Dagen uit het leven van…

Vandaag is het Nationale Buitenspeeldag. Opgegroeid in een klein dorp en op een groot erf omgeven door kikkers en slootjes, door hooimijten en gammele schuurtjes leek mij zo’n dag volkomen overbodig.
Zeventig jaar later weet ik wel beter. Als érgens ongelijkheid te bespeuren is, is het in de mogelijkheid voor veel kinderen om frank en vrij te doen wat kinderen moeten doen. Bijvoorbeeld om hutten te bouwen, heksenpap te maken, vuurtje te stoken of een beetje te klieren met modder.

In het manifest van de witte linten staat onder andere de zin: “Wij hebben zorgen om de ongelijke verdeling van goederen en gelden.”
Soms is ongelijkheid dichterbij dan je denkt.

Witte linten voor een betere en liefdevolle samenleving.

Willie,
11 juni 2025

‘Wat kijk je triest, Donald.’

‘Sure my darling. By the way, I make America great again, but in the Netherlands snappen ze niet hoe dat werkt.’

‘Klopt. Praat me er niet van. Daar mag je gewoon denken en zeggen wat je wilt, zonder dat de Nationale Garde ingezet wordt. Hebben zij eigenlijk wel zo’n montere legereenheid?’

‘Darling, het zijn watjes daar.’

‘Maar Trumpie, waarom wil je er dan toch naar toe?’

‘Zij hebben een reuzenradje, vlak voor mijn hotelletje in de duintjes. Zo hilarious allemaal. Ik wíl in zo’n gondeltje.’

‘Misschien reis ik toch wel met je mee. Heeft het hotelletje eenpersoonsslaapkamertjes?’

‘You are a tradwife or not. In good Netherlands: je eet van twee walletjes.’

‘So what?’

Tot zover het sprookje….

Het reuzenrad in Noordwijk wordt ontmanteld, want de gondels zouden kunnen dienen als schuttersputjes. Arme Donald, had ie van grote hoogte al onze witte linten kunnen zien.

Willie, 10 juni 2024

Natuurlijk is het makkelijk weggeven wanneer je beschikt over miljarden, niettemin blijft het een nobel besluit van Bill Gates. Zijn fortuin gaat naar uitgemergelde kinderen, dorstige baby’s. Het is ook bestemd voor onderzoek naar kinderziekten en voor onderwijs

“Het gaat geen zoden aan de dijk zetten.” “Het lost toch niets op.” “Meer dan een druppel op een gloeiende plaat is het niet.” Veel gehoorde opmerkingen, vol overtuiging gesproken vanuit veilige, luxe stoelen.

Ik denk dat élke spreekwoordelijke druppel hoop biedt op een liefdevolle, vreedzame en voor elkaar zorgende samenleving in de toekomst.
Jammer, ik heb geen miljarden. Gelukkig wel witte linten!

Willie,
9 juni 2025

‘Il y avait un jardin, qu’on appelait la terre’, Georges Moustaki uitte zijn bezorgdheid, met een zachte stem, al in  1971.
‘Er was eens een tuin, die wij de aarde noemden.’

Ruim 50 jaar later gaan grote bazinnen en bazen in Den Haag beslissen over de toekomst van ‘la terre’. Ik veronderstel zomaar, dat het daar aan de zee niet gaat om een mens meer of minder, niet om luisteren naar elkaar, niet over verdraagzaamheid. Gaat het om recht van de sterkste, om “landje-pik”, om vernietigen of verdedigen? In alle gevallen heeft onze aarde heeft het nakijken.

Tijd voor een vreedzaam tegengeluid: het witte lint. Voor oorlogsslachtoffers op de eerste plaats. Maar ook om het herstel van “la terre”. Want een wereld in oorlog kan nooit goed voor zichzelf zorgen.

Willie,
7 juni 2025

Sapperdeflap, alsof het gisteren was. Vandaag zomaar 17 jaar getrouwd met Lief, met wie ik natuurlijk ook leed deelde. Het leven gaat niet altijd over rozen.

Wij maken er een mooie dag van, gaan op reis naar Fenix, het kunstmuseum over migratie in Rotterdam.
Waar voor velen migratie een beladen woord is, worden bezoekers in Fenix ondergedompeld in een adembenemende ervaring van liefde, geluk, hopeloosheid, verdriet en/of hoop.
Het gebouw ligt aan de haven in Rotterdam. Het is de plek waar duizenden Nederlandse emigranten vertrokken om elders een beter bestaan op te bouwen.

We zien foto’s. Of koffers, zwemvesten, bundeltjes kleren. Kleine tranen en groot verdriet. Wij voelen liefde en afscheid.  We zien hekken en grenzen, wij zien welkom en gastvrijheid.
Hulde aan de kunstenaars die deze emoties zo intens hebben verbeeld. Om stil van te worden.
Op de valreep valt mijn oog op een portret van Erasmus, zei hij niet: ”De hele wereld is mijn vaderland?”

Het lijkt mij een prima plan om de ganse top van de NAVO verplicht een dag op schoolreisje te sturen naar Fenix.
Versier ik hun touringcar met witte linten.

Willie
6 juni 2025

‘Regeren is vooruitzien.’ Een waarheid als een koe. Hoe belangrijk in het dagelijks bestaan. Zorgen dat je niet misgrijpt als het erop aankomt, wanneer, waar en hoe dan ook. Mijn moeder zou zeggen: ‘Willemientje, zorg dat je altijd laken voor de schaar hebt.’ Dat heeft zij tegen geen vreemde gezegd.
Zo kwam het, dat ik vandaag in een trein stapte, want morgen staakt de NS. Daarnaast is onzekerheid troef voor de volgende week.

Ik reisde naar een vriendin in Brabant. Want zij had op de bovenste plank van haar linnenkast een dozijn lakens liggen. Nooit gebruikt, het was gewoon een onderdeel van haar uitzet. Om te imponeren.

Vrolijk spoorde ik huiswaarts met een rugzak vol wit katoen. Vanavond ga ik linten scheuren. Alvast maar klaar voor de NAVO-top, over bijna drie weken.

Willie,
5 juni 2025
www.willielek.nl

Vanmorgen las ik in de Volkskrant *) een aangrijpend interview met Peter de Bie. Het ging, naast zijn euthanasiewens, vooral over zijn vrouw Dieuwertje. Haar te moeten missen was een schier onmogelijke opgave voor de Bie. Drie maanden naar haar overlijden, ging hij terug naar zijn ‘Dieuw’.
Haar adagium was: ‘Denk warm’. ‘Als je leeft volgens deze wet ga je je vanzelf warm voelen’, memoreert de Bie. Ach, samen met de miljoenen kijkertjes en kijkers naar het Sinterklaasjournaal weten wij maar al te goed wat er bedoeld wordt.

Terug naar de werkelijkheid van vandaag. Wanneer alle mensen, inclusief wereldleiders en onze Nederlandse politici eens ‘Warm denken’? Al is het maar een minuutje.

‘Denk warm’, mensen van overal. Laat zien dat het je menens is met de wereld en haar bewoners. Hang een wit lint op, voor een liefdevolle, dus vreedzame, samenleving.

Willie
4 juni 2025
www.willielek.nl

*) de Volkskrant, woensdag 4 juni, interview met Peter de Bie, ‘Mooi geweest’.

‘Wat een roekeloze kamikaze-actie’ aldus Caroline van der Plas.
‘Wilders verraadt ons land’ oreert Mona Keijzer.
‘Ik ben boos, pissig en teleurgesteld’ Sophie Hermans doet er een schepje bovenop.
Maar de klapper van de dag: een journalist vraagt aan mevrouw Faber waarom zij er zo vrolijk uitziet op deze grimmige morgen. Luister en huiver: ‘Omdat het leven mij zoveel gegeven heeft.’

Ik blijf met vraagtekens achter. Wie verraadt wie? Was er echt in níemand in dit kabinet die zich zorgen maakte over de huidige staat van de wereld? Om de uitputting van de minerale bronnen? Om het verregaande individualisme? Om de ongelijke verdeling van middelen en gelden? Om honger, verdriet, angst en geweld?

Des te meer: tijd voor een vreedzaam tegengeluid. Mondiaal, maar vooruit, voor één keertje: “Eigen land eerst”.
Scheur witte lakens aan stroken, haak of punnik witte slierten, verknip de witte trouwjurk. Versier Nederland wit, de kleur van hoop en vrede.

Misschien pikt de NAVO-conferentie ook een graantje mee.

Willie
3 juni 2025
www.willielek.nl

Zonnetje aan de hemel, windje in de rug. Vader eend regelt het verkeer, moeder eend waggelt met hun pluizige nageslacht de polderweg over. Ik stap van mijn fiets en aanschouw het lieflijke spektakel.
Zíj hebben geen weet van dubbele agenda’s. Van achterkamertjespolitiek of van elkaar naar het leven staan om niets.
Natuurlijk weten zij van snoeken die graag een kuikentje peuzelen en van reigers, die ook smullen van wat er zoal beweegt in en op het water. Maar dat is nooit om gewin, om onderdrukking, om jaloersheid, om egoïsme, om hebzucht.
Snoeken en reigers doen hun boodschappen gewoon in en nabij sloten. Er moet toch brood op de plank? Zij hebben genoeg na een kikker of een kuikentje. Zij zwemmen, vliegen en leven daarna vrolijk verder.
En mijn eenden familie dan? Zij vervolgen hun weg en beginnen geen oorlog.

Willie
2 juni 2025
www.willielek.nl