een heel eind om even te keuvelen óf de toestand van de wereld te bespreken óf een kopje koffie te drinken.
Dertien uur rijden is een eind, een heel eind, om een blond dametje van zes met beelderige krullen, in slaap te zingen.
Dertien uur rijden is een eind, een heel eind, om een stoer mannetje van twee, even aan mijn huid te laten kriebelen en kroelen.

Het is niet anders, het viertal is beregelukkig in les Ecrins, dus wat wil ik nog meer?
Niets.
Nou ja.

Willie,
Gouda, 31 augustus 2020

Posted in Kinderen, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Verdriet

Corona op vakantie

Met mijn bedekte mond stiefel ik haastig door de Franse supermarkt. Het uren zoeken naar én snuffelen aan smeuïge kaasjes is er dit jaar niet bij. C’est triste.
Snel als de bliksem pak ik een stuk Camembert uit de koeling, rep mij langs het wijnschap en sluit me, op afstand, aan bij de kassa-rij. Op afstand. Juist, de Hollandse anderhalvemeter is een tweede natuur geworden. Onze minister-president kan op zijn harige borst kloppen. Ik doe niet anders dan: Afstand, Proper en Afweer. (APA). De drie R’s steken er bleek bij af.

Welaan, regels zijn regels, ook hier, in ons vakantiedorp in de bergen. Maar niet helemaal. Want soms hangen mondkapjes aan brillen of aan één oor. Of ze wiebelen op een zweterig voorhoofd. Of zij bedekken slechts een kin. Zij laten de neus vrij of slingeren om een nek. Al met al een bijzonder aanzicht.
Klanten bukken en buigen over elkaar om de gewenste artisjok te vinden, alsof zij Twister spelen. Eenmaal de winkel uit, gaat ‘le mask’ achteloos in een broekzak, handtas of het raakt verzeild tussen de boodschappen. Morgen mag ie weer beschermen. En overmorgen.
Waren daar in ‘Pays-Bas’ geen regels voor, hoe om te gaan met een mondkapje?

Verder:
– Bij het postkantoor hangt een affiche op de klapdeur met de tekst dat achter elk ‘mask’ een glimlach schuilt. Soms zeggen de ogen anders.
– Op de markt heeft de burgemeester een tafeltje laten plaatsen. Daarop een schoenendoos met twintig enveloppen, elk gevuld met een geweldig omslachtig schrijven van ‘le maire’ én vier mondkapjes. Gratuit. Wat een briljante geste. Toen ik na een uur terug slenterde met een tros knoflook, was de doos nog propvol. Kijk, zo werkt het hier. Een fransoos heeft zijn trots.

Nog steeds weet ik niet, welke maatregelen ertoe doen, hoe we corona een poepie kunnen laten ruiken. Hoe statistieken en cijfers geduid moeten worden; ík kan er geen chocola van maken. Dus volg ik gewoon de opgelegde APA.

Nu maar hopen dat ‘rood’ in de kleurdoos blijft, hier en daar en overal.

Willie, 27 augustus 2020
L’Argentiere la Bessée

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Corona op vakantie

Laatste dag in “cruciale onthouding”

Vandaag, laatste dag. Toch

Tóch komt er een eind aan mijn corona gerelateerde verhalen. Bijzonder was het, dat ik de eerste honderd dagen als vanzelf in de middag rond twee uur achter de laptop kroop, en keer op keer “iets op papier” kwam. Het was een houvast, een regelmaat ten tijde van de intelligente lockdown, zo gaf ik een draai aan de beperkingen. Ineens had ik tijd in overvloed.
Daarbij kan ik wel fysiek tot een doelgroep gebombardeerd zijn, maar het koppie werkt  nog best en, zoals in mijn hele leven, ben altijd op zoek naar oplossingen of uitdagingen.

Maar nu is het over.
De voor mij de zo broodnodige buitenhuizige activiteiten, zwermen plotsklaps als een nest vliegende mieren om mijn hoofd. Nu besef ik terdege wat ik gemist heb. Het maakt me bijkans nederig.
Even hier, even daar, nachtje ver weg, avondje luisteren, pontje varen, geitjes voeren, kopje koffie halen, afzwemmen bijwonen, bedjes opmaken, picknicken, zieken bezoeken.

Dat het afwegen is, -hoe nu om te gaan met mijn zelf benoemde “cruciale onthouding”-, blijft.
Ik houd de volwassenafstand in ere.
Ik pronk met hippe kinderzeep naast de kraan.
Ik was, én was, én was, van kussenslopen tot monddoekjes.
Ik proef niet meer vóór, of de soep te heet is.
Ik bezoek aarzelend lege terrassen.
Ik winkel selectief.
Ik sop me een hoedje na elk bezoek.

Want cruciaal blijft dat iedereen voorzichtig is, toch?

Willie, 13  juli 2020

(Vanaf augustus, weer als vanouds, al 15 jaar lang, twee schrijfsels per maand)

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Laatste dag in “cruciale onthouding”

Dag 117 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 117. Kaas

Het is er vandaag gewoon niet van gekomen om me degelijk voor te bereiden op deze Kaas-column. Dat betekent dat mijn leven bijna zijn oude ritme heeft. In dat oude leven, van vóór die vermaledijde corona, paste met geen mogelijkheid drie tot vier uur inlezen, zoeken, nadenken, schrijven, verbeteren en vooral mijn “darlings-killen”. Het begint te wringen.

Ik had nog wel zo’n smakelijk onderwerp: Kaas. Daarbij, wie weet nu helemaal wat “Kaas hebben aan iemand” of “Hier woont alleen nog oude kaas” of “Hij snijdt de kaas” betekent?
Dat ík meestal het kaas niet van mijn brood laat eten, moge bekend zijn.
Dat ik van veel zaken geen kaas heb gegeten, word ik, ouder en wijzer, steeds bewuster van.

Thuis, bij mijn ouders, hadden wij vroeger twee soorten broodbeleg: kaas en suiker. We mochten twee sneetjes met kaas, voor de overige boterhammen greep mijn moeder naar de suikerpot. Gelukkig was mijn honger altijd snel gestild.
In barre tijden, kaas was ook toen al een kostbaar goedje, bedacht mijn immer inventieve moeder het verschijnsel: “schuifkaas”. Een half plakje op een heel broodje. En schuiven maar. Zeuren? Dat werd subiet afgekapt met: “Dit is het. Klaar is Kees.” Dat klopte helemaal, want de Käse was klaar.
Wij zijn er alle acht groot van én mee geworden.

Overmorgen, dag 119. Toch

Willie, 9 juli 2020

Posted in Corona, Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 117 in “cruciale onthouding”

Dag 116 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 116. Volsplego

Overgrootvader Ole Kirk Christiansen fabriceerde mooie houten trekpoppen, autootjes en spaarpotten. Bomen genoeg in zijn achtertuin. Hij verkocht weliswaar dit verantwoorde speel-goed, toch bleef de vraag achter. Kindertjes willen liever kleur en geluid. Ouders kunnen ‘verantwoorden’ wat zij willen, maar een vrolijke bouwdoos met fleurige steentjes, knipperende lampjes en bijna levensechte figuren: dáár klopt een kinderhart sneller van.
Gelukkig had Ole Kirk een zoon, die begreep waar koters van dromen. Het legosteentje zag ruim zeventig jaar geleden het daglicht.
De rest is geschiedenis.

Hoeveel legodingetjes heeft een gezin in huis? Als ik mijn omgeving kijk, denk ik: duizenden.
Af en toe liggen ze keurig gesorteerd op kleur, maar ja, daar heb je niet zoveel aan.
Soms zijn ze in aparte bakken met de teksten als: Friends, Ninja, Technisch, City of Disney. Ook dan zoek je je een ongeluk.
In een ander huis is het materiaal van de familie Christiansen onderverdeeld in: poppetjes, dieren, ‘bouwige dingen’, wielen en overige attributen. Alweer niet om vrolijk van te worden. Zoeken, zoeken, zoeken als gegarandeerd onderdeel van het spel.

Nu blijkt, dat volwassenen en masse ook het ene Legoblokje na het andere op elkaar klikken (zij hebben zelfs een internationale naam, het zijn Afols, Adults Fans Of Lego), vraag ik me af welke strategie zij hebben bedacht om juist dat ene pruikje/hoedje/snorretje/schildje/zuurstoflesje/helmpje/briketje/zwaardje/geweertje/
bloemetje/lansje/zwemvliesje/boekje/zonnebrilletje/tasje/dolkje/lassootje/harkje/bijltje/
verrekijkertje/microfoontje/bezempje/ zwembandje/vlaggetje/ koffertje/bikinietje/ schoffeltje/trapje/pollepeltje of hakmesje van een minifig een in een mum van tijd te vinden.
Of is dat in deze coronatijd juist níet de bedoeling? Is het zoeken zélf een vorm van rust, overgave, zeg maar van zen. Na dertig minuten dwalen met je handen in de attributenbak eindelijk dat ene zonnebrilletje gevonden! Wauh!

In Nederland heten Afols “Volsplego’s” (VOLwassen SPelen LEGO). Ik weet niet welk ancroniem mijn voorkeur heeft, zij hebben allebei iets droevigs.
Laat onverlet, dat ik een groot voorstander ben van spelen, maar een half uur zoeken naar een onderdeeltje van anderhalve centimeter is mij niet gegeven.

Míjn zen is de queeste naar woorden die wat zeggen. Min of meer al honderdzestien coronadagen lang.

Overmorgen, dag 118. Kaas

Willie, 8 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Dag 116 in “cruciale onthouding”

Dag 114 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 114. Verder

Nu we de losse eindjes van de sociale onthouding aan elkaar proberen te knopen, is de grote vraag: “Hoe nu verder?”

Maar, zijn er al losse eindjes? Of heeft corona nog een appeltje met ons te schillen?  Is de virus-strijdbijl al begraven? Komt er een alsnog een nietsontziend venijnig staartje, en hoe blijven wij die, eventueel, de baas?

Kortom: “Hoe gaan we nú verder?”

Er zijn twee kampen in coronaland:
– “Tot hier en niet verder”: de aan de laars lappenden. Zij lopen en gaan, gaan en lopen waar zij willen en vieren een feestje, zonder afstand, eventueel binnen vier muren.
– “Tot hier en niet verder”: de kat uit de boom kijkenden. Zij plannen de boodschappen, blijven zoveel mogelijk thuis en vieren een feestje, op afstand, in de tuin.

Over een aantal jaren gaan geschiedschrijvers duiden wie het gelijk aan zijn kant had. Voorlopig gaan gade en ik niet naar een nachtclub, blijven wij ver van de Wallen, en proppen wij ons niet in een Jumbojet. Wij gaan noch cruisen, noch op een kleedje in het Vondelpark. Wij gaan niet verder, dus.
Wij blijven de kat uit de boom kijken. Met zonnebloemen op onze keukentafel en een wijntje de hand. Vol vertrouwen dat het ooit weer een beetje wordt als vroeger:
Aan de achterdeur klopte de petroleumboer, de marskramer, oom August, de melkman, neef Knelis, de kruidenier, de buurvrouw, de voddenboer, de bakker, de scharenslijper, de slager, de daggelder, de pastoor,  de schillenboer en zij riepen: 
“Vollukkk!”
Mijn moeder, zonder dralen en aanziens des persoons, antwoordde:
“Kom verder.”

Ik ga ervoor op mijn knieën.

Overmorgen, dag 116. Volsplego

Willie, 6 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 114 in “cruciale onthouding”

Dag 112 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 112. Fritz

Hij logeert bij ons, voor vier weken. Zij “ouders” zijn op vakantie. Wij weten wat hij lekker vindt en hebben instructies, hoe zijn karakter te duiden.
Wij willen goed op hem passen, zijn ontzettend voorzichtig met het verkeer in onze straat, maar ook met de vogeltjes in onze achtertuin.

Hij moet eerst een dag of vijf binnen blijven. Maar op een dag als het zonnetje schijnt, mag hij even naar buiten. Ik blijf in zijn buurt. Blijmoedig reageert hij nu al enthousiast op: ”Poes! Poes-poes-poessss..”
Zeker als ik een stukje worst in de aanbieding heb. Subiet komt hij aangesneld.

Fritz is ons toevertrouwd, een vakantie lang in onze Goudse woning.
Is hij de werkschuwe en recalcitrante strip-kat “Fritz” uit de jaren zeventig? Die tégen studeren was en vooral vóór plezier maken. Die vrouwtjes bij de vleet regelde en ondertussen opstanden organiseerde en marihuana rookte. Graag de boel op stelten zette en ook niet vies was van een robbertje vechten. Die de wereld slechts door zijn eigen kattenogen bezag.

Díe Fritz van toen, kan ik zonder enige terughoudendheid plaatsen in de gebeurtenissen van nu. Oui, l’histoire se répète.

Maar ons Fritz-je heeft goddank een belletje om zijn nek, zodat koolmezen en musjes op tijd eieren voor hun geld kunnen kiezen.

Overmorgen, dag 114. Verder

Willie, 4 juli 2020

Posted in Corona, Kinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 112 in “cruciale onthouding”

Dag 110 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 110. Vrijheid

Vrijheid is ervaren en wennen,
vrijheid is begrijpen en kennen.
Vrijheid is tasten en wegen,
vrijheid is vragen en geven.

Vrijheid is zoeken en wachten,
vrijheid is leren en verzachten.
Vrijheid is dobberen en fluisteren,
Vrijheid is demonsteren en luisteren.

Vrijheid is respecteren en kijken,
vrijheid is wegen en herijken.
Vrijheid is liefhebben en kiezen,
vrijheid is winnen en verliezen.

Kortom, “vrijheid” heeft een Januskop.

Overmorgen, dag 112. Fritz

Willie, 2 juli 2020

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 110 in “cruciale onthouding”

Dag 108 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 108. Geld

Vrouwtje Piggelmee, geboren Tureluur, was ontevreden. Zij wilde steeds meer “ditjes” en “datjes”. Alhoewel haar kaboutermannetje gramstorig werd, holde hij toch iedere keer opnieuw, klossend op zijn kleine klompjes, door de duinen naar de zee. Gelukkig speelde het Tovervisje voor “bank” en kreeg zij alles. Totdat.

(…)
t Waren heel, heel kleine mensjes
En ze woonden – vrees’lijk lot,
Want ze hadden heel geen huisje,
In een oude keulse pot.
(…)
‘Piggelmee, je moet teruggaan,
Daad’lijk, ‘k ben er op gesteld,
Onderweg wou ik wat kopen,
’t Was zo mooi, maar…’k had geen geld.
(…)
Maar helaas, wat is op aarde
Blijvend, ook tevredenheid,
Wijkt zo vaak voor nieuwe wensen,
Wordt verdrongen door de tijd. *)
(…)

Zaterdag 20 juni jl. las ik in NRC een artikel met de kop: “Geld maakt wél gelukkig.” Genoeg slappe was blijkt een grote aanjager te zijn. Hoe rijker, hoe gelukkiger. Verrassend lang blijft deze wetmatigheid van kracht. Pas na 58.000 euro, per hoofd van de bevolking op jaarbasis, vlakt de curve af. Wie nóg meer verdient, ziet geluk niet met dezelfde mate toenemen. Me dunkt.

Is het verhaal van het Tovervisje niet een nobele metafoor van ons leven vóór corona?
Dat al onze bomen tot aan de hemel reikten?

Min of meer wonen wij nu ook in een omgekeerde Keulse pot, net als Piggelmee en zijn vrouwtje. Wie teveel vraagt…
De les is geleerd.

Overmorgen, dag 110. Vrijheid

Willie, 30 juni 2020

*) De drie coupletten van hierboven (van de honderdvijf) zijn uit  “Van het tovervisje”, een bewerkt sprookje voor Van Nelle’s koffie, oorspronkelijk van Jacob en Wilhelm Grimm.

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Dag 108 in “cruciale onthouding”

Dag 106 in “cruciale onthouding”

Vandaag, dag 106. Venster

Wat een kleinzielig gedoe over het feit dat Vadertje Drees wel of niet terecht uit de Canon is gebonjourd, of damesvoetbal wel of niet belangrijker is dan “De Stijl”. Volgens mij ligt wijsheid ergens in het midden.

Best grappig is om te bedenken wie er in mijn persoonlijke Canon zou komen. Wie mij heeft gebracht tot waar ik nu ben? Dat ga ik eens doen, maar niet in het openbaar.

Daarna kwam ik op nog een idee, om een “Canon-over-een-andere-boeg” te bedenken, eentje die schuurt en aan het denken zet. Ik zocht en vond, wereldwijd en geschiedenis breed, met gemak vijftig schavuiten, boeven, etters, doerakken, dictators, fouteriken, bullebakken, schurken, bandieten, gladjakkers, schelmen, bedriegers, kapoetsen, onwetenden, domoren, gewieksten, fanatici, betweters óf deugnieten.

Huiver om het resultaat na een uurtje denken en zoeken. Nadrukkelijk vermeld, op willekeurige volgorde.
1) Boer Koekoek
2) Willem Engel
3) Marijke Helwegen
4) Paus Paulus VI
5) Eucalypta
6) Ferdinand Alvarez de Toledo (Alva)
7) Johan Derksen
8) Donald Trump
9) Een juffrouw uit mijn lagere schooltijd
10) Ghislanine Maxwell
11) Harvey Weinstein
12) Sonor Atasoy
13) Boris Johnson
14) Jair Bolsonaro
15) Marco Kroon
16) Cassanova
17) Jan Pieterzoon Coen
18) Kim Jong-il
19) Muammar Gaddafi
20) Francisco Franco
21) Jos Heymans
22) Koning Willem lll
23) Imelda Marcos
24) Alexandr Loekasjeneko
25) Die irritante collega
26) Hasmin Thaçi
27) Xi Jinping
28) De Grote Boze Wolf
29) Benito Musolini
30) Vladimir Poetin
31) Desi Bouterse
32) Een ettertje in de trein
33) Paul Jansen
34) Prins Bernard
35) Pol Pot
36) Joseph Stalin
37) Mao Zedong
38) Elena Ceausescu
39) Nina Brink
40) Een van de nonnen op mijn kostschool
41) Tayyip Erdogan
42) Thierry Baudet
43) Nicolás Maduro
44) Herodisas
45) Hubert Möllenkamp
46) De schreeuwende wrede zwemleraar
47) Jomanda
48) Iwan de Verschrikkelijke
49) Robbeknol
50) Caligula

Het gaat een curieus boek worden.

Overmorgen, 30 juni, dag 108. Geld

Willie, 28 juni 2020

Posted in Corona, Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Dag 106 in “cruciale onthouding”