Voor de goede verstaanders…

“Onder een baldakijn met franje,
lag Sinterklaas met griep in bed.
De knapste dokters van heel Spanje
kwamen hoofdschuddend aangezet.” *)

Het verhaal, bekend, naar mijn beste weten:
de schimmel gaf zijn staart, -wat een geste-
zomaar weg, bibberend over zijn hele lijf.
Gelukkig begreep Sint het gebaar als de beste.

In het donkere bos knipte, Toverkol de heks,
met een grijnzend-grommende tronie van plezier
het paardje kaal. Hij plengde dikke zoute tranen.
Paardje, gewoon een lief dier.

Je trotse bezit, het mooist misschien wel dat je hebt,
ruilen voor een medicijn: je beste vriend is namelijk ziek.
De ‘les’ uit het boekje, dat ik uitentreuren heb voorgelezen,
al gaat het niet om het knippen van die staart, het is slechts symboliek.

Het is, hoe zal ik het zeggen
bijna niet uit te leggen.
“Kijk om je heen, zie en luister
maak een verschil, tussen licht en duister.”

Willie,
17 november 2021

*)
“De trouwe schimmel”
Mies Bouwhuis
Uitgeversmaatschappij Holland-Haarlem 1977 (!)
ISBN 90 251 0308 1

Posted in Kinderen | Reacties uitgeschakeld voor Voor de goede verstaanders…

Quarantaine

Het is geen akkefietje voor schrijfster dezes, om een paar dagen niet naar buiten te mogen. Want getest, uitslag positief. Mijn loopneus onderstreepte dat het geen vergissing was.

Nu zit ik in de woonkamer, eerste verdieping, met uitzicht op bomen die de winter voelen aankomen. “Het gaat zoals het gaat”, fluisteren alle tinten geel en bruin mij dwarrelend toe.

Ja ja, dat weet ik heus wel, maar deze quarantaine komt nu nét hopeloos uit.
Ik wilde deze week:
een pakket maken voor de “gelovigen” in de bergen (traditie)
naar de kapper (hoognodig)
eten met kinderen (gezellig)
op bezoek bij Sinterklaas met Amber in het Huis van de Sint (geboekt)
graag met mijn twee vriendinnen lunchen (afgesproken)
naar mijn zus, gewoon om er te zijn (verrassing)
met cursisten een dagje naar Woeden (geagendeerd)
op de trappers om broer Kees troosten (onverwacht)
en zo verder….

Geluk! Als ik me na zeven dagen niet meer ziek voel en ik niet meer snotter, mogen de deuren open. Een juf van de GGD rekende mee, dag van besmetting, dag van hoesten en proesten, dag van test en dag van uitslag. Kortom, ik ben over de helft.

Of het écht hopeloos uitkomt? Als beneden de vloer, van voor tot achter en van links tot rechts, weggebroken is? Als er nagedacht moet worden over van alles en nog wat? Als stof en cement bezit neemt van het ganse huis? Als ik niet de trap af mag, om koffie te zetten voor onze grandioze Buurman & Buurman?
Ik zou zo denken.

Ondertussen dwarrelen nog immer de gele en bruine blaadjes, vlak voor mijn venster, ongestoord de herfst in.

Willie,
16 november 2021

Posted in Corona | Reacties uitgeschakeld voor Quarantaine

Rommelpiet

Het is het mooiste dat kan gebeuren in het leven van kleine “gelovigen”. Dat de Rommelpiet langskomt en tot grote hilariteit de tafels omdraait, de stoelen versjouwt, de krantenbak onder een bureau zet, de planten verstopt. Of dat allemaal nog niet genoeg is: en hij natuurlijk de schoentjes aan de lampen hangt.

Wíj zitten ruim drie weken in de rommel, onze vloer op de benedenverdieping, bleek na controle van de waterschade, volkomen vermolmd. Houten planken, hé, in een huis van honderdtwintig jaar geleden.
Container gehuurd, scheppen en kruiwagens geleend en twee dagen gekruid. Ongelofelijk, wat een rommel en stof in de ruimste zin van het woord. Niet alleen beneden, maar ook boven. Mijn volledige werkkamer moest ontmanteld. Zo goed en zo kwaad als het gaat, schrijf en mijmer ik nu op een tafeltje bij het raam in de woonkamer.
Maar ojee, waar liggen de postzegels ook alweer? Weet jij het pasje voor de vuilcontainer nog? Boekje met aantekeningen? Kaarten voor een zieke zwager? Plakband, zit dat in die witte doos of toch in die grote tas van AH? De rekening van de loodgieter?
Het kattenbelletje met een telefoonnummer van de dakdekker? Kortom, hoe ik ook mijn best doe, om ook breinaalden of de pluchen Ozosnel terug te vinden, ik voel me als een kat in een vreemd pakhuis en wacht met smart op de dag dat ik mijn werkplek weer kan inrichten.

Deze week ging er een foto rond in onze familie van de geschonden  benedenverdieping, commentaar van een gelovige kleindochter: “Oma, is bij jou de Rommelpiet al langs geweest? Maar hij komt vast nog een keer als ik bij jullie mijn schoentje kom zetten, toch oma?”

Hier moest ik even over nadenken. Maar ik weet de uitslag al.

Willie,
13 november 2021

Posted in In en om de Keizerstraat, Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Rommelpiet

Familietaal (1)

‘Mien, ook een stukje van de duif?’
Mijn moeder zaliger werkte in een welgesteld boerengezin met tien kinderen.
Gelukkig mocht zij als naaister aan tafel zitten, in tegenstelling tot de meid. Zij kreeg een stoeltje bij het aanrecht toegewezen.

Op een dag staat duif op het menu. Eén duif welteverstaan. De vader van het grote gezin verdeelt het beestje in dertien stukjes. Hij vraagt mijn moeder: ‘Mien, ook een stukje van de duif?’ Zij zal zich niet verslikt hebben.
In onze familie vragen we nóg of we ook “een stukje van de duif willen,” als we iemand betrappen op gierigheid.

Willie
20 oktober 2021

Posted in Familie, Taal | Reacties uitgeschakeld voor Familietaal (1)

Platstrijkertje

“Onze” Hema wil verduurzamen. Ach, wie niet. Neerlands bekendste warenhuis vraagt zich af of kinderverjaardagen “groener” kunnen. Minder ballonnen, minder confetti, minder wegwerpbekers, minder papieren slingers en vooral minder cadeaupapier. Want rits, roets, rats: de papierbak maakt overuren.
Over dat laatste, cadeaupapier, wil ík het hebben.
Hoe eenvoudig is het. Geef een schaar, laat de jarige het plakbandje losknippen, (geduld mag best aangeleerd worden) bewaar het ongehavende inpakpapier met afbeeldingen van Donald Duck, Sam de Brandweerman of met eenhoorns. Een strijkbout of een stevige hand doet de rest.
Voor de Hema ligt het zaakje ingewikkelder. Er is een wedstrijd uitgeschreven voor ontwerpers: bedenk een milieuvriendelijke kinderverjaardag.

Eén van de ingestuurde ideeën: inpakken met een lapje stof. In drie maten te koop. Voor grote en kleine presentjes. Feestje voorbij? Wasmachine aan, inpakstof op 40˚. Op naar het volgende event.
Dat gaat niet werken. Een nieuwe stapel in de linnenkast naast slopen en theedoeken?   Een stapel met inpakkatoentjes?

Nee, ik houd het bij platstrijkertjes. Van mijn moeder geleerd.

Willie,
10-10-2021

Posted in Kinderen, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Platstrijkertje

Formatie

In een ‘bijna’ vorig leven was ik een jonge moeder, die voorlezen tot een van haar dagelijkse rituelen had gebombardeerd.

Favoriete boeken te kust en te keur op de planken. Toch, zonder andere titels te kort te doen, is “O, wat mooi is Pananama” van Janosch in mijn geheugen gebeiteld. Met vrolijke mokerslagen.

“Kleine Tijger en Beer gaan op zoek naar Panama, waar het leven mooier is, denken zij.  Maar na een grote reis blijkt dat het paradijs dichterbij ligt dan verwacht – het mooiste plekje is toch thuis.”

Waarom moet ik hier vandaag aan denken als ik lees, dat de oude coalitie, na maanden gezoek en gefoeter, over een poosje hoogstwaarschijnlijk weer op het bordes staat?

Of ik dáár blij mee ben, is van een andere orde.

Willie, 30 september 2021

Posted in Taal | Reacties uitgeschakeld voor Formatie

Van vier naar zes

Het klopt, Ionica Smeets. Je schreef afgelopen zaterdag in de Volkskrant dat ons land eigenlijk zes seizoenen heeft, geen vier.
Volgens de kalender is het nu herfst, terwijl de zon vrolijk schittert door de bladeren, warme truien smachtend wachten en de ijsboer in een oogwenk door zijn voorraad is. Nazomer dus.
Herfst is wind en storm, een kachel om sokken te drogen. Half oktober en november. Tijd om de luiken te sluiten.
December is een moeilijke, dan laat die goede oude Sint de wind op de vijfde nog door de bomen waaien.
De Winter sluipt de eerste maanden van het jaar binnen. Ik duim er elk jaar voor.
Maar is de kalenderlente niet veel te vroeg? Hoe vaak heb ik al niet staan bibberen in een dun bloesje omdat de agenda aangaf dat de tijd daar was? Of dat mijn moeder de kolenkachel leegde en zorgvuldige poetste, er een plant op zette en verkondigde: “Zo. De winter is voorbij.” Ik heb het geweten.
De Lente begint niet in maart, welnee. Misschien voor wat bloemetjes en vogeltjes, niet voor de mens in dit lage landje aan de zee. Maart, april en een stukje van mei: het ontluikende begin begint, uitbundigheid komt pas later. Hier voeg ik de Voorlente in. Borstrokken blijven node onder handbereik en wanten in de fietstas.
Koffers met dromen van de Zomer komen enkele maanden later.

Ervaring: de mode houdt er ook zes seizoenen op na. Goed voor de verkoop, dat snap ik.
Een best vrolijke rok, gekocht in maart, want ik had zo’n zin in de lente, paste in mei niet meer in het straatbeeld.
Een vest, begin september aangeschaft om er de hele winter mee te kunnen doen, blijkt nét van een andere teint te zijn, dan de wintergarderobe die nu in de winkel hangt.

Ik ga net als Ionica Smeets voor zes seizoenen.

Willie, 29 september 2021

Posted in Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Van vier naar zes

Bench

Er was maandenlang een corona-bench
Wel erin, niet eruit
Op straffe van
Boze blikken
Ongemakkelijke gesprekken
Schouderophalende ontkenners

Er was maandenlang een corona-bench
Nergens naar toe
Bijna iedereen bang
Menigeen krampachtig
Gedachten de vrije loop
De tranen ook

Er was maandenlang een corona-bench
Dus voorzichtigheid alom
Wandelen langs de IJssel
– Dat dan weer wel –
Onderuit op glad ijs
Een half jaar in een dubbele-bench

Tot vandaag
Kaartjes gekocht
Pass sanitair op mijn voorhoofd
De TGV in, Parijs door
Vers mondkapje in de volgende trein
Nog vijf uur te gaan

Tot vandaag
Mijn dubbele-bench lost op
in een gloedvol herfstig landschap
Ik mag, kán en durf weer
Renaissance zeggen ze hier
En “La vie et belle

Klopt, maar wel met eigen slingers

Willie
27-08-2021
L’Argentière la Bessée

Posted in Corona, Perspectief, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Bench

Vest

Een gewoon mooi vest zoek ik. Niet te groot, niet te klein, beetje grof gebreid. Ook in een makkelijke kleur, passend bij mijn gehele wintergarderobe. Ik heb er wel wat duiten voor over.

De Bijenkorf lijkt mij een uitstekende optie, want jarenlang vind ik daar precies wat ik wil. Naast allerlei extravagante merken, met bijbehorende prijzen, zijn er altijd de reguliere. Gewoon voor mensen zoals ik. Genoeg keus, genoeg behulpzaam personeel, genoeg rust.
Gisteren dus naar Rotterdam, naar dit winkel-walhalla. Voor een vest, stiekem wel een nét boven het alledaagse. Zo ben ik ook weer wel.

Oeps. Niet dat ik jarenlang onder een steen heb geleefd, maar dit ging alle perken te buiten. Ik legde bijna het loodje op de begane Bijenkorfse grond. Een walm van sjieke parfums benam mij bijkans de adem. Onder een wolk van een Armani-geur vluchtte ik naar de roltrap.

Op de eerste verdieping zou alles vast beter worden. Niet dus. De “luchten” waren verdwenen, maar er was een doolhof van “stores”. Niet met vesten of wanten of andere normale kledingstukken. Nee, er was  af en toe een kledingrek, waaraan een hangertje bungelde met een niemendalletje van een merk. Natuurlijk een passend prijskaartje!
Personeel? Zeer voorkomend, maar niet vriendelijk.
“Een vest, zoals u omschrijft mevrouw? Misschien kunt u beter elders zoeken.

Wat jammer. De Bijenkorf was zo leuk. Ik kreeg er mijn eerste echte kleurdoos, ik zag er (zwarte) Pieten van bovenste verdieping naar beneden tuimelen. De etalages waren om te smullen, daarnaast hoefde je vader geen sjeik of Messi te zijn, om er een mooie mantel of een prachtige pantalon te scoren.

Geen wonder dat deze tent te koop staat.

Willie, 18-08-2021

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Vest

Zien

Soms is een keuze snel gemaakt. Bijvoorbeeld als er een afweging mogelijk is tussen zes maanden wachttijd (Groene Hart Ziekenhuis Gouda, afdeling oogheelkunde) of enkele kilometers verder én morgen een eerste afspraak. Min of meer boter bij de vis dus.
Nu vond ik morgen wat snel. Geen punt.
“Mevrouw, kunt u ook overmorgen?”
Eigenlijk niet. De echte reden hield ik voor me, ik wilde eerst het een en ander lezen over deze oogkliniek, die zoveel tijd heeft. Want waarom dan, nietwaar?

Goed. Ingelezen, nogmaals nagevraagd, verzekering gebeld, er bleef maar een conclusie over. Doen!

“Goedemiddag, daar ben ik weer. Ik wil een afspraak maken.”
“Ik neem aan voor uw ogen. Wat is uw leeftijd?
“ ..-..-….”
“Juist. U komt voor de eerste keer. Kunt u morgenochtend?”

Ineens durf ik subiet toe te happen. Hoe eerder hoe beter. Mijn been loopt, na maanden geharrewar, weer zoals het hoort. Daarom is het nu tijd dat mijn ogen langzamerhand gaan doen wat zij behoren te doen: beter kijken in de verte. Ik wil namelijk wel de goede man omhelzen als ik uit de trein stap!

……..

Ik zoek de oogkliniek, ik weet de weg nog niet.
Ook de buschauffeur, een vrolijke man, kwam niet verder dan: “Nog nooit van gehoord. Loopt maar een stukkie naar het centrum, dame. Daar kent iemand u zekers verder helpen.”

…….

“Goedemorgen, mag ik u wat vragen? Weet u waar de oogkliniek is?”
“Ja hoor. Ziet u dat bord daar in de verte? Daar moet u links af.”

Dat was nu net mijn probleem…

Willie, 16-08-2021

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Zien