O N L I N E R E P U T A T I E M A N A G E M E N T

Een mooier woord heb ik deze week niet kunnen vinden in mijn krant. Ik ga het onthouden voor een spelletje Scrabble. Alhoewel, even nagekeken, het woord past niet. Scrabbel heeft maar vijftien horizontale en verticale vlakjes.
Wie heeft het woord verzonnen? D.Trump? Een bank? Een groot internationaal bedrijf? De NOS? Een ROC? AH? Carré? Premier Rutte? De politie? Een woningbouwvereniging? De Surrenders? Een ziekenhuis? Welnee, gewoon de Nederlandse Spoorwegen.
Vanaf 2010 kan een treinreiziger twitteren met het onlinereputatiemanagement. Ik moest het woord zeker vijf keer hardop uitspreken voor ik er iets van begreep. “On-laijn-ree-puu-taa-tjie-menne-sje-ment”. Het blijkt een service van Tante Spoor om bozige passagiers een luisterend oor te bieden, om met verdrietigen mee te leven of om met wanhopigen een oplossing te zoeken als een machinist zich verslapen heeft. Of is het een manier om reputatie te krijgen? Ach, ach, Tante Spoor, een reputatie van de goede soort? Dat krijg je niet, dat verdien je.
Saillant detail, de medewerkers van deze dienst mogen nooit het woordje ‘vervelend’ gebruiken. “Het is een non-woord dat zijn hele lading kwijt is”, aldus medewerker Thomas in het artikel van dinsdag jl. in de Volkskrant. Híj heeft wel honderd manieren om ‘vervelend’ te zeggen. Ik ken er ook veel, maar met de beste wil van de wereld geen honderd.
Ik ken: netelig, onverkwikkelijk, verdrietelijk, tergend, klierig, flauw, klote, ellendig, miserabel, penibel, onverteerbaar, vermoeiend, zerp, klote, beroerd, lam, naar, zakkerig, onaardig, irritant, hinderlijk. Dit laatste woord gebruikt hij bij een situatie als een dame klaagt over koffers op de banken. “Mevrouw, wat hinderlijk.” Kijk, daar kom je ver mee.
Ondertussen is, binnen acht jaar tijd, deze klaag- en vraagbaak uitgegroeid van één medewerker naar een team van zeventig webcaremedewerkers, zij zijn dag en nacht bereikbaar, zeven dagen per week. Een explosieve groei.
Ik fantaseer redenen waaraan deze groei te danken is, naast het overvolle net, is er ook een leger aan oprukkende korte lontjes: de trein is te laat, te vies. Er is te weinig informatie. Het is te druk, er is te veel uitval. In de stilte coupé praten mensen, er is te kort aan zitplaatsen. De machinist vertrekt te vroeg of de bestemming is onbereikbaar.
Soms is het echt serieus.
Afgelopen zaterdag was het zover. Een steekpartij, een mes, een pistool, angst, verdriet.
Mijn bestemming leek onbereikbaar. De dames van de informatie op station Utrecht verscholen zich achter hun computer, de medewerkers op het perron vonden dat ik maar naar ‘opa’ terug moest. (Al was ik niet zo verbolgen geweest had ik op dat moment een bericht gestuurd naar het onlinereputatiemanagement.)
Tegen beter weten in, want niemand had goede raad, besloot ik een ommetje te maken, om vier keer over te stappen, om met horten en stoten tóch mijn doel van de dag te bereiken.
Het lukte. Mijn jarige zus kon ik net op tijd omhelzen en ook het presentje voor haar prachtige kleindochter, de Canadese Kaatje, in time afleveren.
Deze ‘oma’ keerde genoeglijk in de late uurtjes terug, alles volgens dienstregeling en zonder gram.
Of zal ik toch een berichtje sturen naar @NS_online?

Willie,
02-09-2018

Posted in Familie, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor O N L I N E R E P U T A T I E M A N A G E M E N T

Grote Drie

Ineens is het er, het was er nooit.
Mijn nest zat mij nooit te wijd, toen mijn viertal de deur uitvloog.*) Zij gingen studeren, op kamers wonen of reizen maken, daarom verlieten zij het vertrouwde nest. Ik was zo trots op hen: zij waren zelfstandig. Ik had de overtuiging dat zij niet in zeven sloten tegelijk zouden lopen. Daarnaast viel er een last af, ik luisterde niet langer ongerust naar het gepiep van de achterdeur in nachtelijke uren. Ik vroeg me niet, elk uur van de dag, af wat zij uitspookten. Vol vertrouwen liet ik ze dus gaan. Mijn leven kreeg ruimte.

Ineens is het er, het was er nooit.
Dertien jaar geleden werd ik oma, de jaren daarna nog vele keren. Wat een geluk. Logeerpartijen volgden. Voorhanden in ons huis: poppen, serviesjes, driewieler, blokken en verkleedkleren. Stoepkrijt en oude treinkaartjes. Een fluit en een trommel. Knijpers en drie lakens. Rozijntjes en een sluitappeltje. Trechters en een vijzel. De ingrediënten voor dagenlang spelen bij opa en oma.

Ineens is het er. Mijn nest wordt te wijd. Goud gaf ik voor geritsel.
Zomer 2018. De oudste drie komen nu zelfstandig met de trein. Zij hebben, naast een spijkerbroek en een shirt, vooral hun digitale wereld ingepakt. Stiekem onderin de rugzak oude trouwe knuffels. Dat dan weer wel.
Zij vragen uitleg over zaken waar ik over na moet denken. Zij hebben meningen, schuren tegen volwassenheid aan, wisselen kiezen, dragen beugels en spreken een taal die ik niet herken. Zij hebben mijn maat schoenen. Ik moet reiken om te omhelzen. Zij kijken meewarig naar mijn gehannes met alle apparatuur, waarmee een moderne oma zich omringt om staande te blijven.
‘Oma, ik doe het wel even voor je.’
Maar ‘s avonds in bed komt het oude voorleesboek toch te verschijn.

Oma Willie,
26 augustus 2018

*) naar Judith Herzberg
“Goud gaf ik voor geritsel,
mijn nest zit mij te wijd (…)”

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Grote Drie

Beren

Wij zijn in de Pyreneeën. Vandaag staat een lange bergwandeling op het programma.
Terwijl ik de veters van mijn bergschoenen strik, valt mijn oog op een informatieboekje met de tekst:‘Les Pyrénées avec l’ours’. Een paar wolven in Nederland is tot daar aan toe, maar anno 2018 beren in Europa? Die zijn toch allang neergeknald door bezorgde burgers of opgefokte jagers? Op een oude foto zie ik bloemkransjes rond de oren van een gesneuvelde ours. Hoe teder. Het grote beest ligt op een kar, dorpsbewoners rijden met de buit een rondje om de kerk en laten de overwinngswijn rijkelijk stromen.
Nu lopen er weer beren, een paar gezinnetjes, gerekruteerd uit de bergen van Slovenië.
En wandelaars worden gewaarschuwd! Het mannetje bruine beer doet weliswaar ‘meestal’ niemand kwaad, maar als hij met zijn twee meter én driehonderd kilo mij de weg verspert, zal ik wel even slikken. Gelukkig geeft het boekje raad:’Blijf kalm en fluister lieve woordjes. Ga niet hollen en geef hem de ruimte’. Als wij toch in een gevaarlijke situatie belanden is er een telefoonnummer voorhanden. (‘Hè, Poeh, schuif eens een stukje op, wij willen er door, anders ga ik bellen hoor!’)
Bedremmeld vertel ik het mijn echtgenoot, hij haalt glimlachend zijn schouders op, wij gaan op stap en er zijn geen beren op onze weg.
Ik vond het bijna jammer.

Willie,
22 augustus 2018

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Beren

‘Tinnen’ echtgenoot

“Willie, heb je een jurkje bij je?”

Ingepakt:
Een tas met zwemkleding. Een tas met truien voor de koele avonden. Een opgerolde regenjas voor de onverwachte bui. Een klein valies met zonnekleding. Een plastic zak met sandalen/ slippers/ bergschoenen. Een krat vol keukenattributen, kruiden en ander lekkers om te dineren bij de tent. Een toilettas, een verbanddoos, opladers en aanverwante artikelen. Pasjes en paspoorten.
Tent en de servesleutel. Drop en chocolade als de kilometers gaan tellen. Slaapzakken, matjes, kussens en slopen. Haringen, touwen, schep en hamer. Hangmat en strandlaken. Nagelborsteltje voor vieze teennagels. De onvermijdelijke kurkentrekker.
Wel zeker, aan alles is gedacht.

Het is een frisse ochtend. De zon twijfelt nog even. Mist sluiert om de bergen en onze tent.

“Willie, heb je een jurkje bij je?”
“Uhh?”
“Iets sjiek of zo.”
“Kom op zeg, wij vonden elkaar ooit op het lemma kamperen.”
“Ja, maar ik bedoel, gewoon een jurkje, en misschien ook leuke schoenen?”
“Pardon? Verwacht Macron ons soms?”
“Niets onder in je tas?”
“Kamperen met jou heeft me geleerd om mijn boekenkast én mijn garderobe voor het grootste deel thuis te laten.”
“Serieus?”
“Laat maar. Terzijde, dat jurkje?”
“Geen probleem, we kopen er een en zoeken passende schoenen in Bilbao.”
“Want?”
“Ik heb een tafel geboekt in Chartres, daar gaan we de sterren van de hemel eten.”
Mijn ‘tinnen’ echtgenoot knipoogt, ik bloos.

Willie,
28 juli 2018

Posted in Perspectief | 1 Comment

Wiegen

Nee, voor de zomerse temperaturen was deze zomer de reis naar Frankrijk niet nodig.
Waarom hebben wij dan zoveel kilometers afgelegd, files getrotseerd en hoge cols ‘genomen’?
Het laat zich raden. Kinderen, grote en kleine. Vier in getal.

Net als in de winter, is ook in deze warme maanden voor de groten veel werk aan de winkel: sprankelende foto’s moeten geschoten, daarnaast hongerige magen van toeristen met pizza’s gevuld.

Tijdens de uren dat de vader en de moeder van huis zijn om de benodigde euro’s te verdienen, spelen en zwemmen, kietelen en praten, puzzelen en verven, dansen en kroelen, wandelen en zingen, stoeien en lezen, koken en verschonen, lachen en kijken, voeden en dollen, kammen en murmelen, fantaseren en spetteren, toneelspelen en verbieden, luisteren en kleien, veronderstellen en keutelen, schommelen en zwieren, vingerverven en schminken, tekenen en lezen, bouwen en scheppen, luisteren en troosten, rollebollen en springen, frutselen en bengelen, fluisteren en poetsen, spetteren en optillen, begrijpen, fluiten en dollen opa en oma uit Pays-Bas. De zorgzame vierjarige zus en haar montere babybroertje genieten.
Maar bovenal: opa en oma wiegen.

Willie,
l’Argentière la Bessée
25-07-2018

Posted in Kinderen, Kleinkinderen, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Wiegen

Gekleurd snipperlicht

In de bomvolle Sint-Janskerk in Gouda vinden mijn zus en ik, op Roze Zaterdag, nog net een plaats achterin. We staan op een verhoging, zo hebben we onverwacht een pracht uitzicht op alle gelovigen. Gelovigen? Jawel, gelovigen. Misschien niet allemaal In den Heere, in Jahweh, in Allah, in de Messias of in Kindeke Jezus, wél in ’n geloof dat verrijkt of verder reikt dan neuzen lang zijn.
De kerk herbergt vandaag dus een bonte verzameling: boeren, burgers, buitenlui én paradijsvogels. Er zijn strakke pakken, strenge rokken, serieuze kousen. Ik zie uitdagende hoofddoeken, eerbiedwaardige keppeltjes, sportieve C&A’tjes en joviale jurken. Roze pruiken en glinsterende boa’s. Er zijn kazuifels en djellaba’s. Al met al een vrolijk schouwspel.
Goed. Wij staan achterin. Voor ons zit een man met twee meisjes. Aan de bouw van het drietal te zien, is hij de vader. Hij heeft een oorbel, een kort geschoren kapsel, drie armbanden om zijn linker pols en om zijn getatoeëerde torso spant een perfect gestreken overhemd. De kindertjes hebben vlechtjes, dragen vrolijk jurkjes en beiden een, voor deze dag passend, haarbandje. De kleinste kruipt tegen papa aan, de oudste zit fier recht op. Zo houden zij het samen een uur vol. Af en toe gaat papa’s hand over de bolletjes van de meisjes. Mijn ogen laten hen niet los. Ik heb ook geen vragen, ik begrijp waarom zij vandaag in Gouda zijn. Deze vader met zijn regenboogkindjes.
Ondertussen prediken verschillende voorgangers, ik weet bij god niet uit welke geloofsrichting zij komen, dat doet er ook niet toe. Soms blijft er iets hangen: ‘Dat we ons oor moeten delen, en niet moeten oordelen’. Of: ‘Voor we vlinders zijn, wij allemaal aan een zijden draadje hangen.’ Ik registreer de woorden en volg het gekleurde snipperlicht dat door de glas-in-lood ramen op deze bijzondere verzameling mensen valt.
Massaal zingen we, tussen de wijze woorden door, de leistenen van de toren. Soms swingen zus en ik schuchter mee.
Er is ook een pastoor, als laatste zegent hij alle aanwezigen. Hij vraagt of we elkaar een hand geven. Ik ben daar niet zo van, maar als ik een hand op mijn schouder voel, sta ik ineens minder stevig.

Willie
24 juni 2018

Posted in Perspectief | 1 Comment

10 jaar getrouwd!

Wij zijn een gewoon stel:
Het dopje op de tube tandpasta, zwerfsokken in de slaapkamer, het vergeten van verjaardagen, al antwoord geven voor de vraag gesteld is, prut in de afwasbak, sleutels voor de zoveelste keer zoek, blote voeten in sandalen, teveel boeken mee op vakantie, niet kunnen omgaan met allerlei afstandsbedieningen, Oost-Indisch doof boven de krant, ochtendmens versus avondmens, geduld tegenover een kruidje-roer-me-niet.
Maar er is zovéél meer.

Willie, 7 juni 2018

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor 10 jaar getrouwd!

Tijd en koffie

Deze week woon ik rondom bergen. Hoge toppen met sneeuw. Alsof ze in de achtertuin liggen, naar het noorden, het oosten, het westen, het zuiden: ze omsluiten het dal waar ik verblijf. Bergen zo ver en zo dichtbij als het oog rijkt.
Het dal is niet groot, ik voel me min of meer in een holletje. Er zijn een honderdtal huizen, wat winkels voor stokbrood, krant en Genepy.
In dit holletje is de Grote Boze Wereld ver weg. Bergbewoners hebben geen dubbele agenda. Zij veinzen niet. Zij komen en gaan, bieden hulp waar nodig. Zij zijn gastvrij en hebben koffie én tijd. Altijd.
Mijn jongste zoon, ooit een polderbewoner, is een bergbewoner geworden. Zijn vrouw was het al, zijn borelingen hebben dus polder- en berggenen. We wachten af.

In dit dal schrijf ik, in de vrije uurtjes, over zaken die naar lijkt onbenullig zijn, maar een dubbele agenda herbergen:
– Een papegaai die blaft.
– Een groep ontevreden ouderen die rechten en plichten door elkaar haalt.
– Een papa en mama die met hun kindjes een broodje willen nuttigen bij een kudde cheeta’s.
– Dropijs en aanverwante artikelen.
– Flora- en faunaleed.

Mijn grote vraagt is hier: wat drijft mensen? Hier overleeft men al eeuwen tussen sneeuw en stormen. Tussen hitte en vrieskou.

‘Tijd en koffie’ neem ik mee naar Nederland.

Willie
17 mei 2018
l’Argentiere la Bessée

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Tijd en koffie

Lorre lorre, koppie wroef

De Duitse politie is maandag gebeld vanwege overlast in het plaatsje Lörrach. Eenmaal ter plaatse bleek het te gaan om een man die ruzie met een papegaai aan het maken was. Aldus Nu.nl

Er was eens een papegaai in het plaatsje Lörrach (what’s in a name?), die goed geluisterd had naar de hond van zijn vrouwtje. Lorre kon namelijk heel goed blaffen.
De papegaai had graag willen praten of zingen, maar dát hoorde hij niet zo vaak. Hij had geen vrolijk baasje. Elke keer als zijn bazin weg was, hij en de viervoeter thuis moesten blijven, begon de laatste overtuigend te blaffen.
‘Wacht,’ dacht Lorre, ‘ik heb een extra dingetje in mijn hoofd, daarmee kan ik elk geluid nadoen. En zo geschiedde. Na enkele maanden blafte de papegaai als een roedel waakse terriërs. Alleen wist Lorre niet wat ‘waaks’ was, hij gebruikte zijn syrinx de hele dag.
Op een dag werd het vrouwtje verliefd, de minnaar kreeg de sleutel van haar huis.
‘Woeaf, grr, waf, waf,’ klonk het vanachter de tralies toen de geliefde binnenkwam.
‘Wat krijgen we nou? Een hond in een kooi?’
‘Woaf, woeg, grrrrr, woaf,’ kefte Lorre
‘Hou je snavel, rot beest.’ Het geluid kon de minnaar niet bekoren.
‘Waf, groef, woef, grrrr, woaf, waf,’ jankte de vogel verder.
‘Kop dicht, of ik doe je wat.’
‘Ggg, woaf.’ Hij brieste vrolijk verder.
De man gaf zich niet gewonnen. Lorre ook niet.

Hoe het toch goed afliep? Een lieve bezorgde buurman belde de politie om zoveel burengerucht. Met gillende sirenes kwamen de uniformen op het tumult af. Zij waren blij verrast en zongen:
‘Papegaaitje, leef je nog?
Ie-a-dee-a.
Ja, Polizei, ik ben er nog.
Ie-a-dee-a.
Ik heb geblaft en ik heb gekeft.
Ie-a-dee-a, wroef!

Willie
16 mei 2018

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Lorre lorre, koppie wroef

De geest uit de fles

Ze kissebissen wat af, de leden van 50PLUS. Alwéér grommen ze elkaar de tent uit. Aamborstig verheffen zij hun stem, achterklap teelt wierig. Met stoom uit de oren bestrijden zij elkaar, zij dienen moties van wantrouwen in en verwijten de pot dat de ketel zwart ziet. Voorwaar, geen akkefietje.
Wie zijn zij toch, die mensen? Waarom zo verbeten, waarom zo verongelijkt? Ik begrijp er geen sikkepit van.
Ontevreden of zo? Nuh, zij racen op dure elektrische fietsen, maken ritjes met de caravan, hebben tijd te over om in het struweel te suizebollen, kunnen voor een grijpstuiver naar de schouwburg. Bovendien hebben 50plussers apparaten onder handbereik waar mijn moeder niet eens van durfde te dromen…
Nu de geest voor de zoveelste keer uit de fles is, stel ik voor: stop hem er niet meer in, hou op met jullie geneuzel, geef een afscheidsfeest en wat er dan nog in kas zit (!) is mooi voor, bijvoorbeeld, de leraren op de basisscholen.
En ga met je vrije tijd wat zinnigs doen.

Willie
15 mei 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor De geest uit de fles