‘Sjaak Afhaakdag’

Het begon zo mooi, 1 januari.
Ik wilde in 2020:

– De soep niet zo heet eten als ie wordt opgediend.
– Niet alles letterlijk nemen.
– Verder kijken dan mijn neus lang is.
– Geen oude koeien uit de sloot halen.
– Niet op te grote voet leven.
– Mijn vingers niet branden.
– Wel aan de bel trekken.
– Niet slabakken.
– Aken en Keulen niet op een dag willen bouwen.
– Beter op mijn kippen letten, als de vos de passie preekt.
– Op tijd de put dempen.
– Het puntje bij paaltje laten komen.
– Geen appels voor citroenen verkopen.
– Arbeid laten adelen.
– Geen balken naar Noorwegen brengen.
– Alle dingen bevroeden, het goede behouden.
– Bezinnen voor beginnen.
– Geen knollen voor citroenen verkopen.
– Elke dag een draadje doen, voor een hemdsmouw.
– De broekriem aanhalen.
– Zoden aan de dijk zetten.
– Alles als een trein laten lopen.
– Geen geld in het water smijten.
– Niet mauwen als katjes muizen.
– Mijn bramzeilen bijzetten.
– Een berg geen muis laten baren.
– Niemand over de hekel halen.
– Barbertje redden.
– Geen bonen knopen.

Ruim twee weken verder, ben ik, net als velen met mij, reeds gestruikeld over mijn goede voornemens. Afgehaakt dus.
Treurnis alom?
Welnee, morgen vieren wij gezamenlijk de nationale ‘Sjaak Afhaakdag’.
En verder?
“Een eik valt niet bij de eerste slag”, we proberen vrolijk verder.

Willie, 16 januari 2020

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor ‘Sjaak Afhaakdag’

Vergeten kaarsje

Ik hou van januari.
Van alle 31 dagen die maar niet wakker worden, die sluimerend de minuten laten verdwijnen in de grijze lucht.
Niets hoeft nog, ik blijf behaaglijk in mijn wintercocon.
Heel af en toe kruip ik eruit.

Ik leef niet alleen, her en der zijn verwachtingen.
De kerstboom mag naar buiten.
Verjaardagen gevierd, boodschappen gehaald, wintersportvakantietassen uitgepakt.
Ik stap in ochtenddonker in de trein of op mijn fiets, richting “Oma, kom je weer”?

Ik hou van januari.
Ook omdat ik geen goede voornemens maakte tijdens knallen en lichtpijlen. Ik heb mezelf én niemand wat anders/extra’s beloofd. Ik laat het bij het oude.
Saai? Misschien, maar in het besef dat de afgelopen jaren schitterend waren.

Ik hou van januari.
Met zijn vergeten kaarsje in de vensterbank.

Willie,
10-01-2!2!

Posted in Familie, Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Vergeten kaarsje

Hesjes

Blauwe hesjes, gele hesjes, rode hesjes, groene hesjes, oranje hesjes: medewerkers van verschillende BSO’s dragen ze in vele kleuren, duidelijk voor de kinderen. Iedere week sta ik met deze ‘hesjes’ in de rij, wanneer ik kleinkinderen van school haal.
Ook met een aantal opa’s en oma’s. Wij wachten keurig tot de juf of de meester de deur opendoet.

Die ‘hesjes’ dus hebben een lijst met namen van jonge mensjes die opgevangen gaan worden.
Roos en Fleur gaan naar een jonge knaap in het geel.
Jason voegt zich bij een oude dame in het blauw.
“Finn, Abel en Alke, komen jullie?” Een juffie in het rood trekt het drietal kleine rode hesjes aan.
Casper en Wind mogen de naschoolse uren doorbrengen bij twee opgeschoten pubers in het groen.
Annelijn en Christof huppelen naar een bebaarde veertiger. Zijn oranje outfit geeft hem iets ludieks.

Elke week verbaas ik me over de diversiteit van de BSO’s. Vijf verschillende mogelijkheden bij deze school. Zij hebben namen die er niet om liegen: ‘Petteflet’, ‘Stap bij stap’, ‘Kronkel’, ‘Speel-goed’ en ‘Kans’.
Zoals ik me veel afvraag, vraag ik me ook af welke verschillen er zijn binnen de BSO-wereld. Is het een centenkwestie of heeft het te maken met een overtuiging?
Kiezen ouders voor: alternatief, veganistisch, geborgenheid, geloof of sportief?
Navraag leert, dat het bij de opvoeders draait om aandacht. Maar om welke aandacht en op welk moment, daar kom ik niet achter.

Daarna nestelt een ander probleem zich onder mijn geverfde permanentje.
Stel. Casper en Alke zijn ondeugend of stout geweest en zij moeten ‘schoolblijven’. Kan dat nog? Moeten de ‘hesjes’ bij andere lokalen ook niet kindertjes ophalen? Tijd dringt.

“Dag, groen en rood hesje. Vandaag staken Casper en Wind hun slechte vinger op. Zij moeten nablijven. Kom over een kwartier maar terug.”
“Uhh, da’s dan een probleem, juf. Wij hebben er nog meer op de lijst staan. Die wachten ook op ons.”

Geen nablijven meer? Nee, want tijd is geld. Niet alleen voor de medewerkers van de BSO’s. Ouders met afspraken kunnen er ook wat van.

Gelukkig zijn er nog opa’s en oma’s met zeeën van tijd.

Willie,
15 december 2019

Posted in Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Hesjes

Black Friday á la Willie

Zo, het Sintfeest zit erop.
Hier en daar nog een laatbloeierige familie dit weekend, en wat hebben zij een geluk! Aanbiedingen vliegen vandaag namelijk Ozosnel over de daken. Pepernoten, letters van allerlei makelij, taaigoed, Sint-figuren van chocolade. Halve prijzen of nog minder.

Zíj, de verlate feestvierders rekenen zich rijk, maar ik ook.
Ik sla mijn slag.

Met pepernoten (THT 06-12-2019) maak ik heerlijke custard vla, de chocoladeletters schaaf en smelt ik. Zij beginnen een verrukkelijk vloeibaar leven voor even, want heerlijk over een bolletje ijs.
Taai is niets meer en minder dan ontbijtkoek-de-luxe: een voorraadje aangelegd tot ver in januari.
De grootste klapper is de aankoop van de ‘Sinten-van-chocola’. Haal hun velletjes eraf, ik bedoel de gekleurde folie, compleet met baard en mijter, dan staan daar gewone oudere heren met enige welvingen. Naakt lijken zij ook op de kerstman. Het verschil blijkt slechts het omhulsel.

Dus?

Tien Sinten in mijn boodschappenmandje.
Thuis kleed ik die tien heilige Sintermannen uit, ik zet een takje hulst op hun eerbiedige hoofd, knutsel een extra buikje van spekjes en voilà, mijn verrassingen voor onder de kerstboom zijn klaar.
Een soort Black Friday á la Willie.

Willie, vrijdag 6 december 2019

Posted in Kleinkinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Black Friday á la Willie

Panta rhei

Omdat alles stroomt, niets stilstaat, niets eeuwig is, waag ik het erop.
Misschien een beetje water bij de bisschoppelijke wijn? Vooral in de glazen van de voor- én de tegenstanders van *…..* Piet?

We wassen ons op zaterdagmiddag niet meer in teilen. Gehaakte borstrokken liggen in het museum. De kruidenier heeft zijn assortiment aangepast, de kachel met kolen heeft plaatsgemaakt voor een aangenaam verwarmd huis.
Vader doet méér dan alleen het vlees snijden en moeder werkt ook al buitenshuis. Haar schort heeft ze aan de wilgen gehangen en ingeruild voor een hip vest. De zondagse vermicellisoep is een brunch geworden.

Mode, bloemschikken, huisinrichting, vervoer, de boor bij de tandarts: niets is meer wat het vroeger was.

Tradities verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Wie maakt er nog echte surprises op vijf december?
Wie trekt er, ‘zoals het hoort’, lootjes?
Wie buigt zijn hoofd in nachtelijke uren nog over een gedicht?
Wie zet in 2019 de kerstboom op de vierentwintigste december?
Wie laat, traditiegetrouw, in de advent elke zondag één kaars extra branden?
Wie wandelt dit jaar in het donker naar de nachtmis van Kerstmis, om daarna te ontbijten zonder cadeautjes?

Mijn bedoeling van deze vragen moge duidelijk zijn. Er zijn eeuwenlang verschillende ideeën over hoe te leven. Daar helpt geen lief moedertje aan.
We hebben ingeleverd, natuurlijk. We hebben nieuwe gedachten omarmd, gelukkig.

Panta rhei, alles stroomt, binnen de begrenzing van oevers.

Willie, 22 november 2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Panta rhei

Ik wil in het Guinness Book of Records

Níet om mijn tienduizenden kilometers fietsplezier.
Níet om stapels verstuurde kaarten.
Níet om het gebruik van Buisman, anno 2019.
Níet om mijn brave geloof in het feest van Sinterklaas.
Níet om de lidcactus, die ik elke winter in bloei krijg.
Níet om de ongeveer 15.000 Volkskranten die in mijn leven op de deurmat zijn gevallen.
Níet om de handschoenen/shawls/regenjassen die ik in groten getale ben kwijtgeraakt.
Níet om het feit dat Lieve Man en ik nog écht kamperen.
Níet om het feit dat ik washandjes strijk.
Níet om mijn verzameling schoenen/knutselspullen/mooie papiertjes.
Níet om mijn ‘zorgen’ om onze grote familie.
Níet om alle gereisde kilometers in de trein.
Níet om het uitoefenen van mijn beroep, al 51 jaar.
Níet om mijn passie voor tuin en bloem.
Niet om het stiekem genieten van een bitterbal.

Waarom dan wel?
Om de drieënvijftig overnachtingen in ons huis, de afgelopen herfstvakantie. (Van heinde en verre kwamen kinderen en kleinkinderen met tassen en knuffels.)
Om de vijfenveertig geserveerde ontbijten. (De jongste telg drinkt nog een fles.)
Om de stapels broden, pakken yoghurt, liters melk, pondjes worst.
Om de tig koppen koffie.
Om de volle pannen soep, de stampotten en de wokken met Nasi goreng.
Om de knipogen en gesprekken aan onze keukentafel.
Om de volle wasmachines met handdoeken en kussenslopen.
Om de voorleesverhaaltjes en de voorraad Smurfen/serviesjes/stiften/plakseltjes.
Om de fantasie, verstopt in de oude speelgoedkoffer.
Om de dikke tranen bij het ‘Franse afscheid’.

Zou ik in aanmerking komen?

Willie, mama en oma
5 november 2019

Posted in Familie, In en om de Keizerstraat, Kinderen, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Ik wil in het Guinness Book of Records

Zakkensoap

Voor ons huis in de Keizerstraat staan ze: drie grote gitzwarte vuilniszakken, hermetisch afgesloten door twee meneren met rubberen handschoenen.
Dat kwam zo. Heeft u even?
Op een vrijdagmiddag, vier weken geleden was ik het beu. Rond de gemeenteplantenbak, die ik verzorg omdat hij anders verweest, lagen sinds een aantal dagen, vier doorschijnende zakken, waarin de burger plastic mag aanbieden. Als er ook papier, pruimenpitten, kapotte sokken of kattengrit in geduwd is, nemen de mannen van Cyclus het niet mee.
Logisch. Dat wel. Maar.
Wíj zitten met de gebakken peren. Straatpoezen spinnen zich rijk, met wat gesnuffel vinden zij altijd wel een kluifje, krabben de zak open. Dat wordt smikkelen en smullen. Wind doet de rest. Dan pak ik de bezem, verzamel het gedoe en stop ik alles terug. In de hoop dat Cyclus nog een rondje komt opruimen. Ze kwamen niet, en zoals ik al eerder memoreerde: “Ik was het beu.”

Op naar een melding, een klacht over Openbaar Gebied. Wat schetst mijn verbazing? De inkt was nog niet droog (!), of de telefoon ging. Vrijdagmiddag half zes. Wat een betrokken ambtenaar. Hij blij met mij, ik blij met hem.
“Mevrouw, we verzamelen het afval voor uw deur, we zoeken het uit, we geven een prent, dat komt ze duur te staan.”

Inderdaad, een week LATER waren daar de verzamelmannen met de rubberen handen en een grote rol plakband. “Team handhaving” stond op hun jas geborduurd.
Zij propten alles in die drie grote gitzwarte zakken, plakten plakband met de tekst dat het vuilnis nu “in behandeling is”. Ze vertrokken. Ze namen niets mee.

Weer twee weken LATER. De gitzwarte zakken staan er nog. Niet dat ik geen melding heb gemaakt, integendeel. Het is bijna dagelijkse routine geworden.
Misschien helpt bellen?

“Dag mevrouw, wat is uw klacht?”
Ik vertel mijn verhaal.
“Ja, ja. Dat ligt ingewikkeld. Afval is een probleem. Mensen doen maar wat. Niet opgehaald zegt u? Dat kan ik uitleggen. Handhaving is wat anders dan Cyclus. Cyclus haalt op. Handhaving controleert, daarna moeten zij het weer doorspelen, vervolgens vraagt Cyclus fiat om het op te halen. Financiële kwestie zeg maar.”
“Ondertussen staat het hier drie weken, denkt u dat er nog iets gevonden kan worden van de boosdoener(s)? In de zakken lijkt me een aardig feestje van bacteriën aan de gang, kan zo naar de composthoop.”
“Daar ga ik niet over. Ik maak een melding, ik kan niets beloven en stuurt u eens een mail naar gemeente@gouda.nl.”
Bij deze.

Willie Lek

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor Zakkensoap

“De maat/A4 is vol”

Waarom volg ik vandaag de ‘Agractie’ op de voet?
Dat komt door mijn afkomst, namelijk opgegroeid met kippen, bonen en chrysanten.
Het was sappelen, maar allengs kwam er een gouden randje om de agrariërs. De boeren, de kwekers en de tuinders deelden mee in de wederopbouw.
Door het arbeidzame leven van mijn ouders was er geld om “door te leren”, van stikstof hadden wij nog niet gehoord.

Nu wel, nu weten we meer. Maar ik vind dat de stikstofschuld niet in zo’n mate op de schouders van de agrariërs gestapeld mag worden. Ik ken er velen, de meesten doen wat in hun vermogen ligt. Houden zich aan regels en investeren zich een ongeluk. Liggen ’s nachts wakker van de hypoheek.

Laten we zelf in de spiegel kijken. Als onze premier expliciet aangeeft dat de liquidatie van advocaat Wiersum óók te maken heeft met iedereen die “gebruikt”, kan ik maar een ding vaststellen.

Wie veel vlees “gebruikt”, overdadige barbecues, kiloknallers, plofkippen, ik noem maar wat, doe eens rustig aan. Een paar dagen zonder kan geen kwaad, het spaart.
Het spaart stikstof en geld. Met dát geld is het smullen van een duurder, maar eerlijker vleeshapje. (Of koop een cactus zonder bestrijdingsmiddelen, of bloemkool met een rupsje.)

Beste boeren, tijdens de 3142 minuten vertraging van vanmorgen hoop ik dat die tijd gebruikt wordt/werd om na te denken over de ware boosdoener.

En is de maat/de A4 vol? Mooi. Dan gaan jullie met imposante Fergusons, John Deere ’s, of New Hollands over het strand, want: door de jaren heen wijs geworden om van elke moeilijkheid een mogelijkheid te maken.
Ik vond het een prachtig gezicht.

Willie,
1-10-2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor “De maat/A4 is vol”

Resormeren

Woensdagochtend, kwart voor negen, Stationsweg Leiden.
Mistige wind, zon en wolken spelen verstoppertje.
Ik huiver in mijn kraag, te vroeg op gestaan.
Voor drukte van alledag wil ik de ‘Leidse Loper’ lopen.

Ze houden me halt, twee jongens.
Ze dragen bruine broeken tot de knie.
Soepele sandalen met saaie sokken.
Type: ‘Jongens waren we, maar aardige jongens’.

“Storen wij u, als wij u iets vragen?”
“Ja, uhh nee.”
“Wilt u misschien later geresormeerd worden, dat is namelijk goed voor het milieu.”
Goed én milieu is voor mij een makkie. “Ja”, ligt op het puntje van mijn tong.
Heel even haper ik, want ‘geresormeerd’ is niet mijn dagelijkse woordenkost.

In de stilte die valt, verheldert de onmiskenbare leider van het tweetal:
“Wij doen mee aan een maatschappelijk onderzoek voor ons project op school. Wij willen graag weten of u begraven, gecremeerd of geresormeerd wilt worden.”

Mijn lichtje gaat branden. We hebben het hier over overlijden en wat daarna komt.

“Jongens, jullie zijn twaalf, dertien?”
“Ja mevrouw, bijna veertien.”
“Mooi onderzoek van jullie, maatschappelijk relevant, maar ik weet het niet, zet dáár maar een kruisje bij. Ik ben voor het milieu, maar ik ben ook bang voor donker water en verdrinken.”
“Ja, maar dan bent u echt al helemaal dood.”
“Dat mag ik hopen.”
“Natuurlijk. U gaat gewoon in een soort aquarium met “
“Stop maar. Ik weet er weinig van, en brrr, het is nog ochtendgloren. Kijk, achter mij schuifelt een grijsaard, probeer het daar eens.”
“Mogen wij u wel aanmerken als geïnterviewde, want dan krijgen we punten.”
“Allicht, dag jongens en succes.”

Ik vervolg de ‘Leidse Loper’, lees over het Galgenveld. Men werd verhangen en kraaien deden de rest.
Was ook milieu vriendelijk.

Willie
Leiden, 18 september 2019

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Resormeren

Wordfeud

Hoesde, rio, dongel, be, sak, raps, knarp, sprank, aksen, krep, kesp, cas, ace:
deze woorden zijn toegestaan bij Wordfeud. Ik ken ze niet en voel het ook niet als een gemis.
Toch, overgehaald door mijn geletterde zus speel ik nu het spel mee. Jaren heb ik het tegengehouden, want ik ken mezelf.
Een spelletje? Dan is er één winnaar, dat ben ik.

Drie weken zit ik nu midden in de uitvinding van Haakon Berheussen, die sinds 2010 waarschijnlijk elke dag doucht met campagne van de duurste soort.
Tientallen reclames schreeuwen naast het speelveld om aandacht, anders moet ik betalen om te Wordfeuden.

Ondertussen verzamelen stofwolken onder bed, krijgen spinnen de ruimte om huis en haard te veroveren, verdorren planten, worden zakdoeken niet meer gestreken. Lijkt het mistig als ik naar buiten kijk, stuur ik geen kaartjes meer, ben ik Oost-Indisch doof en vergeet ik de stoep te vegen.

Ik scrabble graag,
Ooit met mijn moeder, die het allemaal niet meer zo helder had. Het ging om het contact.
“Nee mam, dat woord bestaat niet.”
“Ach kind, dat weet ik ook wel.”

Ik scrabble graag.
Met de kleinkinderen. Een mooi, herkenbaar woord gevonden? Dan mag je een borrelnootje pakken. Niets meer en niets minder.

Ik scrabble graag.
Met mijn beminde op een terras in Frankrijk, als alles is besproken. Biertje, zonnetje, een spelletje. In een zachte zomerbries elkaar het leven even lastig maken.

Wordfeuden is anders.
“Blieb.”
“U heeft nog drie uur de tijd”.
“Blieb.”
“Ja, maar ik heb even geen tijd”.
“Blieb.”
“Dan heeft u verloren”.
“Blieb.”

Zoals ik al vermoedde, ik word er kriegel van. Ik ga Wordfeud aan de wilgen hangen, ondanks het O.R.I.G.I.N.E.L.E sociale component, aldus meneer Haakon, want in een wolkje kun je berichtjes sturen.

Ik ga mijn zus gewoon weer elke week bellen.

Willie
8 septemebr 2019

Posted in Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Wordfeud