Fata morgana. Week 22. Dag 1

Vandaag stort ik me in de politiek, terwijl ik me dondersgoed realiseer, dat ik op spiegelglad ijs wandel.
Ehh? Spiegel? Glad? Fata Morgana? Jawel.
Een deel uit het verslag van het verkiezingsdebat gisteravond:
“Volgens Klaver liegt de premier, en Hoekstra trouwens ook. ‘Glashard. Uw fata morgana van de kerncentrale gaat het niet worden.’ Maar de premier en de minister van Financiën blijven erbij: kerncentrales zijn onontbeerlijk om de klimaatdoelen te halen. Klaver kan alleen nog het hoofd schudden.”
Een fata morgana van een kerncentrale? Bedoelt Jesse Klaver dat Rutte en zijn kompanen zich te rijk rekenen met de positieve uitkomsten van verschillende rapporten omtrent kernenergie?
Zou kunnen. Maar dame Morgan le Fay (Fata Morgana) uit de legende van Koning Arthur toverde, zoals beschreven, lichtpuntjes in de duisternis.                                                          Heren Klaver en Rutte: dat is wat anders dan elkaar keer op keer de maat nemen.

Hadden we maar weer een echte Morgan le Fay, die bij machte was met haar toverkunsten een paradijselijke, illusionaire omgeving te scheppen. Want zonder illusie vaart niemand wel.
Van de andere kant: “Wat de vos niet weet, weet de haas ook niet.”

Ik zet de verwarming alvast een graadje lager.

Willie,
1 maart 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Fata morgana. Week 22. Dag 1

Geen schrikkeljaar. Week 21. Dag 7

Corona had vorig jaar februari zomaar één dag meer om ongelimiteerd in ons huis en in onze huid te kruipen.
Februari, wat een rare maand. Altijd al een buitenbeentje met zijn min dertig dagen. En toch af en toe een etmaal extra.
Een dag van minder geboortes, hoe je het ook berekent. Borelingen houden niet van die negenentwingste. Wél verliefden, zij huwen graag die dag, in de hoop dat hun liefde jong blijft?
Quatsch natuurlijk. Liefde is iets anders dan een schrikkeldag.

Sonja Barend werd vorig jaar twintig, Constantijn de Grote is ook For Ever Young.

Ik zou, als ik ook in zo’n springjaar geboren was, nu om en nabij de tweeëntwintig kaarsjes op mijn verjaardagstaart uitblazen. Meer dan zesentwintig schrikkelkaarsjes liggen voor mij niet in het verschiet.

De rijkdom van gewoon dé echte drieënzeventig jaren, met alle ervaring, soms met verdriet, soms met geluk, maakt mij een compleet mens.

Willie,
de laatste dag van februari in 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Geen schrikkeljaar. Week 21. Dag 7

Craquelé. Week 21. Dag 6

Lisa Wiersma, zij van “Het geheim van de meester” op NPO2, maakt exacte kopieën van bijvoorbeeld: de Nachtwacht, het Puttertje, het Melkmeisje. Altijd goedkoper dan het origineel, nietwaar? Nauwelijks van echt te onderscheiden, zelfs een museumdirecteur ging bijna de mist in.
Maar wat Wiersma niet doet, is het schilderij extra craquelé maken. “Want”, ik citeer haar, “kleine scheurtjes en barstjes komen vanzelf wel.”

Ik hoef alleen maar in de spiegel te kijken.

Willie,
27 februari 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Craquelé. Week 21. Dag 6

Rampspoên. Week 21. Dag 5

“Het weder, dat buitenverwachting zeer schoon was, had duizenden menschen op de been gebragt, zoodat de straten hier en daar letterlijk versperd waren”. *)
Een vol Vondelpark? Jawel, maar dat was in 1867, het jaar dat Vondel letterlijk op een voetstuk werd geheven, en het Rij-en Wandelpark voortaan zijn naam droeg.
Een vol Vondelpark? Jawel, maar nu is het 2021, het jaar waarin eenieder nog afstand behoort te houden. Op de foto van vandaag zie ik Vondel-in-het-brons rijzig uitsteken boven allerhande jeugdige kapsels. Hij zocht vrijheid, hij kwam niet voor niets in Amsterdam wonen. Hij voelt, denk ik, verdriet dat het park met zijn naam nu aan regels gebonden is.
Gelukkig geeft hij ons deze lering mee:
“Na zacht gevley van goede dagen – Is ’t juck bam rampspoên voor elke man zwaer te draegen.”
Als nu elke man, jong én oud er de schouders onder zet?

*) Uit dagblad De Tijd, 18 oktober 1876

Willie,
26 februari 2021

Posted in Corona | Reacties uitgeschakeld voor Rampspoên. Week 21. Dag 5

Gehaktballetjes. Week 21. Dag 4

Op een doorsneedonderdagochtend verbijster ik me over een politieke vete in Frankrijk.
De ministers Pompili, Darmanin en Denormanie ruziën over pompoensoep en een sausijsje.
De eerste wil dat in elke schoolkantine (basisschoolkinderen eten in Frankrijk rond het middaguur een gezamenlijke warme maaltijd) alleen vegetarische gerechten worden geserveerd.
Darmanin noemt dat elitair, Denormanie tapt uit een ander vaatje. Hij beweert dat kinderen vlees nodig hebben om te groeien. Beiden hebben voor een deel gelijk. Vegetariër zijn is een dure hobby. Ook hebben kinderen veel eiwitten nodig. Geen vlees? Opletten geblazen met de voeding voor de koters. Aan ouders een taak.

De tijd dat ik als vegetariër tijdens vakanties in Frankrijk, elke, elke, elke dag een omelet met gebakken brie voorgeschoteld kreeg, ligt al wat jaren achter me. Want geen tartare du boeuf? Geen blanquette de veau? Non saumon? Dan was gebakken kaas en ei de enige oplossing. De  vettige smurrie werd met een besmuikte tronie geserveerd. Ik legde me erbij neer. Want het was mijn keus om geen dieren te eten. De meeste Fransozen dachten (en denken) daar anders over. Ieder zijn waarde.

De actie van Pompili, zij van de pompoensoep, is tenenkrommend. Geen enkele overheid mag beslissen of je wel of niet met smaak gehaktballetjes oppeuzelt. Ook hier geldt: goede, eerlijke voorlichting over voeding en vrije keuzen.
Liberté, madame Pompilisoep.

Willie,
25 februari 2021

Posted in Reizen, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Gehaktballetjes. Week 21. Dag 4

Overdrijven. Week 21. Dag 3

“Hersenen overdrijven teneinde gebeurtenissen beter te onthouden”, aldus een artikel vandaag in mijn lijfblad.

Waarom gevangen vissen altijd groter waren, en puree met kaas bij de buurvrouw altijd lekkerder smaakte. Of de camping spannender. Of dat er élke zondag appeltaart gegeten werd. Of dat de sneeuw witter was en de golven hoger waren. Of dat een schamel huisje zomaar een kasteel werd. De bovenmeester strenger en die ene logeerpartij de leukste ooit.
Herinneringen overdrijven dus graag. Hersenen vervormen onze memoires en slaan de mooiste of de belangrijkste nóg wat intenser op. Welaan, dat jaar in jaar uit.

Ik ben benieuwd hoe we ons over tien jaar het “matje van Rutte” herinneren.

Willie,
24 februari 2021

Posted in Corona | Reacties uitgeschakeld voor Overdrijven. Week 21. Dag 3

Lieve koningin Maxima. Week 21. Dag 2

Gouda, Corona-tijdperk 2020-2021

Lieve koningin Maxima,

Natuurlijk moet u gewoon uw werk doen, want u heeft een ‘contact-beroep’, nietwaar?   Dan stapt u uit uw limousine, zonder mondkapje, bij de basisschool Sabina Van Egmond in Oud-Beijerland.

Over die adellijke Sabina (1562-1614) is overigens een heel verhaal te vertellen, alleen al dat haar vader onthoofd is, toen zij nog niet kon lezen en schrijven. Godsdiensttwisten en zo. Verder gedoe met Oranjes, Nassau’s en Alva. En macht en bezit. Gelukkig schonk deze  dame een klokkentoren aan Oud-Beijerland. En zij deed aan “polderen”. Vandaar.
Bent u er nog, koningin? Dan heb ik een vraag aan u. Waarom gaat u in hemelsnaam op werkbezoek in deze lastige tijd in een scharlakenrood ensemble? Hooggehakt? Glanzende kousen? Met lederen rode handschoentjes, die u aanhoudt als u uw mantel op een stoelleuning drapeert?
Wat ik dan zie? Een prachtig kortgerokte dame met (te) blote armen, die zich buigt over de sores van schoolleiders.
Ik had iets anders uit de kast getrokken.

Willie,
23 februari 2021

Posted in Corona | Reacties uitgeschakeld voor Lieve koningin Maxima. Week 21. Dag 2

De geur. Week 21. Dag 1

Ik kan niet naar een verre zoon.
Ik kan niet eventjes op bezoek bij een zus.
Ik kan niet naar mijn vriendin.
Ik kan niet puberkleinkinderen omhelzen.
Ik kan niet net dat éne truitje zoeken.
Ik kan niet naar de kapper.
Ik kan niet zomaar in de trein.
Ik kan niet “oma-zijn”, waar ook ter lande.
Ik kan niet “wat mijn leven vervulde”.

Maar ik geniet van wat vandaag voor handen is:
“De geur van de lente.”

Willie,
22 februari 2021

Posted in Familie, Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor De geur. Week 21. Dag 1

Eerste zondag van de Vasten. Week 20. Dag 7

‘Oma, wat is dat dan vandaag?’
Kort vertel ik wat de Vastentijd is, maar vooral wás in mijn kinderjaren.
Veertig dagen al je snoepjes bewaren in een trommeltje. Die kleverige zuurtjes, soms met een vochtig geworden mariakaakje, mocht je dan op Paaszaterdag opeten.
‘Gatver’, klinkt uit de grond van een kleinkinderhart, ‘en nu begrijp ik waarom je niet van snoep houdt. Daar komt het van.’
Hij kon nog wel eens gelijk hebben.

Willie,
21 februari 2021

Posted in Kleinkinderen, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Eerste zondag van de Vasten. Week 20. Dag 7

Odekoeken. Week 20. Dag 6

Deze week verandert de naam van beroemde koeken. De Jodenkoeken gaan voortaan door het leven als Odekoeken. Het bedrijf vond de oude naam niet meer passen in de tijdgeest.

De bakkerij over de naamswijziging: “We leven in een tijd waarin gelijkheid en inclusiviteit belangrijke waarden zijn. Dit begrip, inclusiviteit, benadrukt niet zoals diversiteit de verschillen tussen mensen. Inclusiviteit gaat over onderlinge verbondenheid. Een inclusieve organisatie is een samenhangend geheel van mensen die zich tot elkaar verhouden en zich met elkaar identificeren. Omdat we met Davelaar onze deuren open zetten voor een ieder die gemotiveerd is om te werken, past de naam Jodenkoeken niet.
Daarnaast is uit resultaten van een enquête gebleken dat een meerderheid van de respondenten vindt dat de naam Jodenkoeken niet meer kan in deze tijd. Dit is voornamelijk de jongere generatie. Daarom hebben we de naam Jodenkoeken veranderd naar Odekoeken.”  

                                                                                                                                       
Pfff. Bla. Bla. Op het gevaar af, dat ik mensen tegen het hoofd stoot: ken je geschiedenis, of wees nieuwsgierig naar de herkomst van namen en kijk dan of er een naamswijziging moet komen. Soms is dat namelijk van belang.
Voor zover ik heb na kunnen gaan in de diepe krochten van het internet is er geen enkele antisemitische connotatie bij deze overheerlijke lekkernij. Misschien kwam het omdat de koeken met gejodeerd zout werden gebakken? Of heette de eerste bakker De Joode? Of was de bedenker gewoon een Joodse bakker?  Overigens vond  de Joodse gemeenschap  het allemaal best. Zij hadden geen moeite met de naam.
Alle gekheid op een stokje, visies en zienswijzen veranderen door de jaren, niets staat stil. Maar het kind met het badwater weggooien, dat blijft een vorm van jammer.

” ‘Odekoeken’ vonden we een mooie naam. We hoefden er maar twee letter van af te snoepen”, aldus directeur human resources, Renee de Pater van de bakkerij.
Hé, hó hó, mevrouw Renee de Pater. Er van af snoepen? Van de Joden? Hoe durf je. Mooie naam? Hoe kun je een koek in vredesnaam een ode brengen?
Dan heb ik meer sympathie voor de oplossing van de Hema met hun Ookworst. De R eraf, de varkentjes eruit, vervolgens blijft er toch, óók een worst over. (Over de smaak valt te wisten.)
Noem jullie koeken weer Joden- of Joode- of Jodekoeken, vertel de herkomst van de namen op wikkel blik of pak. Zo blijft geschiedenis levend. Het is niet fraai, om met duur jargon naar de pijpen van vermeende consumenten te dansen.

Willie,
20 februari 2021

Posted in Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Odekoeken. Week 20. Dag 6