“Om niet”

Het klopt als een bus of als een zwerende vinger, ik bedoel maar, het is waar.
Want, wanneer je eindelijk voorzichtig durft te vertellen aan goede bekenden, dat artrose een deel van je leven is geworden, plotsklaps iedereen ‘het’ heeft. Soms mooier nog, ‘het’ heeft gehad. Zoiets kan overigens niet, want je komt er nooit meer vanaf.
Als de beste toehoorder zelf de dans is ontsprongen, komt er altijd wel een oom, tante, buurman, een neef van de slager en daar de vriendin van, uit de hoge hoed tevoorschijn. Die hébben klachten. Nou nou nou. De mijne verbleken op staande voet. Vooralsnog denkt míjn voet daar anders over.

Gelukkig weet ook iedereen raad en vliegen oplossingen me om de oren. “Want bij die oom, tante, buurman, neef van de slager en daar de vriendin van, werkte het ook.”
Ik hou wijselijk mijn mond, terwijl ik zo graag, heel af en toe, stoom wil afblazen, eventjes vertellen dat mijn leven wat veranderd is. Dat ik (voorlopig) niet meer zo mobiel ben, dat uren wandelen en fietsen er (voorlopig) nog niet gaat lukken.
Ja, ik heb goede schoenen.
Ja, ik heb de goede medicijnen.
Ja, ik heb een fantastische fysiotherapeut.
Ja, ik heb een bergstok.
Ja, ik heb een breiwerk/boek/computer/tuintje en nog meer.
Ja, ik heb lieve kinderen/kleinkinderen.
Ja, ik heb lieve broers en zussen.
Ja, ik heb vrolijke vriendinnen, beste buren.
Ja, ik heb nog een pienter koppie.
Ja, ik heb power genoeg om een uur op pad te gaan.
Ja, ik heb de liefste man van de hele wereld.

Nou, wat zeur ik dan? “Om niet” dus?
Nee, omdat ik er mooi mee zit. Letterlijk.

Willie, 5 juni 2021

Posted in Artrose | Reacties uitgeschakeld voor “Om niet”

‘Je-weet-nooit’ spullen

Het is een exercitie die zijn weerga niet kent: wat blijft en wat mag het huis uit?
Nu de logeerpartijen van onze kleinkinderen van aard veranderen, geen theeserviesjes meer, maar op een middag theedrinken bij oma, moet en mag er geruimd.

Wat blijft zijn ‘je-weet-nooit’ spullen.
Maar tussen ‘je-weet-nooit’ of  ‘in-een-grote-tas’ voor het goede doel is een fragiele scheidslijn. Nog erger, het lijkt op een gordijn van de dunste vitrage. Doorzichtig, zodat een beslissing heroverwogen mag worden.

Die pop. Ging in de tas, zij mocht een andere poppenmoeder zoeken. Ik trok haar het mooiste jurkje aan, vlechtte twee vlechtjes en veegde haar toet. “Dag, je hebt hier zestien jaar je best gedaan, mijn poppenmoeders kijken nu niet meer naar je om. Te oud.”
Hoe het gebeurde, weet ik niet, maar de andere dag zat ze weer op het logeerbed. Met vlechtjes.

Die beer. Hij blijft, geen twijfel. Hij overleefde alle opruimsessies met gemak en dat verandert niet.

Die blokkendoos. Is een echte ‘je-weet-nooit’, misschien niet meer voor de kleinkinderen, maar vrolijk gekleurde houten blokken kunnen op veel manieren dienst doen. Terug in de kast.

Dat spijlenbedje. Wegwezen, niemand past er meer in, voor noodgevallen ligt op zolder een kampeerbedje. Ik sop de spijlen met lichte weemoed schoon.

Die koffer, jarenlang dé attractie van ons Gouda-huis, vol met ondefinieerbare attributen. Ook met oude sleutels, smurfen, een bril zonder glazen, een versleten portemonnee met treinkaartjes, een verschoten pet, een fornuisje, linker- of rechterhandschoenen in diverse kleuren, drie poppetjes van Playmobil, mijn eerste mobieltje, een triangel, een muziekdoosje, een zachte bal, een schepnetje en een afgedankte handtas. Verlopen pinpassen, een trechter, een zeef en afgedankte paspoorten. Oude lappen en knijpers.
Wat te doen? Ik neem de tijd, laat de hele rataplan door mijn vingers gaan. Alles ruikt naar kinderhandjes. Dezelfde kinderhanden die nu eindexamen doen of als een Razende Roeland berichten over de hele wereld verzenden. Of ze gamen of bezorgen kranten. Op zijn minst klikken zij zelfstandig hun favoriete film aan.

Een uur later gesp ik de koffer dicht en zet hem terug in de gangkast met de volledige inhoud. Hij staat niemand in de weg, toch?
Enne, ‘je-weet-nooit’.

Willie,
4 juni 2021

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor ‘Je-weet-nooit’ spullen

Hemeltaart

“Oma, is dat lekker, hemeltaart?”
“Wat bedoel je?”
“Nou, mama zegt dat er deze week hemeltaart is.”

Misschien wil ik daarom nog wel heel, heel lang oma blijven, om woorden uit te leggen, die niet direct in eigentijdse kinderhoofdjes vallen.

“Hemelvaart is de dag dat Jezus naar de hemel ging.”
“Hoe kan dat nou, hij was toch dood?”
“Weet je, sommige dingen gebeuren in verhalen.”
“Dus het is niet waar van de taart, maar wel leuk. Net als bij Roodkapje?”

Oma zwijgt en knikt en eet een stukje taart.

Oma Willie,
Hemelvaart 2021

Posted in Kleinkinderen | Reacties uitgeschakeld voor Hemeltaart

Azijn

De rij bij de kassa is kort. Slechts twee klanten voor me: een pubermeisje met drie potjes nagellak, een oudere dame met een set poetsdoeken. Ik schuif aan om plaksel af te rekenen.
Het is maandagmiddag tien mei, twee uur: een hele middag en een hele week vrij in het vooruitzicht. Voor jeugd en voor ouderdom, want vakantie -en- met pensioen.

“Volgende klant.”
“Alsjeblieft.”
“Ohh, als je een vierde pakt, krijg je die gratis.”
“Mag ik er nog een halen?”
“Natuurlijk, ik wacht even.”

Het onwaarschijnlijke gebeurt, de grijze dame ontploft bijkans. Haar taal is anders dan haar keurig kapsel deed vermoeden.
Luid tot de caissière: “Wie denk jij wel dat je bent, om mij te laten wachten voor de meid, die zo nodig vier flesjes nagellak wil? Ik zou denken dat je eerst mijn poetsdoeken afrekent. De jeugd heeft geen enkel eerbied meer voor ons. TROUWENS, WAT IS JOUW NAAM?”
Zij kijkt achterom, in de hoop in mij een medestander te krijgen.

Ik kijk weg, op zoveel frustratie ben ik, met dat ene potje plaksel in mijn hand, niet voorbereid.

Het nagellakmeisje komt terug, rekent beduusd af en verlaat snel de winkel.

Het grijs is nog niet uitgeraasd. Opnieuw schalt er een tirade over klantvriendelijkheid en onbeleefd gedrag door de Hema.
Dát wordt mij teveel. Ik lap de regel van anderhalve meter aan mijn laars en tik haar op de schouder.
“Mevrouw, waarom bent u zo boos? Heeft u zo’n haast dan?”
“Nee, maar zoiets hoort toch niet? Míj laten wachten om een potje nagellak.”
“Weet u dat vriendelijk zijn gratis is? Ook als je ouder bent.”
Stilte.
Ik realiseer me dat mijn woorden paarlen voor de zwijnen zijn. Misschien komt er uit haar kraan azijn. Geen kruid tegen gewassen.
De poetsdoeken worden afgerekend, even later hoor ik haar winkelmandje met een bruuske klap op de stapel komen.

Ik leg de plakstift onder handbereik van de kassajuf.
“Dat is één euro. U wilt pinnen?”
“Graag”.
“Heeft u een klantenpas?”
“Jawel. Maar mijn hemel, wat een bijzondere klant was er net voor mij.”
“Mevrouw, u moest eens weten hoeveel keer dat per week gebeurt.”

Hulde aan alle jongens en meiden achter de kassa’s, die innemend en vriendelijk blijven.

Willie,
10 mei 2021

Posted in Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Azijn

Rust in de tent.

Vanaf 4 april, dit tweede corona jaar had ik er genoeg van. Ik wilde de wijde wereld weer in. Ook niet langer gebonden zijn -aan de mijzelf opgelegde opdracht- om elke dag een column te schrijven.
Tuurlijk, allemaal goed en aardig, het hield me scherp, maar ik miste de vrijheid van het fluitenkruid en de nachtegaal. Mooie metafoor, al zeg ik het zelf. Maar ja, corona hè.

Een gelukkig lot bracht mij voortijdig naar de vaccinatie-tent, dat betekende dat ik durfde af te tellen. Nog 17 dagen, nog 16, nog 15 ….. Tot vandaag. “Nog 1”.

Yeah! Vanaf morgen gun ik mezelf meer tijd voor een bezoekje hier of daar, een zó gemiste oppas, een wijntje en bitterbal met vriendinnen, maar bovenal een plekje onder de zon. Gewoon. Met de krant of niets.

Nu nog de tweede va-kanarie, zoals ik onlangs een peuter hoorde uitspreken. Ik ga ervoor.

Per vandaag dus, rust in de tent en slechts twee berichten per maand, zoals vanaf november 2005.

Ik ben geen Heintje Davids.

Willie,
22 april 2021

Posted in Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Rust in de tent.

Hartverwarmend. Nog 1 dag.

En tikje op mijn schouder. Ik zit op een bank, verdiept in een boek, op station Gouda en wacht tot mijn trein komt. Nog een keer getik, verbaasd kijk ik op. In deze tijd komen voorbijgangers gewoonlijk niet zó dichtbij.
Een vrouw van middelbare leeftijd met sliertige grijze haren, in een verschoten groene jas en met een te grote zwarte sjaal staat naast me en wil aandacht. Zij laat haar NS-pas zien, gebaart naar de ingang. Dan haalt zij haar schouders op, wijst naar het bord met de reisinformatie.
“Mevrouw, wat kan ik voor u doen?”
Geen antwoord, ik reken de eentonige klanken die zij uitstoot niet mee.
Zij wijst en gebaart opnieuw, probeert mij nogmaals iets te vertellen.
“U wilt naar Alphen aan de Rijn?”
Ineens loopt zij, met een onvaste tred, richting machinist, die net ten tonele verschijnt.
Hier hetzelfde gebarenspel. De man begrijpt ook niet wat zij wil uitbeelden.
Nu showt de dame weer haar kaart en wrijft haar duim en wijsvinger over elkaar.
“Of u betaald heeft? Welzeker, u bent toch door de poortjes gekomen?”
Haar schouders gaan weer omhoog, haar ogen draaien onrustig.
Dan gebeurt er iets onverwachts.
De machinist geeft haar een arm en zegt: ”Kom maar met mij mee. Ik breng u naar Alphen. Het is goed.” Op haar gemakschoenen krijgt zij een plekje in de eerste klas.

Hartverwarmend ten tijde van corona.

Willie,
21 april 2021

Posted in Corona, Reizen | Reacties uitgeschakeld voor Hartverwarmend. Nog 1 dag.

Nationale dagen. Nog 2 dagen.

Nationale dagen, er is niets ‘beschermds’ aan. Altijd dacht ik, dat het min of meer wettelijk geregistreerde dagen waren. Dat een soort commissie, achter heftig gesloten deuren, het hoofd boog over de relevantie van zo’n dag.
Dat wijze mannen en vrouwen, na veel veldwerk en het interpreteren van statistieken tot een slotsom kwamen: déze dag is belangrijk voor de maatschappij. Zoals bijvoorbeeld: Bloeddonordag, Nelson Mandeladag, Mantelzorgdag en Open Monumentedag.
Zo werkt het dus niet. Iedereen mag dagen claimen. En met een beetje geluk, de digitale wereld helpt een handje, word je bedachte dag een gelukstreffer.

Spagettidag, Koffiedag, Pannenkoekendag, Pindakaasdag, Handdoekdag of Wachtwoorddag. Wat moet een normaal mens ermee? Veelal gluurt commercie om de hoek, maar bij de Dag van Naakt Tuinieren of bij de Toplessdag liggen vast verschillende én andere belangen ten grondslag.

Overigens denk ik dat er ontzettend veel goede onderwerpen zijn, om extra aandacht voor te vragen, zeg maar om er even een dagje bij stil te staan.

Ik vind het jammer dat onnozele onderwerpen de boel vervuilen.

Willie,
20 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Nationale dagen. Nog 2 dagen.

Lummelen. Nog 3 dagen.

Vorige week, op 15 april, was het nationale Lummeldag. Wat men al niet verzint. Schijnt al zes jaar te bestaan, in 2015 bedacht door Marieke van Dijk van Springidee®. Het heeft haar geen windeieren gelegd. Haar coachingsbureau telt de centen.
Zij haalt er zelfs Leonardo da Vinci bij, de datum is namelijk niet zomaar. Hij zag het levenslicht op 15 april 1452, en de beste man heeft ooit gezegd: “Grote genieën presteren soms meer wanneer zij minder werken.”

Springidee® verkoopt cursussen om te leren lummelen, lanterfanten, flierefluiten, lapzwansen, luieren of slampampen. Het bureau geeft hiervoor SENSATIONELE tips: ga rommel opruimen, stofzuigen, wandelen, in de zon liggen, breien, kleuren, ramen lappen. In de tuin werken is ook een goed idee. Zolang je maar gedachteloos bezig bent. Want uit lummelmomenten dus, groeien de meest geniale gedachten.

Of dát klopt ga ik komende weken eens uitzoeken.

Willie,

19 april 2021

Posted in Corona, Perspectief | Reacties uitgeschakeld voor Lummelen. Nog 3 dagen.

Grandma-Award. Nog 4 dagen.

In de tijd dat een postzegel op een ansichtkaart nauwelijks een tiende van een habbekrats kostte, kreeg ik een ketting”brief”. Het leek me heel spannend, want als ik precies de regels volgde, bezorgde de postbode mij binnen enkele weken 3125 kaarten. Het feest ging niet door, de stuivers waren voor andere zaken nodig.

In de jaren ’70 was daar ineens het ketting”deeg”. Een prutje van gist en meel vijf dagen op een warme plek zetten, het daarna in vijf porties delen. Drie om aan vrienden te geven, een om zelf brood van te bakken en met het laatste deel opnieuw aan de gang. O wee, als je niet goed op het deeg paste, en je zodoende de ketting verbrak. Narigheid en onheil zou je ten deel vallen.

Gisteren kreeg ik een ketting”whatsapp” met deze tekst: “Jij bent de meest liefdevolle en mooiste Grandma. Je doet geweldig werk en je bent zo geliefd.”
Of ik dit 15 keer wil doorsturen. Als ík dan te zijner tijd de meeste likes ontvang, krijg ik die Grandma-Award.
Daar zit ik altijd al op te wachten.

Willie,
18 april 2021

Posted in Corona, Familie, Verhalen | Reacties uitgeschakeld voor Grandma-Award. Nog 4 dagen.

Mandoline. Nog 5 dagen.

Er hangt een grote vraag in onze keuken: Waarom heet een mandoline een mandoline?
Niet dat ding van “Jo met de banjo”, nee iets met zeer scherpe messen waarmee mijn keukenchef nu flinterdunne aardappelschijfjes tovert. Ook op de millimeter gesneden uien.
Mijn kok, de keukenchef, is vandaag jarig, en wenste zo’n deftig geval. Zo geschiedde.
Hij kon, net als een kind niet wachten om er mee te “spelen”. Dus we eten vanavond veel flinterduns.

Ondertussen zoek ik me een hoedje, waar deze naam vandaan komt. Niet te vinden.
Eerlijk gezegd moet ik ook aan het woord wennen, omdat ik, -voor vorige week-, bij mandoline alleen dacht aan zo’n tokkelinstrument.

“Willie, ik wil graag een mandoline voor mijn verjaardag.”
“Grapje! Ga je de muziek in?”
“Ik meen het serieus. Kunnen we de rode kool in mooie reepjes schaven. En ui.”
“Oh, is dat dan een rasp of een schaaf? Zoiets als een houten plank met een mes in het midden, maar dan geavanceerder?”
“Welzeker.”
“En dat heet een mandoline? Komt voor de bakker.” (Altijd fijn als er nog iets te wensen is op je drieënzeventigste. En zo’n mandoline hadden we nog niet.)

Nog steeds weet ik niet, overigens na een heerlijk flinterdun diner, waarom dit keukenattribuut zo heet.

Willie
17 april 2021

Posted in Corona, In en om de Keizerstraat, Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Mandoline. Nog 5 dagen.