Black Friday á la Willie

Zo, het Sintfeest zit erop.
Hier en daar nog een laatbloeierige familie dit weekend, en wat hebben zij een geluk! Aanbiedingen vliegen vandaag namelijk Ozosnel over de daken. Pepernoten, letters van allerlei makelij, taaigoed, Sint-figuren van chocolade. Halve prijzen of nog minder.

Zíj, de verlate feestvierders rekenen zich rijk, maar ik ook.
Ik sla mijn slag.

Met pepernoten (THT 06-12-2019) maak ik heerlijke custard vla, de chocoladeletters schaaf en smelt ik. Zij beginnen een verrukkelijk vloeibaar leven voor even, want heerlijk over een bolletje ijs.
Taai is niets meer en minder dan ontbijtkoek-de-luxe: een voorraadje aangelegd tot ver in januari.
De grootste klapper is de aankoop van de ‘Sinten-van-chocola’. Haal hun velletjes eraf, ik bedoel de gekleurde folie, compleet met baard en mijter, dan staan daar gewone oudere heren met enige welvingen. Naakt lijken zij ook op de kerstman. Het verschil blijkt slechts het omhulsel.

Dus?

Tien Sinten in mijn boodschappenmandje.
Thuis kleed ik die tien heilige Sintermannen uit, ik zet een takje hulst op hun eerbiedige hoofd, knutsel een extra buikje van spekjes en voilà, mijn verrassingen voor onder de kerstboom zijn klaar.
Een soort Black Friday á la Willie.

Willie, vrijdag 6 december 2019

Posted in Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Black Friday á la Willie

Panta rhei

Omdat alles stroomt, niets stilstaat, niets eeuwig is, waag ik het erop.
Misschien een beetje water bij de bisschoppelijke wijn? Vooral in de glazen van de voor- én de tegenstanders van *…..* Piet?

We wassen ons op zaterdagmiddag niet meer in teilen. Gehaakte borstrokken liggen in het museum. De kruidenier heeft zijn assortiment aangepast, de kachel met kolen heeft plaatsgemaakt voor een aangenaam verwarmd huis.
Vader doet méér dan alleen het vlees snijden en moeder werkt ook al buitenshuis. Haar schort heeft ze aan de wilgen gehangen en ingeruild voor een hip vest. De zondagse vermicellisoep is een brunch geworden.

Mode, bloemschikken, huisinrichting, vervoer, de boor bij de tandarts: niets is meer wat het vroeger was.

Tradities verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Wie maakt er nog echte surprises op vijf december?
Wie trekt er, ‘zoals het hoort’, lootjes?
Wie buigt zijn hoofd in nachtelijke uren nog over een gedicht?
Wie zet in 2019 de kerstboom op de vierentwintigste december?
Wie laat, traditiegetrouw, in de advent elke zondag één kaars extra branden?
Wie wandelt dit jaar in het donker naar de nachtmis van Kerstmis, om daarna te ontbijten zonder cadeautjes?

Mijn bedoeling van deze vragen moge duidelijk zijn. Er zijn eeuwenlang verschillende ideeën over hoe te leven. Daar helpt geen lief moedertje aan.
We hebben ingeleverd, natuurlijk. We hebben nieuwe gedachten omarmd, gelukkig.

Panta rhei, alles stroomt, binnen de begrenzing van oevers.

Willie, 22 november 2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Panta rhei

Ik wil in het Guinness Book of Records

Níet om mijn tienduizenden kilometers fietsplezier.
Níet om stapels verstuurde kaarten.
Níet om het gebruik van Buisman, anno 2019.
Níet om mijn brave geloof in het feest van Sinterklaas.
Níet om de lidcactus, die ik elke winter in bloei krijg.
Níet om de ongeveer 15.000 Volkskranten die in mijn leven op de deurmat zijn gevallen.
Níet om de handschoenen/shawls/regenjassen die ik in groten getale ben kwijtgeraakt.
Níet om het feit dat Lieve Man en ik nog écht kamperen.
Níet om het feit dat ik washandjes strijk.
Níet om mijn verzameling schoenen/knutselspullen/mooie papiertjes.
Níet om mijn ‘zorgen’ om onze grote familie.
Níet om alle gereisde kilometers in de trein.
Níet om het uitoefenen van mijn beroep, al 51 jaar.
Níet om mijn passie voor tuin en bloem.
Niet om het stiekem genieten van een bitterbal.

Waarom dan wel?
Om de drieënvijftig overnachtingen in ons huis, de afgelopen herfstvakantie. (Van heinde en verre kwamen kinderen en kleinkinderen met tassen en knuffels.)
Om de vijfenveertig geserveerde ontbijten. (De jongste telg drinkt nog een fles.)
Om de stapels broden, pakken yoghurt, liters melk, pondjes worst.
Om de tig koppen koffie.
Om de volle pannen soep, de stampotten en de wokken met Nasi goreng.
Om de knipogen en gesprekken aan onze keukentafel.
Om de volle wasmachines met handdoeken en kussenslopen.
Om de voorleesverhaaltjes en de voorraad Smurfen/serviesjes/stiften/plakseltjes.
Om de fantasie, verstopt in de oude speelgoedkoffer.
Om de dikke tranen bij het ‘Franse afscheid’.

Zou ik in aanmerking komen?

Willie, mama en oma
5 november 2019

Posted in Familie, In en om de Keizerstraat, Kinderen, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Ik wil in het Guinness Book of Records

Zakkensoap

Voor ons huis in de Keizerstraat staan ze: drie grote gitzwarte vuilniszakken, hermetisch afgesloten door twee meneren met rubberen handschoenen.
Dat kwam zo. Heeft u even?
Op een vrijdagmiddag, vier weken geleden was ik het beu. Rond de gemeenteplantenbak, die ik verzorg omdat hij anders verweest, lagen sinds een aantal dagen, vier doorschijnende zakken, waarin de burger plastic mag aanbieden. Als er ook papier, pruimenpitten, kapotte sokken of kattengrit in geduwd is, nemen de mannen van Cyclus het niet mee.
Logisch. Dat wel. Maar.
Wíj zitten met de gebakken peren. Straatpoezen spinnen zich rijk, met wat gesnuffel vinden zij altijd wel een kluifje, krabben de zak open. Dat wordt smikkelen en smullen. Wind doet de rest. Dan pak ik de bezem, verzamel het gedoe en stop ik alles terug. In de hoop dat Cyclus nog een rondje komt opruimen. Ze kwamen niet, en zoals ik al eerder memoreerde: “Ik was het beu.”

Op naar een melding, een klacht over Openbaar Gebied. Wat schetst mijn verbazing? De inkt was nog niet droog (!), of de telefoon ging. Vrijdagmiddag half zes. Wat een betrokken ambtenaar. Hij blij met mij, ik blij met hem.
“Mevrouw, we verzamelen het afval voor uw deur, we zoeken het uit, we geven een prent, dat komt ze duur te staan.”

Inderdaad, een week LATER waren daar de verzamelmannen met de rubberen handen en een grote rol plakband. “Team handhaving” stond op hun jas geborduurd.
Zij propten alles in die drie grote gitzwarte zakken, plakten plakband met de tekst dat het vuilnis nu “in behandeling is”. Ze vertrokken. Ze namen niets mee.

Weer twee weken LATER. De gitzwarte zakken staan er nog. Niet dat ik geen melding heb gemaakt, integendeel. Het is bijna dagelijkse routine geworden.
Misschien helpt bellen?

“Dag mevrouw, wat is uw klacht?”
Ik vertel mijn verhaal.
“Ja, ja. Dat ligt ingewikkeld. Afval is een probleem. Mensen doen maar wat. Niet opgehaald zegt u? Dat kan ik uitleggen. Handhaving is wat anders dan Cyclus. Cyclus haalt op. Handhaving controleert, daarna moeten zij het weer doorspelen, vervolgens vraagt Cyclus fiat om het op te halen. Financiële kwestie zeg maar.”
“Ondertussen staat het hier drie weken, denkt u dat er nog iets gevonden kan worden van de boosdoener(s)? In de zakken lijkt me een aardig feestje van bacteriën aan de gang, kan zo naar de composthoop.”
“Daar ga ik niet over. Ik maak een melding, ik kan niets beloven en stuurt u eens een mail naar gemeente@gouda.nl.”
Bij deze.

Willie Lek

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor Zakkensoap

“De maat/A4 is vol”

Waarom volg ik vandaag de ‘Agractie’ op de voet?
Dat komt door mijn afkomst, namelijk opgegroeid met kippen, bonen en chrysanten.
Het was sappelen, maar allengs kwam er een gouden randje om de agrariërs. De boeren, de kwekers en de tuinders deelden mee in de wederopbouw.
Door het arbeidzame leven van mijn ouders was er geld om “door te leren”, van stikstof hadden wij nog niet gehoord.

Nu wel, nu weten we meer. Maar ik vind dat de stikstofschuld niet in zo’n mate op de schouders van de agrariërs gestapeld mag worden. Ik ken er velen, de meesten doen wat in hun vermogen ligt. Houden zich aan regels en investeren zich een ongeluk. Liggen ’s nachts wakker van de hypoheek.

Laten we zelf in de spiegel kijken. Als onze premier expliciet aangeeft dat de liquidatie van advocaat Wiersum óók te maken heeft met iedereen die “gebruikt”, kan ik maar een ding vaststellen.

Wie veel vlees “gebruikt”, overdadige barbecues, kiloknallers, plofkippen, ik noem maar wat, doe eens rustig aan. Een paar dagen zonder kan geen kwaad, het spaart.
Het spaart stikstof en geld. Met dát geld is het smullen van een duurder, maar eerlijker vleeshapje. (Of koop een cactus zonder bestrijdingsmiddelen, of bloemkool met een rupsje.)

Beste boeren, tijdens de 3142 minuten vertraging van vanmorgen hoop ik dat die tijd gebruikt wordt/werd om na te denken over de ware boosdoener.

En is de maat/de A4 vol? Mooi. Dan gaan jullie met imposante Fergusons, John Deere ’s, of New Hollands over het strand, want: door de jaren heen wijs geworden om van elke moeilijkheid een mogelijkheid te maken.
Ik vond het een prachtig gezicht.

Willie,
1-10-2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor “De maat/A4 is vol”

Resormeren

Woensdagochtend, kwart voor negen, Stationsweg Leiden.
Mistige wind, zon en wolken spelen verstoppertje.
Ik huiver in mijn kraag, te vroeg op gestaan.
Voor drukte van alledag wil ik de ‘Leidse Loper’ lopen.

Ze houden me halt, twee jongens.
Ze dragen bruine broeken tot de knie.
Soepele sandalen met saaie sokken.
Type: ‘Jongens waren we, maar aardige jongens’.

“Storen wij u, als wij u iets vragen?”
“Ja, uhh nee.”
“Wilt u misschien later geresormeerd worden, dat is namelijk goed voor het milieu.”
Goed én milieu is voor mij een makkie. “Ja”, ligt op het puntje van mijn tong.
Heel even haper ik, want ‘geresormeerd’ is niet mijn dagelijkse woordenkost.

In de stilte die valt, verheldert de onmiskenbare leider van het tweetal:
“Wij doen mee aan een maatschappelijk onderzoek voor ons project op school. Wij willen graag weten of u begraven, gecremeerd of geresormeerd wilt worden.”

Mijn lichtje gaat branden. We hebben het hier over overlijden en wat daarna komt.

“Jongens, jullie zijn twaalf, dertien?”
“Ja mevrouw, bijna veertien.”
“Mooi onderzoek van jullie, maatschappelijk relevant, maar ik weet het niet, zet dáár maar een kruisje bij. Ik ben voor het milieu, maar ik ben ook bang voor donker water en verdrinken.”
“Ja, maar dan bent u echt al helemaal dood.”
“Dat mag ik hopen.”
“Natuurlijk. U gaat gewoon in een soort aquarium met “
“Stop maar. Ik weet er weinig van, en brrr, het is nog ochtendgloren. Kijk, achter mij schuifelt een grijsaard, probeer het daar eens.”
“Mogen wij u wel aanmerken als geïnterviewde, want dan krijgen we punten.”
“Allicht, dag jongens en succes.”

Ik vervolg de ‘Leidse Loper’, lees over het Galgenveld. Men werd verhangen en kraaien deden de rest.
Was ook milieu vriendelijk.

Willie
Leiden, 18 september 2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Resormeren

Wordfeud

Hoesde, rio, dongel, be, sak, raps, knarp, sprank, aksen, krep, kesp, cas, ace:
deze woorden zijn toegestaan bij Wordfeud. Ik ken ze niet en voel het ook niet als een gemis.
Toch, overgehaald door mijn geletterde zus speel ik nu het spel mee. Jaren heb ik het tegengehouden, want ik ken mezelf.
Een spelletje? Dan is er één winnaar, dat ben ik.

Drie weken zit ik nu midden in de uitvinding van Haakon Berheussen, die sinds 2010 waarschijnlijk elke dag doucht met campagne van de duurste soort.
Tientallen reclames schreeuwen naast het speelveld om aandacht, anders moet ik betalen om te Wordfeuden.

Ondertussen verzamelen stofwolken onder bed, krijgen spinnen de ruimte om huis en haard te veroveren, verdorren planten, worden zakdoeken niet meer gestreken. Lijkt het mistig als ik naar buiten kijk, stuur ik geen kaartjes meer, ben ik Oost-Indisch doof en vergeet ik de stoep te vegen.

Ik scrabble graag,
Ooit met mijn moeder, die het allemaal niet meer zo helder had. Het ging om het contact.
“Nee mam, dat woord bestaat niet.”
“Ach kind, dat weet ik ook wel.”

Ik scrabble graag.
Met de kleinkinderen. Een mooi, herkenbaar woord gevonden? Dan mag je een borrelnootje pakken. Niets meer en niets minder.

Ik scrabble graag.
Met mijn beminde op een terras in Frankrijk, als alles is besproken. Biertje, zonnetje, een spelletje. In een zachte zomerbries elkaar het leven even lastig maken.

Wordfeuden is anders.
“Blieb.”
“U heeft nog drie uur de tijd”.
“Blieb.”
“Ja, maar ik heb even geen tijd”.
“Blieb.”
“Dan heeft u verloren”.
“Blieb.”

Zoals ik al vermoedde, ik word er kriegel van. Ik ga Wordfeud aan de wilgen hangen, ondanks het O.R.I.G.I.N.E.L.E sociale component, aldus meneer Haakon, want in een wolkje kun je berichtjes sturen.

Ik ga mijn zus gewoon weer elke week bellen.

Willie
8 septemebr 2019

Posted in Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Wordfeud

Starry starry night (2)

Ok. Ik was een week verder. Beentje op een kussen, sapje in de buurt, boeken en borduurwerk(!) onder handbereik, toch wilde het niet vlotten.
Zeg maar: onder prachtig zacht ‘silicone wondcontactmateriaal’ bleef het bewegen.
Soms zag ik door de gaatjes in het gaas mijn hart kloppen in een meertje van bloed en wat ander spul.

Mocht dit wondergaas (duur, niet in de verzekering) echt veertien dagen op de gapende wond blijven? Van de bijsluiter mag het, maar na zeven dagen begon ik het eng te vinden. De adviezen op internet verschilden. Ook dat nog.

Echt pijn? Nou nee. Meer zeurderig en aandachttrekkend.
Nogmaals de bijsluiter: ”Het exsudaat kan dankzij de open geperforeerde structuur verticaal passeren. Om verweking te voorkomen moet het secundaire verband, afhankelijk van de toestand, vervangen worden.”
Gelukkig ben ik aardig geletterd, deed mijn exsudaat gewillig wat het moest doen en had ik een flinke voorraad secundair verband. Maar het bleef een soepig geheel.

Ongerust? Dat ook. Beetje wakker liggen, gaat wond wel dicht, mag ik douchen, moet ik elke dag eieren eten en kilo’s kwark naar binnenwerken voor de -nu- zo broodnodige eiwitten? Moet ik veel bewegen of zo stil zijn als een uil, die een muis in het vizier heeft?
Kortom, het vlotte niet.

Toch maar en afspraak maken met ons huisartsencollectief. Of ik een voorkeur had?
“Jawel, dokter Bloemen, graag.” Bij een vorig akkefietje aan mijn scheenbeen had hij een even geruststellend als doeltreffend advies: “Elke avond met de warme douche spoelen, dan deppen en verder doen wat je kan.” Dat liep goed af.

Deze Starrystarrynight-wond is andere koek, dacht ik. Maar dokter Bloemen blijft dokter Bloemen. Hij blijft de ‘spoeldokter’.
Tien minuten later sta ik buiten, zonder een intelligent nieuw gaasje, zonder windsel, zonder pleister. Slechts met een flesje Betadine.
“Schoon houden, spoelen en laten verkorsten. Verder doen wat je kan.”
Ook nu loopt het goed af.

Willie,
15 augustus 2019

Posted in Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Starry starry night (2)

Starry starry night

De heldere en zwoele nachten langs de Ardèche vragen om wandelingen: alle sterren aan het donkerblauwe firmament twinkelen uitnodigend. Dus leggen we boeken opzij, de kaars knijpen we uit. We ritsen de tent dicht en zoeken onze sandalen. Hand in hand gaan twee zeventigers met een licht vakantiekleurtje op stap.

Een uil roept, vliegensvlugge vleermuizen zoeken mondvoorraad. De rivier ligt doodstil en donker te wezen. Zelfs de kikkers, ruim aanwezig tussen de keien, houden zich koest.
Hoe rijk rekenen we ons, zeker als de maan nog een stralende duit in het zakje doet. Hoor, daar is de uil weer, zijn ‘oehoe’ weerkaatst tegen de bergen.

De sandalen gaan uit. Het zand is nog warm van de dag.
Wij kuieren gelukzalig verder en kijken vooral omhoog: ‘Starry, starry night’, we neuriën ook over Sammy.

Dat had ik niet moeten doen. Die ene gladde kei liet me ongenadig struikelen. Boem.
‘Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy, want daarboven lacht de maan.’

Laat ik maar stellen dat het lachen mij verging en dat ik alle sterren, alle uilen, alle vleermuizen, alle stille romantische rivieren, alle kikkers én de maan hartgrondig vervloekte.
Mijn mooi getinte been veranderde met golfjes bloed in een estuarium van Bijbelse allure.

Dikke pleisters en lieve handen riepen die Rode Zee een halt toe. De maan dook droef weg achter een wolk. “Morgen weer een dag”, zal ze stiekem gedacht hebben.

Goddank duurt een terugreis vanaf de Ardèche ruim twaalf uur. Zo had ik evenveel uren de tijd om met een schone, gestreken katoenen zakdoek (!) en een flesje met lauw water het boeltje los te weken.

De HAP in Gouda deed de volgende ochtend, vakkundig, de rest.

Willie, 8 augustus 2019

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Starry starry night

“Niksen”

Zomerse hitte brengt mijmeringen. Alsof ze met de warme wind meekomen. Ze aaien langs mijn bezwete wangen, kruipen onder mijn warme huid om ten slotte een plaatsje te veroveren in mijn brein.
Grappig is het, dat deze overlevingsmodus zich vanzelf aandient. Geen lange wandelingen, geen bergbeklimmingen. Zelfs geen meertje want het water weerspiegelt de zon meedogenloos.

Beter is het, op een terras met een weelderige plataan of op een balkon onder een vrolijke parasol, daar neemt het leven ongemerkt een andere wending. Alle to-do’s verdwijnen, laat staan dat er nog zoiets als een bucketlist bestaat.
Iets hartigs eten, veel drinken, in de verte staren: drie ingrediënten om het leven deze zomer aangenaam te houden. “Tandje meer” wordt “tandje nul”.

Ik blader loom in een oude krant, meegenomen uit Pays-Bas, en verbaas me dat er voor meer dan tweehonderd euro slow-horloges te koop zijn. (Voorwaar: “Time is money”) Zij hebben slechts één wijzer die de uren benaderen. De minuten daartussen mogen we schatten. Gaat de tijd dan slower? Voor die prijs? Hebben machinisten en piloten ook zo’n nieuwigheid om hun pols? Zou een mooi boeltje worden.

Zeker in deze canicule is zo’n klokje overbodig. De uren zijn zo warm, dat ze als slakken door de dag kruipen. Met flink wat geduld en dromerijen komen er vanzelf sterren.

Ondertussen niksen we wat af. Geen bewuste keuze, maar wel een aangename. En wat lees ik in de zwoelte van de avond? *) Dat echt “Niksen” niet eens meevalt. Het vergt veel oefening en dat vooral Nederlanders het goed kunnen. Uhhh? Staan wij juist niet bekend als een nijver volkje? Amerikanen en Australiërs willen het van ons leren: “Niksen”.

Het lijkt het me een gat in de markt om als de wiedeweerga cursussen “Niksen” te ontwikkelen en deze “niche” voor dikke dollars aan de man te brengen. Even dus geen tijd om te gewoon te niksen.

“Niksen” is het nieuwe welbevinden. Het weer hebben we in elk geval mee.

Willie, 27 juli 2019

*) Citaat uit ‘de Standaard’:
“Het staat er echt, in de Amerikaanse Time en de Australische Vogue. ‘Niksen’, in het Nederlands zelfs. Omdat ze plots ¬vanuit de andere kant van de wereld van ons hopen te leren hoe je je gedachten doelloos kan laten dwalen, als antigif tegen stress en burn-out. En vergis u niet, dat is moeilijker dan u denkt.”

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor “Niksen”