Lintjesregen (4)

Posted on juni 4, 2025 by willielek

Vanmorgen las ik in de Volkskrant *) een aangrijpend interview met Peter de Bie. Het ging, naast zijn euthanasiewens, vooral over zijn vrouw Dieuwertje. Haar te moeten missen was een schier onmogelijke opgave voor de Bie. Drie maanden naar haar overlijden, ging hij terug naar zijn ‘Dieuw’.
Haar adagium was: ‘Denk warm’. ‘Als je leeft volgens deze wet ga je je vanzelf warm voelen’, memoreert de Bie. Ach, samen met de miljoenen kijkertjes en kijkers naar het Sinterklaasjournaal weten wij maar al te goed wat er bedoeld wordt.

Terug naar de werkelijkheid van vandaag. Wanneer alle mensen, inclusief wereldleiders en onze Nederlandse politici eens ‘Warm denken’? Al is het maar een minuutje.

‘Denk warm’, mensen van overal. Laat zien dat het je menens is met de wereld en haar bewoners. Hang een wit lint op, voor een liefdevolle, dus vreedzame, samenleving.

Willie
4 juni 2025
www.willielek.nl

*) de Volkskrant, woensdag 4 juni, interview met Peter de Bie, ‘Mooi geweest’.

Posted in Lintjesregen/Navo-conferentie | Reacties uitgeschakeld voor Lintjesregen (4)

Lintjesregen (3)

Posted on juni 3, 2025 by willielek

‘Wat een roekeloze kamikaze-actie’ aldus Caroline van der Plas.
‘Wilders verraadt ons land’ oreert Mona Keijzer.
‘Ik ben boos, pissig en teleurgesteld’ Sophie Hermans doet er een schepje bovenop.
Maar de klapper van de dag: een journalist vraagt aan mevrouw Faber waarom zij er zo vrolijk uitziet op deze grimmige morgen. Luister en huiver: ‘Omdat het leven mij zoveel gegeven heeft.’

Ik blijf met vraagtekens achter. Wie verraadt wie? Was er echt in níemand in dit kabinet die zich zorgen maakte over de huidige staat van de wereld? Om de uitputting van de minerale bronnen? Om het verregaande individualisme? Om de ongelijke verdeling van middelen en gelden? Om honger, verdriet, angst en geweld?

Des te meer: tijd voor een vreedzaam tegengeluid. Mondiaal, maar vooruit, voor één keertje: “Eigen land eerst”.
Scheur witte lakens aan stroken, haak of punnik witte slierten, verknip de witte trouwjurk. Versier Nederland wit, de kleur van hoop en vrede.

Misschien pikt de NAVO-conferentie ook een graantje mee.

Willie
3 juni 2025
www.willielek.nl

Posted in Lintjesregen/Navo-conferentie | Reacties uitgeschakeld voor Lintjesregen (3)

Lintjesregen (2)

Posted on juni 2, 2025 by willielek

Zonnetje aan de hemel, windje in de rug. Vader eend regelt het verkeer, moeder eend waggelt met hun pluizige nageslacht de polderweg over. Ik stap van mijn fiets en aanschouw het lieflijke spektakel.
Zíj hebben geen weet van dubbele agenda’s. Van achterkamertjespolitiek of van elkaar naar het leven staan om niets.
Natuurlijk weten zij van snoeken die graag een kuikentje peuzelen en van reigers, die ook smullen van wat er zoal beweegt in en op het water. Maar dat is nooit om gewin, om onderdrukking, om jaloersheid, om egoïsme, om hebzucht.
Snoeken en reigers doen hun boodschappen gewoon in en nabij sloten. Er moet toch brood op de plank? Zij hebben genoeg na een kikker of een kuikentje. Zij zwemmen, vliegen en leven daarna vrolijk verder.
En mijn eenden familie dan? Zij vervolgen hun weg en beginnen geen oorlog.

Willie
2 juni 2025
www.willielek.nl

Posted in Lintjesregen/Navo-conferentie | Reacties uitgeschakeld voor Lintjesregen (2)

Lintjesregen (1)

Posted on juni 1, 2025 by willielek

Over 23 dagen is het zover. Dan komen belangrijke vrouwen en mannen naar de NAVO-conferentie in Den Haag. Zij gaan in grote mate over het wel en wee van onze wereld.
Niet over álles, maar toch.
In hun koffertjes stoppen zij dubbele agenda’s, met dubieuze aantekeningen over macht, onderdrukking, honger en geweld. In deze agenda’s woont geen vrede, geen verdraagzaamheid.
Tijd voor een vreedzame actie. Witte lintjes in bomen, aan fietsen of zomaar in je paardenstaart. Wit als kleur van hoop en vrede. Lint als verbinding.

Willie,
1 juni 2025

Posted in Lintjesregen/Navo-conferentie | Reacties uitgeschakeld voor Lintjesregen (1)

131 jaar later…

Posted on mei 11, 2025 by willielek

Hij kan wikken en ‘af’wegen.
Hij kan peinzen en plannen.
Hij kan denken en doseren.
Hij kan vermoeden en veronderstellen.
Hij kan menen en meten.
Hij kan bekijken en besluiten.

Nee, nee. Deze “hij” is niet de nieuwe Paus, niet die sympathieke buurman, niet mijn bovenste beste eega, ook niet mijn bedachtzame broer.
Deze “hij” is gekocht voor een aantal briefjes van honderd en staat, naast de verwarmingsketel, twee keer in de week  onverschrokken zijn best te doen. Wel met de voeten in een zinken bak, want je weet nooit.

Mijn moeder wilde een standbeeld voor de uitvinder van de wasmachine. Begrijpelijk met een tuindersgezin, acht kinderen, zo rond de jaren ’50 van de vorige eeuw. Maar elke week rook ons huis toch nog twee volle dagen naar zeepsop.
Mijn was-inzet nu is marginaal: vullen met poeder en textiel, knopje indrukken en kijken op de display wat “hij” allemaal in petto heeft.

In 1894 adverteerde de fabrikant van “Nederlandsche waschmachine” dat voortaan een kind  de wasch kon doen. Dat weiger ik te geloven. Het was nog lang geen 2025.

Willie,
11 mei 2025

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor 131 jaar later…

Hopeloze gevallen

Posted on maart 21, 2025 by willielek

Verhalen over heiligen, je kunt het zo gek niet bedenken of het is opgetekend. Neem het verhaal van de heilige Rita, vandaag is haar feestdag. Hoe ik dat weet? Ik kreeg een roos aangeboden in een Franse winkel.
Het zit zo. Als baby’tje zwermden rond het mondje van de kleine Rita van Casia (1367-1447) bijen, die haar voedden met hun honing. Nee, ik verzin het niet, het staat officieel in de boeken.
Dat is nog niet alles, haar leven blijft bijzonder, want op haar 14de werd zij uitgehuwelijkt aan een bruut, die alles in het werk stelde om haar het leven zuurder dan zuur te maken. Zij baarde desalniettemin twee zonen van die engerd, doch zij bad tot God om vergiffenis voor de woesteling met wie zij het bed deelde. Gelukkig een Happy end voor Rita, de onverlaat werd vermoord, (overigens nog steeds een onopgeloste zaak). De zonen wilden bloedwraak. Begrijpelijk was onze heilige tegen. Onderdanig smeekte ze God om een oplossing. De Goede Vader is ook de beroerdste niet; de twee zonen werden ziek en stierven.
Rita zuchtte van opluchting. Zij leefde nog lang en gelukkig in een klooster.
Op haar sterfbed, midden in een gure koude winter, vroeg zij om een roos. Natúúrlijk bloeide in de kloostertuin aan kale takken zomaar een roos.
Nog een mirakel: toen Rita de geest had gegeven drapeerden honderden bijen een wit laken over haar stoffelijk overschot. Laatste wapenfeit: wanneer men na tientallen jaren haar graf opent, ligt zij er ongehavend bij. Wie had anders gedacht…
Bij elkaar redenen genoeg om haar heilig te verklaren. Paus Leo de 3de heeft de daad bij het woord gevoegd.                                                                                                                              De heilige Rita kun je aanroepen bij examenvrees, pokken of als je last hebt van brute mannen. Officieel staat opgetekend in de canon van heiligen: Rita, schutspatroon van “hopeloze gevallen”.

Nu heb ik de leeftijd dat er geen examen meer op mij wacht, tegen de pokken ben ik eeuwen geleden al ingeënt en last bus not least, ik heb een schat van een man.

Maar voor “hopeloze gevallen” in deze wereld, wil ik best even gelovig worden.

Willie
l’Argentiére-la-Béssee
22 maart 2025

Posted in Perspectief, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Hopeloze gevallen

Cringe

Posted on januari 27, 2025 by willielek

Bij de vriendelijkste juwelier in Gouda was ik om het gouden armband van mijn moeder op te halen. Zeg maar een erfstuk, dat zo af en toe gepoetst en gepolijst wil worden.
“Zo, die ziet er weer mooi uit.”
“Ja, weer als nieuw, nietwaar? Wij hebben ook de sluiting bijgesteld.”
“Fantastisch. Kan ik pinnen?” (Overigens nogal een ‘bejaarde’ vraag, vandaag de dag.)
“Nee, mevrouw. Dat hoeft niet.”
“Want?”
“Dit hoort bij onze service.”
“Ok. Tsja. Uhh. Gossie. Dank u wel.”
Verbouwereerd loop ik de zaak uit. Het is niet, dat ik hier de deur plat loop of heb gelopen. Af toe kocht ik een armbandje of een bestekje voor een kleinkind. Jaren later, wieg op zolder en Nijntje uit het gezichtsveld, kwamen oorbellen in zwang. Snel werd bekend onder de nichtjes en neefjes dat Gouda de place-to-be was. “Oma, kan dat bij jou, want daar doen gaatjes schieten geen zeer. Zij zijn ook aardig.”
Tuurlijk. Tuurlijk. Iedereen blij. De oma ook.

Twee meter naast mij, bij een andere toonbank staat een serieus geklede dame, zij is net als ik, op leeftijd. Nagels in de kleur van heur haar, een sjieke shawl artistiek geknoopt. Haar mantel is puik van snit en bijpassende glacés maken de verschijning af. Haar eega, ontegenzeggelijk ook net in het pak, staat schuin achter haar.
Dame: “Ik kom een klacht indienen”. Met een theatraal gebaar overhandigt zij een horloge aan de medewerkster.
“Waarmee kan ik u van dienst zijn, mevrouw?”
Zij: “Het is een schande. De batterij is leeg, nog geen jaar geleden hier laten vervangen.”
“Dat kan, mevrouw, oude horloges vragen meer energie. Wilt u een nieuwe laten plaatsen?”
Zij: “Natuurlijk. Maar wel gratis. Dit moet garantie zijn.”
“Op batterijen geldt geen garantie. Nogmaals, weet u, oude horloges…..”
Zij: “Ik eis nieuwe.”

Eega kromp ineen, ik begrijp sinds dit moment wat cringe betekent..

Willie,
23 januari 2025

Posted in Uncategorized, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Cringe

Bind een strik…

Posted on december 23, 2024 by willielek

Bind een strik om het nieuwe jaar,
droog tranen wanneer zij komen.
Kijk naar het licht van flonkerende sterren,
eet iets lekkers na boze dromen.

Stuiter een wens hoog naar de hemel,
stap naar voren wanneer chagrijn begint.
Verzamel zorgen aan een veilig-speldje,
glimlach naar een verdrietig kind.

Zó wordt 2025 een mooi jaar.

Willie
22-12-2024
l’Argentiére la Béssèe

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Bind een strik…

Kerststallenparade

Posted on december 10, 2024 by willielek

Ons huis is omgetoverd: een parade van herders, schapen, Kindekes met ouders, koningen in drievoud, jubelende engelen, flinke kamelen, dikke ossen en goeiige ezels staan ten toon op tafels, in servieskasten of op leeggemaakte boekenplanken.
Twintig kerststallen! Ze kwamen van heinde en verre. Ze kwamen van familie en vrienden. Ze kwamen uit Goudse winkels. Ze kwamen van buren en van onze eigen zolder.
Iedere kerststal nam een verhaal mee.
De eerste groep zag het daglicht in de hongerwinter, door mijn oudste broer uit een plaat triplex gezaagd.
De tweede heeft maar liefst 22 gehaakte objecten, knap staaltje huisvlijt.
Nummer drie geeft een heel andere kijk op ‘ons’ kerstverhaal. Er lopen Romeinse herders rond, slechts gekleed in een schapenvelletje.
Vier is een verzameling beeldjes, gekocht op verre reizen van een dochter.
Bij vijf besefte ik, hoe het christendom ons overspoeld heeft met westerse afbeeldingen. Dit Rwandese Heilige Gezin is duidelijk van een ander continent.
Aangekomen bij de grootste uitstalling, vrolijker kan het niet, bij zes. Een aantal figuren zijn gekocht (Wortelkinderen), de koningen zijn van eigen hand van onze overleden buurvrouw.
Zeven, ook Disney slaat een slaatje uit het verhaal van Bethlehem.
De Ostheimergroep komt bij acht om de hoek kijken. Deze stal komt uit een groot gezin, waar hond Bassa het soms voorzien had op een lekker “kluifje”. Niet getreurd, gewoon een nieuwe Jezus aanschaffen.
Negen is het verhaal van een vader, die in zijn schaarse vrije uren deze prachtige stal knutselde, met leisteentjes, berkenstammetjes en wat al niet.
Dan is er ineens: nummer tien. Met z’n drietjes komen zij van ónze zolder, elk jaar worden wij er blijer van. De -waarschijnlijk- Australische kunstenaar is ons onbekend, wel weten wij dat er ook een volledig groep van bestaat.
Elf komt ook van ónze zolder. Het is de traditionele kerststal uit de Rooms-Katholieke Kerk. Duizenden zijn er gemaakt. Heel grote beelden voor ín de kerk, deze voor huis-tuin-en-keuken gebruik.
Allegaartje twaalf, maar hoe fragiel en kostbaar. Welke verhalen schuilen achter elk figuurtje?
Van een andere orde is groep dertien. De drie koningen, een herder en Jozef hebben de tand des tijds doorstaan. Porselein is kwetsbaar.
Uit Madagaskar is de devote voorstelling van Moeder, Vader en Kind. Zij vertellen het verhaal van de geboorte bij veertien.
Niet zomaar, deze vijftien. Achter de minieme voorstelling gaat een persoonlijk verhaal schuil. Het Heilige Gezin gevat in een blad van de rode acacia, als symbool voor eeuwig leven.
“Ik ga op reis, en ik neem mee?” Nummer zestien vindt altijd een plekje in onze koffer naar de besneeuwde bergen.
Het evangelie van Lucas doet het goed als souvenir, uit Aruba en Mexico.
Zeventien is een van de makkelijkste stallen. Handzaam en mooi, vastgeplakt en dus altijd compleet.
In 1970, geen tierlantijnen, vooral beeldjes voor kinderen om te spelen. De elf beukenhouten figuren, op achttien, zijn een tijdsbeeld van de zeventiger jaren.
Negentien: de goede boodschap in een luciferdoosje. Meer is niet nodig.
Steekje voor steekje, draadje voor draadje. Een kerstgroep als meditatie. Als slot. Twintig.

Willie,  10-12-2024

“Gouda bij Kaarslicht”, 13-12-2024

Posted in In en om de Keizerstraat, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Kerststallenparade

Keizerkaarsjes-avond

Posted on november 27, 2024 by willielek

Niet te geloven: het is officieel. Onze straat doet gewoon mee. Nou ja, gewoon? Met een groep enthousiastelingen vergaderen we sinds de lente. Niet elke week, maar toch.
Grootse plannen en ideeën rolden over tafel, totdat geld- en tijdnood om de hoek kwam kijken. Want natuurlijk kwamen tussen droom en daad, ook hier praktisch bezwaren. Zodoende maakten wij pas op de plaats en bekeken wat wél haalbaar zou zijn. Aldus geschiede.

Unaniem besloten wij tóch lantarens, met echte kaarsen, aan te schaffen. Je bent namelijk de oudste straat van Gouda, of niet. Daarnaast vitrage voor een prikkie proberen te scoren om de straatverlichting een middeleeuws sfeertje te geven.

Maar de agenda was groter:
Afspraken maken met stadscoördinatoren, met buren, met dichters, met kunstenaars, met zangers, met parkeerwachters, met stand-bouwers, met beveiligers. Met de dame van de kostuums: voor de slagersvrouw, een groepje kinderen, de herbergierster én de enige echte Sybrandt de Keijzer.

We zochten antwoorden: wie is verantwoordelijk voor de in- en verkoop van de glühwein, wie zorgt voor de catering van de vrijwilligers, wie klimt bij ochtendgloren tegen de muren voor kerstslingers en lampjes? Wie heeft “the day after” een bezem?
Wie stelt de brieven met informatie op en bezorgt ze huis aan huis? Wie maakt een passende illustratie? Wie kan een draaiboek maken? Wie overlegt met een handjevol nukkige bewoners? Wie zorgt er voor een laagje sneeuw over Gouda, de 13de december?
Wie heeft een beamer? Wie heeft lange zwavelstokjes? Wie heeft meters stucloper in de schuur? Wie heeft een ketel voor warme dranken? Wie heeft touw, plakband, tie-wraps en verlengsnoeren liggen? Wie heeft én houdt goede zin, doorzettingsvermogen, optimisme en daadkracht?
Op elke vraag is een antwoord gekomen. Natuurlijk, want wij zíj́n de Keizerstraat!

Niet te geloven, wij tellen dit jaar mee! *)

Willie,
Keizerstraat 57

*) www.goudabijkaarslicht.nl

Posted in In en om de Keizerstraat | Reacties uitgeschakeld voor Keizerkaarsjes-avond