Molshopen (ZKV-2)

Sjoukje Dijkstra volbracht een dubbele Rietberger op spekglad ijs, alsof zij van een keukentrapje wandelde.
Volgens mij had de heer Rietbergen ook geen moeite met zo’n dubbele Rietberger, maar dan een van een andere orde. Wat rondjes draaien en een sprongetje toe? Geen jaren van afzien en strakke trainingsschema’s. Dít kunstje is gratis geleverd bij de geboorte. Alhoewel, gezond verstand ook?
Tien jaar geleden was ‘de zwager van’ al kampioen, zo gaat het vaak met dubieuze kampioenen, verslaafd aan aandacht, van geen ophouden weten. Hij doet zijn naam eer aan, de vriend én collega van familie Talpa europaea.
Nu weet ik dat mollen aardig blind zijn, nog nooit heb ik het bewijs zo letterlijk meegemaakt. Jarenlang wegkijken en oogjes toe totdat een mollenklem in een van de duistere gangen van de familie Mol/Talpa geplaatst werd.
De zwarte molshopen op het Gooise matras moeten koste wat kost geslecht worden.

Willie,
21 januari 2022

Posted in Perspectief, Taal, Uncategorized, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Molshopen (ZKV-2)

Probleem (ZKV-1)

Blije gezichten wanneer ik binnen ben. Ik krijg de mooiste plek, planten verhuizen een paar weken naar zolder. Geen probleem, want ik straal gezelligheid uit. Een andere functie heb ik niet. Zelfs niet elders.
Na mijn vertrek ga ik als brandstof voor de openhaard verder of, -indien versnipperd-, als strooisel voor paadjes in bos en park.

Mijn zorg is van een andere orde. Ik was een geziene gast, maar voor mijn afscheid heeft de gemeentelijke ophaaldienst iets onmogelijks bedacht.
In de wijk, waar ik was opgetuigd, mag ik pas de 21ste naar buiten. Waar blijf ik die tijd?
Naalden verliezend in de hal? Met mijn collega’s naast de groencontainer, op straathoeken of onder brievenbussen?
Beste Cyclus, waarom mij niet opgehaald door jeugdige jeugd? Geef de brengers 50 cent voor mij én elke andere boom. Of geef een lootje voor een niet te versmaden geldprijs.
Iedereen gelukkig. Ook de openbare ruimte.

Willie
14 januari 2022

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor Probleem (ZKV-1)

ZKV

In deze tijd is het goed dat een mens zich opnieuw uitvindt, om de saaiheid des levens onder het juk van corona, het hoofd te bieden.
Niet dat ik parachutespringen ambieer of de sterren uit mijn hoofd wil benoemen. Te eng of te moeilijk. Nee, ik ga me toeleggen op ZKV.

De begaafde Nederlandse schrijver van het Zeer Korte Verhaal, A.L.Snijders, evenaar ik nooit. Hoeft ook niet. Ik omarm slechts de uitdaging.
Zijn er regels? Is er een definitie? Meerdere, alhoewel er één gemeenschappelijk deler is, namelijk kort en bondig: een begin, een plot en een afronding. Het moet te lezen zijn in de tijdsduur van het drinken van een kopje espresso.
Over het aantal woorden tuimelen geïnteresseerden over elkaar.
Mag het op een A-viertje passen? Duizend woorden? Honderdvijftig woorden? Of kan een gedachte, een levensgeschiedenis in zeven woorden gevat woorden?

Ik ga voor de gulden middenweg. Iedereen mag meetellen.

Willie, 12 januari 2022

Posted in Taal, Uncategorized, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor ZKV

Oudjaarsavond

Men neme op 31 december, als de maan verschijnt:
Een grote tuin in Frankrijk met heuvels van sneeuw
Het eeuwig klaterende beekje
Totaal achttien kinderen, kleinkinderen, aangetrouwden en aangewaaiden
Lucifers, houtblokken en droge takken
Een heldere hemel met miljoenen sterren
Een beetje overleg
Tassen met liters Orangina en flessen met bubbels
Oliebollen en poedersuiker
Een muziekje (“naar links-naar rechts”) en zo meer
Warme wijn
Sterretjes
Hete chocolademelk met slagroom
Stokbrood, pizza en Franse kaas

Maar vooral: veel goede zin
Is dat geen goed begin?

Willie,
31 december 2021

Posted in Familie | Reacties uitgeschakeld voor Oudjaarsavond

De Franse kapster

Daar zat ik dan. In een Franse kapperstoel met mijn grijze uitgroei. In Gouda mocht én wilde ik niet meer. Teveel van alles en niets.

Door de jaren heen spreek ik een aardig woordje Frans, maar hoe leg je een kapster uit wat je met je uitgroei wil?

Uiteindelijk werden wij het eens. Kwam ook omdat ik een pasfoto toonde van drie jaar geleden. Toen wat rimpels minder, maar een kniesoor die daar op let.

Na ruim twee uur verliet ik de “salon de coiffeur”, volledig in de watten gelegd. De Franse slag in geen velden of wegen te bekennen.

Mijn haren zijn top, de kleur is “formidable”. En voor die prijs reis ik graag elke zes weken heen en weer.

Willie, 30 december 2021

Posted in Corona, Familie, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor De Franse kapster

Voor de goede verstaanders…

“Onder een baldakijn met franje,
lag Sinterklaas met griep in bed.
De knapste dokters van heel Spanje
kwamen hoofdschuddend aangezet.” *)

Het verhaal, bekend, naar mijn beste weten:
de schimmel gaf zijn staart, -wat een geste-
zomaar weg, bibberend over zijn hele lijf.
Gelukkig begreep Sint het gebaar als de beste.

In het donkere bos knipte, Toverkol de heks,
met een grijnzend-grommende tronie van plezier
het paardje kaal. Hij plengde dikke zoute tranen.
Paardje, gewoon een lief dier.

Je trotse bezit, het mooist misschien wel dat je hebt,
ruilen voor een medicijn: je beste vriend is namelijk ziek.
De ‘les’ uit het boekje, dat ik uitentreuren heb voorgelezen,
al gaat het niet om het knippen van die staart, het is slechts symboliek.

Het is, hoe zal ik het zeggen
bijna niet uit te leggen.
“Kijk om je heen, zie en luister
maak een verschil, tussen licht en duister.”

Willie,
17 november 2021

*)
“De trouwe schimmel”
Mies Bouwhuis
Uitgeversmaatschappij Holland-Haarlem 1977 (!)
ISBN 90 251 0308 1

Posted in Kinderen | Reacties uitgeschakeld voor Voor de goede verstaanders…

Quarantaine

Het is geen akkefietje voor schrijfster dezes, om een paar dagen niet naar buiten te mogen. Want getest, uitslag positief. Mijn loopneus onderstreepte dat het geen vergissing was.

Nu zit ik in de woonkamer, eerste verdieping, met uitzicht op bomen die de winter voelen aankomen. “Het gaat zoals het gaat”, fluisteren alle tinten geel en bruin mij dwarrelend toe.

Ja ja, dat weet ik heus wel, maar deze quarantaine komt nu nét hopeloos uit.
Ik wilde deze week:
een pakket maken voor de “gelovigen” in de bergen (traditie)
naar de kapper (hoognodig)
eten met kinderen (gezellig)
op bezoek bij Sinterklaas met Amber in het Huis van de Sint (geboekt)
graag met mijn twee vriendinnen lunchen (afgesproken)
naar mijn zus, gewoon om er te zijn (verrassing)
met cursisten een dagje naar Woeden (geagendeerd)
op de trappers om broer Kees troosten (onverwacht)
en zo verder….

Geluk! Als ik me na zeven dagen niet meer ziek voel en ik niet meer snotter, mogen de deuren open. Een juf van de GGD rekende mee, dag van besmetting, dag van hoesten en proesten, dag van test en dag van uitslag. Kortom, ik ben over de helft.

Of het écht hopeloos uitkomt? Als beneden de vloer, van voor tot achter en van links tot rechts, weggebroken is? Als er nagedacht moet worden over van alles en nog wat? Als stof en cement bezit neemt van het ganse huis? Als ik niet de trap af mag, om koffie te zetten voor onze grandioze Buurman & Buurman?
Ik zou zo denken.

Ondertussen dwarrelen nog immer de gele en bruine blaadjes, vlak voor mijn venster, ongestoord de herfst in.

Willie,
16 november 2021

Posted in Corona | Reacties uitgeschakeld voor Quarantaine

Rommelpiet

Het is het mooiste dat kan gebeuren in het leven van kleine “gelovigen”. Dat de Rommelpiet langskomt en tot grote hilariteit de tafels omdraait, de stoelen versjouwt, de krantenbak onder een bureau zet, de planten verstopt. Of dat allemaal nog niet genoeg is: en hij natuurlijk de schoentjes aan de lampen hangt.

Wíj zitten ruim drie weken in de rommel, onze vloer op de benedenverdieping, bleek na controle van de waterschade, volkomen vermolmd. Houten planken, hé, in een huis van honderdtwintig jaar geleden.
Container gehuurd, scheppen en kruiwagens geleend en twee dagen gekruid. Ongelofelijk, wat een rommel en stof in de ruimste zin van het woord. Niet alleen beneden, maar ook boven. Mijn volledige werkkamer moest ontmanteld. Zo goed en zo kwaad als het gaat, schrijf en mijmer ik nu op een tafeltje bij het raam in de woonkamer.
Maar ojee, waar liggen de postzegels ook alweer? Weet jij het pasje voor de vuilcontainer nog? Boekje met aantekeningen? Kaarten voor een zieke zwager? Plakband, zit dat in die witte doos of toch in die grote tas van AH? De rekening van de loodgieter?
Het kattenbelletje met een telefoonnummer van de dakdekker? Kortom, hoe ik ook mijn best doe, om ook breinaalden of de pluchen Ozosnel terug te vinden, ik voel me als een kat in een vreemd pakhuis en wacht met smart op de dag dat ik mijn werkplek weer kan inrichten.

Deze week ging er een foto rond in onze familie van de geschonden  benedenverdieping, commentaar van een gelovige kleindochter: “Oma, is bij jou de Rommelpiet al langs geweest? Maar hij komt vast nog een keer als ik bij jullie mijn schoentje kom zetten, toch oma?”

Hier moest ik even over nadenken. Maar ik weet de uitslag al.

Willie,
13 november 2021

Posted in In en om de Keizerstraat, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Rommelpiet

Familietaal (1)

‘Mien, ook een stukje van de duif?’
Mijn moeder zaliger werkte in een welgesteld boerengezin met tien kinderen.
Gelukkig mocht zij als naaister aan tafel zitten, in tegenstelling tot de meid. Zij kreeg een stoeltje bij het aanrecht toegewezen.

Op een dag staat duif op het menu. Eén duif welteverstaan. De vader van het grote gezin verdeelt het beestje in dertien stukjes. Hij vraagt mijn moeder: ‘Mien, ook een stukje van de duif?’ Zij zal zich niet verslikt hebben.
In onze familie vragen we nóg of we ook “een stukje van de duif willen,” als we iemand betrappen op gierigheid.

Willie
20 oktober 2021

Posted in Familie, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Familietaal (1)

Platstrijkertje

“Onze” Hema wil verduurzamen. Ach, wie niet. Neerlands bekendste warenhuis vraagt zich af of kinderverjaardagen “groener” kunnen. Minder ballonnen, minder confetti, minder wegwerpbekers, minder papieren slingers en vooral minder cadeaupapier. Want rits, roets, rats: de papierbak maakt overuren.
Over dat laatste, cadeaupapier, wil ík het hebben.
Hoe eenvoudig is het. Geef een schaar, laat de jarige het plakbandje losknippen, (geduld mag best aangeleerd worden) bewaar het ongehavende inpakpapier met afbeeldingen van Donald Duck, Sam de Brandweerman of met eenhoorns. Een strijkbout of een stevige hand doet de rest.
Voor de Hema ligt het zaakje ingewikkelder. Er is een wedstrijd uitgeschreven voor ontwerpers: bedenk een milieuvriendelijke kinderverjaardag.

Eén van de ingestuurde ideeën: inpakken met een lapje stof. In drie maten te koop. Voor grote en kleine presentjes. Feestje voorbij? Wasmachine aan, inpakstof op 40˚. Op naar het volgende event.
Dat gaat niet werken. Een nieuwe stapel in de linnenkast naast slopen en theedoeken?   Een stapel met inpakkatoentjes?

Nee, ik houd het bij platstrijkertjes. Van mijn moeder geleerd.

Willie,
10-10-2021

Posted in Kinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Platstrijkertje