Starry starry night (2)

Ok. Ik was een week verder. Beentje op een kussen, sapje in de buurt, boeken en borduurwerk(!) onder handbereik, toch wilde het niet vlotten.
Zeg maar: onder prachtig zacht ‘silicone wondcontactmateriaal’ bleef het bewegen.
Soms zag ik door de gaatjes in het gaas mijn hart kloppen in een meertje van bloed en wat ander spul.

Mocht dit wondergaas (duur, niet in de verzekering) echt veertien dagen op de gapende wond blijven? Van de bijsluiter mag het, maar na zeven dagen begon ik het eng te vinden. De adviezen op internet verschilden. Ook dat nog.

Echt pijn? Nou nee. Meer zeurderig en aandachttrekkend.
Nogmaals de bijsluiter: ”Het exsudaat kan dankzij de open geperforeerde structuur verticaal passeren. Om verweking te voorkomen moet het secundaire verband, afhankelijk van de toestand, vervangen worden.”
Gelukkig ben ik aardig geletterd, deed mijn exsudaat gewillig wat het moest doen en had ik een flinke voorraad secundair verband. Maar het bleef een soepig geheel.

Ongerust? Dat ook. Beetje wakker liggen, gaat wond wel dicht, mag ik douchen, moet ik elke dag eieren eten en kilo’s kwark naar binnenwerken voor de -nu- zo broodnodige eiwitten? Moet ik veel bewegen of zo stil zijn als een uil, die een muis in het vizier heeft?
Kortom, het vlotte niet.

Toch maar en afspraak maken met ons huisartsencollectief. Of ik een voorkeur had?
“Jawel, dokter Bloemen, graag.” Bij een vorig akkefietje aan mijn scheenbeen had hij een even geruststellend als doeltreffend advies: “Elke avond met de warme douche spoelen, dan deppen en verder doen wat je kan.” Dat liep goed af.

Deze Starrystarrynight-wond is andere koek, dacht ik. Maar dokter Bloemen blijft dokter Bloemen. Hij blijft de ‘spoeldokter’.
Tien minuten later sta ik buiten, zonder een intelligent nieuw gaasje, zonder windsel, zonder pleister. Slechts met een flesje Betadine.
“Schoon houden, spoelen en laten verkorsten. Verder doen wat je kan.”
Ook nu loopt het goed af.

Willie,
15 augustus 2019

Posted in Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Starry starry night (2)

Starry starry night

De heldere en zwoele nachten langs de Ardèche vragen om wandelingen: alle sterren aan het donkerblauwe firmament twinkelen uitnodigend. Dus leggen we boeken opzij, de kaars knijpen we uit. We ritsen de tent dicht en zoeken onze sandalen. Hand in hand gaan twee zeventigers met een licht vakantiekleurtje op stap.

Een uil roept, vliegensvlugge vleermuizen zoeken mondvoorraad. De rivier ligt doodstil en donker te wezen. Zelfs de kikkers, ruim aanwezig tussen de keien, houden zich koest.
Hoe rijk rekenen we ons, zeker als de maan nog een stralende duit in het zakje doet. Hoor, daar is de uil weer, zijn ‘oehoe’ weerkaatst tegen de bergen.

De sandalen gaan uit. Het zand is nog warm van de dag.
Wij kuieren gelukzalig verder en kijken vooral omhoog: ‘Starry, starry night’, we neuriën ook over Sammy.

Dat had ik niet moeten doen. Die ene gladde kei liet me ongenadig struikelen. Boem.
‘Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy, want daarboven lacht de maan.’

Laat ik maar stellen dat het lachen mij verging en dat ik alle sterren, alle uilen, alle vleermuizen, alle stille romantische rivieren, alle kikkers én de maan hartgrondig vervloekte.
Mijn mooi getinte been veranderde met golfjes bloed in een estuarium van Bijbelse allure.

Dikke pleisters en lieve handen riepen die Rode Zee een halt toe. De maan dook droef weg achter een wolk. “Morgen weer een dag”, zal ze stiekem gedacht hebben.

Goddank duurt een terugreis vanaf de Ardèche ruim twaalf uur. Zo had ik evenveel uren de tijd om met een schone, gestreken katoenen zakdoek (!) en een flesje met lauw water het boeltje los te weken.

De HAP in Gouda deed de volgende ochtend, vakkundig, de rest.

Willie, 8 augustus 2019

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Starry starry night

“Niksen”

Zomerse hitte brengt mijmeringen. Alsof ze met de warme wind meekomen. Ze aaien langs mijn bezwete wangen, kruipen onder mijn warme huid om ten slotte een plaatsje te veroveren in mijn brein.
Grappig is het, dat deze overlevingsmodus zich vanzelf aandient. Geen lange wandelingen, geen bergbeklimmingen. Zelfs geen meertje want het water weerspiegelt de zon meedogenloos.

Beter is het, op een terras met een weelderige plataan of op een balkon onder een vrolijke parasol, daar neemt het leven ongemerkt een andere wending. Alle to-do’s verdwijnen, laat staan dat er nog zoiets als een bucketlist bestaat.
Iets hartigs eten, veel drinken, in de verte staren: drie ingrediënten om het leven deze zomer aangenaam te houden. “Tandje meer” wordt “tandje nul”.

Ik blader loom in een oude krant, meegenomen uit Pays-Bas, en verbaas me dat er voor meer dan tweehonderd euro slow-horloges te koop zijn. (Voorwaar: “Time is money”) Zij hebben slechts één wijzer die de uren benaderen. De minuten daartussen mogen we schatten. Gaat de tijd dan slower? Voor die prijs? Hebben machinisten en piloten ook zo’n nieuwigheid om hun pols? Zou een mooi boeltje worden.

Zeker in deze canicule is zo’n klokje overbodig. De uren zijn zo warm, dat ze als slakken door de dag kruipen. Met flink wat geduld en dromerijen komen er vanzelf sterren.

Ondertussen niksen we wat af. Geen bewuste keuze, maar wel een aangename. En wat lees ik in de zwoelte van de avond? *) Dat echt “Niksen” niet eens meevalt. Het vergt veel oefening en dat vooral Nederlanders het goed kunnen. Uhhh? Staan wij juist niet bekend als een nijver volkje? Amerikanen en Australiërs willen het van ons leren: “Niksen”.

Het lijkt het me een gat in de markt om als de wiedeweerga cursussen “Niksen” te ontwikkelen en deze “niche” voor dikke dollars aan de man te brengen. Even dus geen tijd om te gewoon te niksen.

“Niksen” is het nieuwe welbevinden. Het weer hebben we in elk geval mee.

Willie, 27 juli 2019

*) Citaat uit ‘de Standaard’:
“Het staat er echt, in de Amerikaanse Time en de Australische Vogue. ‘Niksen’, in het Nederlands zelfs. Omdat ze plots ¬vanuit de andere kant van de wereld van ons hopen te leren hoe je je gedachten doelloos kan laten dwalen, als antigif tegen stress en burn-out. En vergis u niet, dat is moeilijker dan u denkt.”

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor “Niksen”

Adders

‘Rogier, is het koud, daarboven bij de hut?”
‘Valt mee, denk ik, maar heb je een dunne lange broek bij je? We klimmen langs struiken en lopen door hoog herbe, kan prikken.’
‘Wespen daar?’
‘Mhaw, in dit seizoen nog niet op deze hoogte.’
‘Ik neem toch mijn Bye Bites mee, als ik gestoken word, leg ik zo het loodje.’
‘Dat zou wel schrikken zijn.’
‘O ja?’

Een uur later, wanneer wij, -Max van anderhalf op de rug van zijn vader, bergmama Sandra met Lisa van vijf en ik-, op een smal pad lopen met aan de zijkanten grote keien, borrelt er nog een vraag op.
‘Rogier, zijn hier slangen?’
‘Zeker wel.’
‘Gevaarlijke?’
‘Zeker wel.’
‘Oh.’
‘Mam, als ze dunne pupillen hebben moet je opletten, nogal giftig.’
‘Oh.’
‘Dat zijn adders.’
‘Waarheen kan ik dan vluchten?’ Ik kijk naar de linke afgrond links en naar riskante afgrond rechts.
‘Geen optie. Je bent altijd te laat.’
‘Gelukkig heb ik mijn Bye Bites in mijn rugzak.’
‘Goed voor wespen, maar nooit voor addergif. Zo’n ding pompt het gif juist verder door je lijf.’
‘Jemig. Dus?’
‘Net boven de beet afbinden. Mijn Buff is goed voor noodsituaties. Laatst nog gebruikt bij een bloeding, toen mijn mountainbikevriend een fietsstuur in zijn kuit kreeg.’
‘Nog iets vrolijks op deze prachtige tocht?’
‘Even nog. Met jouw gewicht(!) en jouw leeftijd is de kans best wel groot dat je het er niet zo mooi vanaf brengt, als een adder je bijt. Zeker hier, zo ver van de bewoonde wereld. Dat wordt in elk geval de bergredding bellen.’
‘Zijn we er bijna?’
‘Zeker. Nog drie colletjes.’

In de namiddag, terug in de auto, aai ik opgelucht over twee Franse kleinkinderkoppies. Druppeltjes klimzweet onder hun blonde krullen. Ze ruiken geruststellend: zout en zoet.

Willie
22 juli 2019
l’Argentiere la Bessée

Posted in Kinderen, Kleinkinderen, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Adders

Els

Twaalf jaar geleden stapte ik op een mooie herfstzondag naast Rick in de auto. Toen mijn vriend, nu mijn man. Onze rit ging naar Roosendaal. Daar woonde Els, een kwieke oude dame. Zij vierde haar verjaardag.

Tot zover niets bijzonders. Ware het niet dat Els afscheid had moeten nemen van haar oudste dochter Ingrid, de partner van Rick. Een kind verliezen, wat een onbeschrijfelijk verdriet. Ingrid overleed op eenenvijftigjarige leeftijd, mama Els was toen tachtig.

Nu stond ik daar, met een bonkend hart. Hoe zou deze moeder mij ontvangen? En de zus? En de broers? Welke plaats mocht ik innemen?

Het onwaarschijnlijke gebeurde: een hartelijke handdruk, een warme begroeting, uitnodigende woorden.

Wij aten taartjes in de achtertuin, ik luisterde veel en merkte dat Els al over “Willie” gesproken had met haar zus. Ik bloosde ervan.

We gingen vaker. “Op de koffie bij Els”, zo heette dat. Allengs voelde ik me meer en meer op mijn gemak, alle schroom verdween.
Nee, dat was niet míjn verdienste, dat was de verdienste van Els, die met haar wijsheid en generositeit mij deze plaats naast Rick gunde.

Dag lieve Els, ik heb veel van je geleerd.

Willie
4 juli 2019

Posted in Familie | Reacties uitgeschakeld voor Els

Soepzooitje (SpZ)

Drie dagen had ik een missie. Met een aantekenboekje in de hand volgde ik de media op zoek naar afkortingen, omdat ik al een tijd onder de indruk ben van onbekende of onmogelijke lettercombinaties. Na drie ochtendkranten en drie journaals, na drie actualiteitenprogramma’s was er een prachtig, maar volstrekt ondoorgrondelijk boeket van afkortingen.

Een greep:
PAS- NCTV- ESB- JFVD- NVJ- AWVN- Wab- VSCD- WNL- NOCNSF- NVWA- AOW-PME- ANO- OLAF- BNV- Ngo- GES- CLIO- APB- ABP- PML- AMC- ACM- LAT- BMW- TBS- GES- KIEWA- CUMELA- NGF- ACM- ITA- bpm- WWR- WOB- DGS- SodM- GTS- LOS- IWN- VNPF- NCTV- SyRi- UPO- NMa- B.A.E.- KDS- reCAPTCHA.

Afgehaakt? Begrijpelijk.

Het is bijzonder. Er is geen regel te ontdekken. Doet men maar wat? Dat zullen vele pr-bureau’s mij niet in dank afnemen, maar toch.
Goddank is vaak, achter een afkorting de zaak voluit geschreven. Zoals bij LOS. (Landelijk Ongedocumenteerden Steunpunt)
Sóms is het andersom: eerst de uitgebreide naam, dan de afkorting. Vereniging van schouwburg- en concertgebouwdirecties. (VSCD)

Sóms mogen lidwoorden en voorzetsels meedoen: SodM= Staatstoezicht op de Mijnen.
Sóms is er gefröbeld: Clio= Collection of interior and lifestyle originals.
Sóms alleen hoofdletters, sóms slechts ‘kleine’ letters of helemaal te gek: een husseltje.
Sóms staan dezelfde afkortingen voor verschillende zaken.
Het is een SpZ.

Gelukkig hebben we Hema, De Spar, ING, C&A, Amro, NASA, aow, NEC, dna, VARA, VPRO en Febo.
Die kennen we allemaal. Ja?

Plaatselijke sport- en cultuurverenigingen zijn een aparte studie waard. Veel: Vriendschap. Kracht. Christelijk. Combinatie. Wil. Moed. Sterk. Vereniging. Overwinnen.
Bijvoorbeeld:
Advendo, Aangenaam door vriendschap en nuttig door ontspanning.
ADO, Aanhouden doet overwinnen.
BSM, Blijf steeds moedig.
CJVV, Christelijke jongelieden voetbalvereniging.
CJV, Christelijke jongemannen vereniging. (Verschil moet er zijn)

Zo gaat het pagina’s door op “Hollandsevelden.nl”. (Een vermakelijke site voor een verregende maandagmiddag)

En dan, bijna helemaal onder in deze alfabetische opsomming staat de club ZSGOWMS.
“Zeg Karel, bij welke club speel je?”
“Bij de ‘schowms‘.”
“Zonder samenspel geen overwinning, wilskracht maakt sterk?”
“Precies.”

Van een heel andere orde is de verkorte taal, gebruikt door mensen die jong van lijf en leden zijn, de JvLL’ers:
“WTF, YOLO, ik voel me ff mojo.”
Niet mijn woordgebruik, maar het is de geest van de tijd.
Overigens voel ik me wel mojo.

Willie
27 juni 2019

Posted in Taal | Reacties uitgeschakeld voor Soepzooitje (SpZ)

High-event

Het is vrijdag na Hemelvaart, voor kleinkinderen een vrije dag. In “huize Gouda” zijn vier jonge logees gearriveerd, ik heb een dagje “De Kwakel” beloofd.
Zij zijn tussen elf en vijf jaar oud, zij weten niet waar hun oma is geboren. Tijd voor actie.
We nemen de trein en zitten daarna langdurig in de bus, dorp na dorp, weide na weide, totdat de eindbestemming in zicht is: De Kwakel.
Daar stond mijn wiegje. Daar wonen mijn broers: de oudooms van het viertal.

Op het enorme erf, (ja ja, hier heeft oma gespeeld), kijken zij hun ogen uit. Om de grootte, om de moestuin, om de spullen, om de vogels, de kippen, de hondjes.
“Oma, waarom ben je híer niet gebleven?” Tja.

We lopen door kassen met cactussen en stralende witte hortensia’s. Dan gaan we naar het “Enge Bos”, een natuurterrein beheerd door mijn broer en mijn nicht.
Dát was vandaag de grote belofte: spelen, modderen en vuurtje stoken in dat bos.
Met een beetje georganiseer kwamen ook de ouders van het viertal, hun oom en tante met de nichtjes, de verre oom uit Groningen met zijn zoon én opa uit Gouda.
Het feest kon niet op.

Hoewel Jeannette, de Grande Dame van het “Enge Bos”, zich vooral toelegt op het fenomeen high-tea, zo tussen drie en zes uur in de namiddag, verlegt zij haar hand er niet voor om een high-event te maken.

Wij kwamen te vroeg (moe van de busreis) of te laat ( toch nog druk, druk, druk) en iedereen wilde naast zoet ook wel een worstje.
Probleem? Nee hoor, Jeannette staat haar vrouwtje, onverdroten kookt, bakt, zet, braadt en praat zij. Geeft kinderen de ruimte en verwent de ouders.

Deze oma, met een schare kinderen, kleinkinderen en haar man genoten van een schitterende zomermiddag en -avond.
De zon kleurde rood, de kikkers kwaakten, een libelle streek neer op een koekoeksbloem: zestien mensenkinderen keerden voldaan huiswaarts.

Het was een high-event.

Willie, 1 juni 2019

Posted in Familie, Kleinkinderen, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor High-event

SKI

Nee, het gaat dit keer niet over dat ondernemende jong van mij, die hoog en droog in de Alpen woont, liever ski’s onderbindt dan een CEO is. Dat terzijde.

De Volkskrant van donderdag 16 mei bracht een amusant artikel over dames en heren op leeftijd die doen aan SKI. Met hun stramme botten, dunne velletjes en geaderde handen varen zij, met zijn honderden, in en in tevreden, op hun nieuwste ontdekking: de rivieren in Europa. De Donau, de Seine, de Douro, de Moezel of de Rijn, hun loop zal nooit meer hetzelfde zijn.
Voor zo’n riviercruise tellen bemiddelde Amerikanen een godsvermogen neer in mijn ogen. Omgerekend zo’n slordige 400 euro per dag, maar dan heb je ook wat.

Ontbijt, koffietijd, lunch, theetijd, borreluurtje, verassingtijd, dansen met de kapitein, diner, en nazit. En voorkomend Oost-Europees(!) personeel. Alles all-inclusive. Maar de wijnen komen voor eigen rekening.
Natuurlijk.

Iedereen gelukkig. De patsers met hun dollars komen kilo’s aan, de kamermeisjes en obers verdienen een zakcentje en de kapitein is ook van de straat. Trouwens, hij kan niet alleen goed navigeren, hij blijkt ook een vrolijke muzikant te zijn. Het speelt fluit, klarinet en blokfluit. ‘Tears in heaven’, menig traantje wordt weggepinkt.

In de nacht vaart het cruiseschip verder, het programma behelst tien steden. Aanleggen, hup eruit, attractie bezoeken, hup erin en naar de lounge, vast met de stiekeme hoop dat de muzikale kapitein weer van zich doet horen.

Oja. SKI? Het is om te huilen. “Spending the Kids Inheritance.”
Ik word hier mies van.

Willie, 27 mei 2019

Posted in Kinderen, Kleinkinderen, Perspectief, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor SKI

Fatsoen

2019:
In een kleine woning, zonder gordijnen, zonder koelkast, zonder wasmachine, zonder broodbeleg, zonder warme dekbedden, zonder verzekering, zonder tv, zonder iPhone, zonder douche, zonder avondeten, want allemaal te duur, vraagt een vader aan zijn kind het zó zuinig, laatst bewaarde stoepkrijtje.
“Waarom, pa?”
“Ik moet naar Den Haag, en verder je mond houen.”
“Ja, maar.”
“Mond houen, zei ik.”

Met zijn ruim 100 kilo hijst Pa zich in een uniform. Geel wat de klok slaat. Voor de trein is geen geld, dus wordt de lange rit te voet afgelegd. Uitgeput zijgt hij op het Binnenhof ineen. Hij kan nog net, op de stoep voor het Torentje, een betekenisvolle piramide tekenen (de wereld wordt bestuurd door bezetenen van de Duivel). Gelukkig had deze gelehesjediktrom nog wat Haribo schuimbanaantjes om te peuzelen.
Je moet toch wat, als je geen geld hebt om een bruin broodje te kopen, nietwaar?

1959:
In een kleine woning, schaars verlicht, zonder wasmachine, tv, zonder ruime keuze aan broodbeleg (schuifkaas of suiker), zonder koelkast, zonder donzen dekbedden, zonder telefoon, zonder dekkende verzekeringen, want allemaal te duur, vraagt een vader aan zijn kind het zó zuinig, laatst bewaarde potlood.
“Waarom, vader?”
“Ik ga rekenen naar welke school je kunt, moppie.”
“Ohh, heb je zoveel geld dan?”
“Dat niet, maar het is jouw toekomst.”

2019:
Ik wandel met mijn zussen. Vaak gaan de verhalen terug in de tijd. We hebben ook veel vragen. Waren we arm? Draaide moeder echt elk dubbeltje om? Of waren er niet eens dubbeltjes? En wat als de oogst mislukte? Ging dan alles op de lat? Hoeveel maal keerde moeder de boorden van vaders overhemd? Welke afdragertjes werden opnieuw gesteven voor een feest? Ging het sop van de witte was naar de werkoverhemden of naar het ondergoed? Gingen we maar één keer in de week in ‘bad’?
Wecken, wentelteefjes, wanten van sajet, ons gezin kwam niets te kort, of we wisten niet beter. Daarnaast kregen wij van onze ouders ‘iets’ belangrijks mee, namelijk: fatsoen.
Tja.

Willie, 12 mei 2019

Posted in Familie, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Fatsoen

Verbazing

Zij zijn met sneeuw bedekt. De naaldbomen, op tweeduizend meter hoogte, zien er koud uit, nog geen vlokje is gesmolten.
Ik ben onder de indruk. Door die hoogte, door de massaliteit, door, zover als mijn ogen kijken kunnen, de wondere wereld van de Alpen.

Het slingerpad langs la Durance is vandaag mijn doel. Water botst tegen keien. Zwaluwen scheren in zwermen laag over, de eerste insecten zijn uitgevlogen. Durfals onder de hagedissen schieten schis weg.
Hier wandel ik vaak met Man of met mijn kinderen, vanochtend ben ik alleen op pad.

Hoeveel jaren geniet ik al van deze omgeving? Minimaal twaalf, omdat Zoon hier zijn geluk vond. Alhoewel. In lang vervlogen tijden reisde ik al graag naar ‘Les Ecrins’. Toen om huttentochten te maken. Dat is, zeg maar zo’n kwart eeuw geleden. De trein stopte in l’Argentière la Bessée, alwaar mijn wandelavonturen begonnen.

Hetzelfde station is nu, jaren later, regelmatig het einddoel van mijn treinreis, daar wacht het gezin van Zoon mij op. Het verbaast me nog steeds, dit toeval.

Terwijl ik in mijn ukkie door het dal loop, de majestueuze bergspitsen reiken links en rechts naar de helblauwe hemel, realiseer ik me hoe groot mijn geluk is.

Hoe levens en wegen lopen…

Willie
10 april 2019
l’Argentière la Bessée

Posted in Familie, Kinderen, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Verbazing