Dagen uit het leven van…

De sneeuwklokjes. Zij kwamen, staken kwiek twee weken hun klokjes boven aarde. En hielden het alweer voor gezien. In twee weken tijd doen zij, wat wij in een mensenleven doen. Ontwaken, groter groeien, mooi worden (meestal) en verscheiden. Twee weken subtiele pracht en praal, om nadien voor 54 weken opnieuw onder de wol te kruipen. Dat is nog eens een lange winterslaap.
Ik hield ook een -korte- winterslaap, althans ik verkeerde erin. Ik wintersliep met mijn ogen open, met mijn oren alert en met een glimlach om de mond. Winterslaap als gelegenheid van rust en overgave. Kon niet anders.
Ik kroop niet in een hol en begroef me niet in de modder. Niets van dat al.
Ik strikte veters en zette warme hoedjes op, ik knuffelde en voedde, ik zong liedjes en las kleine verhaaltjes voor. Ik herhaalde moeilijke woorden en gaf duizend-en-een-keer antwoord op dezelfde vraag. Ik duwde een schommel en voerde de eendjes. Ik verschoonde en prees een zindelijke peuter. Ik keek naar Bumba en at een oortje op. Ik deed kiekeboeboe en rijkte de gevallen giraffe aan. Ik leerde tongetje uitsteken en ik troostte bij stoot. Ik tilde op en speelde treintje. Ik gaf een flesje en maakte pannenkoek. Ik vulde een kruikje en duwde een allemachtige handige kinderwagen, voor twee personen, langs bevroren oevers. Ik strooide hagelslag op brood en maakte van worst kleine rolletjes. Ik bakte aardappeltjes en flapte wat ketsjup in een bakje. Ik poetste petieterige melktandjes en veegde billen. Ik knutselde een poppenschommel en speelde patiënt. Ik lepelde Olvarit in een gretig mondje en sneed een boterham in muizenhapjes. Ik speelde hop, hop paardje en voer schuitje naar de Overtoom. Ik wachtte op een boertje en kneedde dikke babybeentjes. Ik dekte toe, stopte onder en streek sloopjes.
Dit allemaal in mijn vermeende ‘winterslaap’. Want ik hoefde en wilde niets anders. Mijn huis was voor een tiental dagen het domein van twee hoopjes mensenkinderen. Ik genoot van hen, het babybroertje en het peuterzusje.
Het hoopje van zes maanden liet zich de rust welgevallen, pardoes sliep hij de nacht door en krakeelde overdag, onverschrokken, urenlang in zijn geïmproviseerde box.
Zus van dertig maanden was daar, met haar magische leeftijd. Haar koppie werkt immer op volle toeren, alles en iedereen slaat ze op onder haar blonde krullen. Elke dag zijn er nieuwe woorden die geproefd en opgeslagen worden. Woorden die gecombineerd worden met de woorden van gisteren. Mij is niet meer ik, en ik is niet meer jij. Ze heeft het door: derde persoon anders is dan eerste persoon. De pop is van mij, en niet meer van jouw.
‘Feline, het is jouw pop.’
‘Nee, oma het is mijn pop.’
Tegen vijven valt zij bijna om van vermoeienis. Nog al wiedes. Maar de volgende dag speelt ze, met verve, het spel van imitatie opnieuw. Ze kookt op een fornuisje, ze wast haar popje in een bekertje. Ze stoft een stoel en sopt de keuken. Dekt toe en geeft Poppop een hapje van haar yoghurt.
‘Kan gebeurggghu’, meldt ze mij, wanneer de beker met yoghurt omvalt.
‘Tja, vrouwtje, kan gebeuren’, herhaalt oma, die nauwelijks beseft hoe rijk ze is tijdens haar summiere, zelfbedachte winterslaap.
Op een avond vertrekken ze weer, de baby en de peuter, natuurlijk, naar hun eigen plek, hun papa en mama.
De oma? Die schudt de winterslaap van zich af, telt haar zegeningen en gaat een fikse wandeling maken, op zoek naar een verlaat sneeuwklokje.
Naar herinnering en belofte.

Willie, 4 maart 2012

De juf van Hannah heeft vijfentwintig wriemelde, stuiterende en leergierige broekenmannetjes en dito vrouwtjes onder haar hoede. Juf verblikt of verbloost er niet van. Want ze heeft het goed georganiseerd in haar domein, met haar troupe. Haar stem verheft ze nauwelijks, eigenlijk nooit. Zij brengt haar boodschap over, gelijk een melodietje. Een echte melodie, wel te verstaan. ‘Pahhak je jahasje’, op het deuntje van Vader Jacob klinkt waarachtig anders dan: ‘PAK JE JAS!’ Kijk, daar gaat het om. Kleuters zijn kleuters en dat moesten we nog maar een poosje zo houden.

Alhoewel. Een Amsterdamse crèche denkt daar anders over. Zo anders, dat zij zuigelingen toetsen aan de poort. Hoe zij dat precies doen weet ik niet, wil ik overigens helemaal niet weten, maar het gebeurt.
‘Want’, ik citeer uit een landelijk dagblad, ‘wij willen baby’s zo goed mogelijk voorbereiden op hun carrière.’ Nauwelijks van deze schok bekomen lees ik verder: ‘De crèches met de minder intelligente baby’s worden natuurlijk nu wel het afvoerputje van de maatschappij. Zij worden de onderklasse van de toekomst.’ God bewaar me, wat een malligheid. Ik dacht dat we deze onzin ruim achter de rug hadden, die van het dubbeltje dat nooit een kwartje wordt. Een bestuurslid van de koepelorganisatie dagverblijven doet er nog een schepje bovenop: ‘Kinderen (de baby’tjes dus?) weten direct waar zij aan toe zijn. Wie op een crèche uitvalt kan daar in de loop van zijn leven grote schade van ondervinden.’
Zo. Wauh. Potverdikke. Tjeempie. Alle donders en garnalen, wel allemachtig, deksels en jeminee. Sterre wordt misschien geen advocaat en Jesse geen chirurg, maar gelukkig ondervinden zij later niet de emotionele schade van een te ambitieuze plaatsing op de afdeling hoogbegaafde zuigelingen.

Wanneer ‘Pakhak je jahasje’ tot de gewenste resultaten heeft geleid, de school uitgaat, en Hannah tegen mij opspringt fluistert zij in mijn oor: ‘Oma, morgen mag ik poetsen’. Oma, bouwjaar 1947, kan de juf wel omhelzen. Poetsen moet je vroeg leren, de drie R’s waren zo gek nog niet. Mijn Mientje Dobbelsteen huppelt op de terugweg door plassen, verzamelt blaadjes en steentjes. Haar liedje van verlangen blijft zij herhalen: ‘Morgen mag ik poetsen. Morgen mag ik poetsen’.
Haar ouders verblikken of verblozen niet van deze mare, de poets-mare. Juf heeft namelijk meer trucjes om haar drukke bestaan tot normale proporties terug te brengen. Zoals daar ook het ‘gastvrouw/heerschap’ voor de kleuters is ingevoerd. Een beetje helpen, wat vegen, de prullen oprapen maar vooral aan het eind van de week een volle zak met natte, riekende handdoeken meekrijgen. Gelijk een goed gastvrouw betaamt, komen deze zeker weten maandag kraakhelder in de plooi gestreken weer terug. Juf blij, kleuter blij, ouders blij en moe.
Blijft de vraag wat er op school allemaal wel niet gepoetst is.
‘Twee boekjes’, is het stellige antwoord.
‘Twee boekjes poetsen? Waren ze van plastic dan?’
‘Weet ik niet en nu ga ik spelen.’
Wanneer de juf anderdaags vertelt dat Hannah zo ontspannen was bij het toetsen, valt het kwartje.
Het poetsen leert oma haar nog wel.

Willie,
1 februari 2011