Gekleurd snipperlicht

In de bomvolle Sint-Janskerk in Gouda vinden mijn zus en ik, op Roze Zaterdag, nog net een plaats achterin. We staan op een verhoging, zo hebben we onverwacht een pracht uitzicht op alle gelovigen. Gelovigen? Jawel, gelovigen. Misschien niet allemaal In den Heere, in Jahweh, in Allah, in de Messias of in Kindeke Jezus, wél in ’n geloof dat verrijkt of verder reikt dan neuzen lang zijn.
De kerk herbergt vandaag dus een bonte verzameling: boeren, burgers, buitenlui én paradijsvogels. Er zijn strakke pakken, strenge rokken, serieuze kousen. Ik zie uitdagende hoofddoeken, eerbiedwaardige keppeltjes, sportieve C&A’tjes en joviale jurken. Roze pruiken en glinsterende boa’s. Er zijn kazuifels en djellaba’s. Al met al een vrolijk schouwspel.
Goed. Wij staan achterin. Voor ons zit een man met twee meisjes. Aan de bouw van het drietal te zien, is hij de vader. Hij heeft een oorbel, een kort geschoren kapsel, drie armbanden om zijn linker pols en om zijn getatoeëerde torso spant een perfect gestreken overhemd. De kindertjes hebben vlechtjes, dragen vrolijk jurkjes en beiden een, voor deze dag passend, haarbandje. De kleinste kruipt tegen papa aan, de oudste zit fier recht op. Zo houden zij het samen een uur vol. Af en toe gaat papa’s hand over de bolletjes van de meisjes. Mijn ogen laten hen niet los. Ik heb ook geen vragen, ik begrijp waarom zij vandaag in Gouda zijn. Deze vader met zijn regenboogkindjes.
Ondertussen prediken verschillende voorgangers, ik weet bij god niet uit welke geloofsrichting zij komen, dat doet er ook niet toe. Soms blijft er iets hangen: ‘Dat we ons oor moeten delen, en niet moeten oordelen’. Of: ‘Voor we vlinders zijn, wij allemaal aan een zijden draadje hangen.’ Ik registreer de woorden en volg het gekleurde snipperlicht dat door de glas-in-lood ramen op deze bijzondere verzameling mensen valt.
Massaal zingen we, tussen de wijze woorden door, de leistenen van de toren. Soms swingen zus en ik schuchter mee.
Er is ook een pastoor, als laatste zegent hij alle aanwezigen. Hij vraagt of we elkaar een hand geven. Ik ben daar niet zo van, maar als ik een hand op mijn schouder voel, sta ik ineens minder stevig.

Willie
24 juni 2018

Posted in Perspectief | 1 Comment

10 jaar getrouwd!

Wij zijn een gewoon stel:
Het dopje op de tube tandpasta, zwerfsokken in de slaapkamer, het vergeten van verjaardagen, al antwoord geven voor de vraag gesteld is, prut in de afwasbak, sleutels voor de zoveelste keer zoek, blote voeten in sandalen, teveel boeken mee op vakantie, niet kunnen omgaan met allerlei afstandsbedieningen, Oost-Indisch doof boven de krant, ochtendmens versus avondmens, geduld tegenover een kruidje-roer-me-niet.
Maar er is zovéél meer.

Willie, 7 juni 2018

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor 10 jaar getrouwd!

Tijd en koffie

Deze week woon ik rondom bergen. Hoge toppen met sneeuw. Alsof ze in de achtertuin liggen, naar het noorden, het oosten, het westen, het zuiden: ze omsluiten het dal waar ik verblijf. Bergen zo ver en zo dichtbij als het oog rijkt.
Het dal is niet groot, ik voel me min of meer in een holletje. Er zijn een honderdtal huizen, wat winkels voor stokbrood, krant en Genepy.
In dit holletje is de Grote Boze Wereld ver weg. Bergbewoners hebben geen dubbele agenda. Zij veinzen niet. Zij komen en gaan, bieden hulp waar nodig. Zij zijn gastvrij en hebben koffie én tijd. Altijd.
Mijn jongste zoon, ooit een polderbewoner, is een bergbewoner geworden. Zijn vrouw was het al, zijn borelingen hebben dus polder- en berggenen. We wachten af.

In dit dal schrijf ik, in de vrije uurtjes, over zaken die naar lijkt onbenullig zijn, maar een dubbele agenda herbergen:
– Een papegaai die blaft.
– Een groep ontevreden ouderen die rechten en plichten door elkaar haalt.
– Een papa en mama die met hun kindjes een broodje willen nuttigen bij een kudde cheeta’s.
– Dropijs en aanverwante artikelen.
– Flora- en faunaleed.

Mijn grote vraagt is hier: wat drijft mensen? Hier overleeft men al eeuwen tussen sneeuw en stormen. Tussen hitte en vrieskou.

‘Tijd en koffie’ neem ik mee naar Nederland.

Willie
17 mei 2018
l’Argentiere la Bessée

Posted in Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Tijd en koffie

Lorre lorre, koppie wroef

De Duitse politie is maandag gebeld vanwege overlast in het plaatsje Lörrach. Eenmaal ter plaatse bleek het te gaan om een man die ruzie met een papegaai aan het maken was. Aldus Nu.nl

Er was eens een papegaai in het plaatsje Lörrach (what’s in a name?), die goed geluisterd had naar de hond van zijn vrouwtje. Lorre kon namelijk heel goed blaffen.
De papegaai had graag willen praten of zingen, maar dát hoorde hij niet zo vaak. Hij had geen vrolijk baasje. Elke keer als zijn bazin weg was, hij en de viervoeter thuis moesten blijven, begon de laatste overtuigend te blaffen.
‘Wacht,’ dacht Lorre, ‘ik heb een extra dingetje in mijn hoofd, daarmee kan ik elk geluid nadoen. En zo geschiedde. Na enkele maanden blafte de papegaai als een roedel waakse terriërs. Alleen wist Lorre niet wat ‘waaks’ was, hij gebruikte zijn syrinx de hele dag.
Op een dag werd het vrouwtje verliefd, de minnaar kreeg de sleutel van haar huis.
‘Woeaf, grr, waf, waf,’ klonk het vanachter de tralies toen de geliefde binnenkwam.
‘Wat krijgen we nou? Een hond in een kooi?’
‘Woaf, woeg, grrrrr, woaf,’ kefte Lorre
‘Hou je snavel, rot beest.’ Het geluid kon de minnaar niet bekoren.
‘Waf, groef, woef, grrrr, woaf, waf,’ jankte de vogel verder.
‘Kop dicht, of ik doe je wat.’
‘Ggg, woaf.’ Hij brieste vrolijk verder.
De man gaf zich niet gewonnen. Lorre ook niet.

Hoe het toch goed afliep? Een lieve bezorgde buurman belde de politie om zoveel burengerucht. Met gillende sirenes kwamen de uniformen op het tumult af. Zij waren blij verrast en zongen:
‘Papegaaitje, leef je nog?
Ie-a-dee-a.
Ja, Polizei, ik ben er nog.
Ie-a-dee-a.
Ik heb geblaft en ik heb gekeft.
Ie-a-dee-a, wroef!

Willie
16 mei 2018

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Lorre lorre, koppie wroef

De geest uit de fles

Ze kissebissen wat af, de leden van 50PLUS. Alwéér grommen ze elkaar de tent uit. Aamborstig verheffen zij hun stem, achterklap teelt wierig. Met stoom uit de oren bestrijden zij elkaar, zij dienen moties van wantrouwen in en verwijten de pot dat de ketel zwart ziet. Voorwaar, geen akkefietje.
Wie zijn zij toch, die mensen? Waarom zo verbeten, waarom zo verongelijkt? Ik begrijp er geen sikkepit van.
Ontevreden of zo? Nuh, zij racen op dure elektrische fietsen, maken ritjes met de caravan, hebben tijd te over om in het struweel te suizebollen, kunnen voor een grijpstuiver naar de schouwburg. Bovendien hebben 50plussers apparaten onder handbereik waar mijn moeder niet eens van durfde te dromen…
Nu de geest voor de zoveelste keer uit de fles is, stel ik voor: stop hem er niet meer in, hou op met jullie geneuzel, geef een afscheidsfeest en wat er dan nog in kas zit (!) is mooi voor, bijvoorbeeld, de leraren op de basisscholen.
En ga met je vrije tijd wat zinnigs doen.

Willie
15 mei 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor De geest uit de fles

Flora- en faunaleed en ‘la transhumance’

Aan de kust van Málaga een blauwe haai: geef hém de ruimte.
In Friesland sinds de 18de eeuw een wolf geregistreerd: duldt hem sluipend in de nacht.
Het aantal nachtvlinders en loopkevers in Brabant gehalveerd: stop met bestrijdingsmiddelen.
Gezonde jonge zeehondjes worden wees: gun de kleine blaffers rust, ook al huilen zij hartverscheurend.
Tweehonderdduizend kilo gehakt vernietigd: mag het een onsje minder.
Tuinplanten met pesticiden: ga niet voor een ‘kiloknaller’.
Romantische rozen: weet waar ze vandaan komen.

Deze week logeer ik in Frankrijk, tussen hoge bergen met hun sappige weides. Vandaag haal ik de kleindochter van school, huppelend komt ze mij tegemoet.
‘Oma, oma, la transhumance komt. Dan is het een grande spectacle met kermis en muziek.’
Navraag leert, dat la transhumance de dag is dat herders voor de zomermaanden de bergen intrekken met hun kuddes: schapen of koeien. De herders met hun dieren lopen op die dag nog eenmaal een rondje door het dorp, uitgezwaaid en toegezongen door de achterblijvers. Alle maanden blijven zij boven, eten wat zij vinden en drinken uit beekjes. Stoken een vuur met takken en roosteren wat de dag brengt.

Hoe mooi en milieuvriendelijk kan het ook zijn.

Willie
14 mei 2018

Posted in Kleinkinderen, Perspectief, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Flora- en faunaleed en ‘la transhumance’

IJs

IJs met dropsaus is deze zomer trending, wie heeft het ooit zo zout gegeten. Maar daarmee zijn we er nog niet. Het is niet meer om het doodgewone, lekkere ijsje op een zondagmiddag in het zonnetje.
‘We moeten ijs beleven’, aldus foodtrendwatcher Esther Haanschoten. Naast duivelse kleuren graag ook geknetter en ontploffingen in het hoorntje, ‘want het gaat om verrassen.’
Zwart ijs? Jawel, hoe gekker hoe beter, een beetje koolstof er door en we beleven ons dood.
Calorie-arm ijs? Een soort Milner ijs? ‘Doet u mij dan maar zes bolletjes.’
Groente ijs? Zo leren onze kleinkinderen die vermaledijde broccoli en spruitjes eten.
Veganistisch ijs? Wordt even hip als exclusief. Dan komt in groten getale de kudde volgers (die het stiekem smerig vinden), en sterft deze tak van sport vanzelf uit.
Op waterijsgebied,’ hier spreekt geen ijsmeester of een rayonhoofd maar alweer Haanschoten, ‘komen ijsjes met Radlersmaak of ingevroren mojito’s.’ Ieder z’n feestje.

‘Een ijsje, alstublieft.’
‘Nee, ik wíl géén topping, géén saus, géén mirakels, géén spikkels, géén chocodip.’
‘Ja, u hoort het goed! Gewoon een bolletje vanille ijs.’
‘Uh, dat heeft u niet?’

Willie
13 mei 2018

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor IJs

‘Déjeuner sur l’herbe’

De schuld ligt geheel bij de oenen met het verstand van een poffertje en referentiekader van een bierviltje,’ aldus Dion Graus. Ik ben geen fan van de heer Graus, maar deze beeldspraak had ík graag verzonnen.
Wie gaat er in godsnaam picknicken bij een roedel/kudde/koppel wilde beesten?
‘Eh, Mireille, pak jij even de mand met stokbrood, dan regel ik de fromage.’
‘Bien, Sebastian, ik neem de kleine Pierre mee, en een kleedje.’
Zo gezegd, zo gedaan.
Hongerige cheeta’s verstoorden hun romantische plannen, dát is nou pech hebben.
De familie had een gezellig ‘Déjeuner sur l’herbe’ in gedachten, het liep anders.
Inderdaad, verstand van een poffertje.

Willie,
12 mei 2018

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor ‘Déjeuner sur l’herbe’

Voortuin

Omdat ik het lastig vind telkens de voordeur met de sleutel te openen, zet ik een bezemsteel schuin tegen de post. Zo kan ik makkelijk in en uit met de nodige spullen om de potten en de planten, aan onze straatkant, een voorjaarsbeurt te geven.
Altijd begin ik met tuinhandschoenen, maar na een half uur liggen ze in de vensterbank. Ik wil toch liever grond voelen, planten aanraken. Wormen laten kriebelen op mijn hand, om ze daarna hun eigen weg te laten gaan.
De winterse wind heeft geen goed gedaan aan de rozenstruik, ik snoei hem tot op het bot en hoop dat hij op tijd uitloopt, zodat in de zomerse avondzon de rozige geur door onze straat kringelt. De hortensia gaat terug tot drie knoppen. Het druipend hartje krijgt een andere pot.
Met verse aarde in de bakken komt werk waar ik de hele winter naar uitkijk: het planten van viooltjes, vlijtige liesjes en vergeet-me-nietjes. Ik recht mijn rug pas als onze voortuin oogt als een doos met kleurtjes.
Weer gelukt dit jaar.

Willie,
1 mei 2018.

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor Voortuin

Een bos beginnen

Vandaag een inventieve opdracht van de Schrijversacademie:
Ga voor je boekenkast staan. Neem er een boek uit, waarvan de titel je bevalt/intrigeert. En pak er nog een paar.
Maak er een stapel van, schrijf de titels op.

Ik naar boven, op zoek naar boeken die me hebben laten lachen, huilen, nadenken, glimlachen, peinzen, zwijgen, verwonderen of trillen. Boeken die dat mij niet ‘gaven’ zijn onlangs verhuisd naar het ‘goede doel’.
Op de trap maakte ik me zorgen. Welke titels kies ik in godsnaam? Zou deze exercitie uren duren?
Verbaasd liep ik na drie minuten naar beneden. Zonder enige vorm van afweging straalden vijf titels me tegemoet.
Daar liggen ze nu op mijn bureau, ze vertellen misschien wie ik ben.

Het kleine meisje van meneer Linh
De onverbiddelijke tijd
Eilandpost
Paradijs verloren
Zullen we een bos beginnen?

Philippe Claudel, Jan Wolkers, Mary Ann Shaffer, Cees Nooteboom en Jaap Robben hebben mij met hun woorden geraakt, er zijn gevoelens beschreven die ik herken, zij hebben inzichten verstrekt en mij aangegeven dat het leven vele perspectieven heeft.
Misschien begin ik nog een bos.

Willie,
14 april 2018

Posted in Perspectief, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Een bos beginnen