Dagen uit het leven van…

“Het kan vriezen of dooien”, niets is zeker in het leven. Zeker in de bergen geldt deze uitspraak. Na een dag volop zon, was er plots midden in de nacht geraas en gedonder, vergezeld van hoosbuien. Hoosbuien? Ja, onnoemelijke hoosbuien.
‘Rick, ik geloof dat het regent.’
‘Uh, ja, uh wat?’
‘Het regent.’
‘Zo dan, en niet zo’n beetje.’
‘Dat dacht ik ook al. En nu?’
‘Verder slapen.’
‘Staan al onze spullen binnen? De stoelen, het kookpitje, de lucifers en onze schoenen? Zijn de handdoeken van de waslijn?’
‘Maakt allemaal niet meer uit. Is al kletsnat. Gewoon verder slapen, morgenochtend zien we wel.’
‘Ja maar ….’
‘Slaap lekker schat, komt goed.’
Gerommel in de verte, bliksemschichten héél dichtbij, gedonder boven onze natte lucifers. Onweer in de bergen echoot dat het een lieve lust is.

Best een ravage rondom onze tent, wanneer we worden gewekt door de warmte van een dapper zonnetje. Tegen elven straalt hij dat het een lieve lust is, om twaalf uur is alles droog en een beetje schoon. Om twee uur gaat ons hebben en houwen met de lift naar de bewoonde wereld.

Een dag eerder dan gepland, want we luisterden nu wél naar Metéo-France,  zoeken voor een nachtje ons heil in een hotel.
Maandag kamperen we verder.

Willie,
15 juli 2025.

De andere dag, alweer op het terras. Het is namelijk vakantie toch? Dit keer niet aan de koffie, maar met een glas wijn. Het loopt namelijk naar zessen.
Warm, aangenaam warm hier. Warme zomerwind in de schaduw van platanen.

De lift blijft onverstoorbaar heen en weer gaan boven de kruinen van de bomen. Heen en weer. Weer en heen. Met tientallen benodigdheden waarvan mensen denken dat zij niet zonder kunnen tijdens een vakantie.

Afdruiprekken, dienbladen, koelkasten, droogmolens, beauty-cases, keukentrapjes, bont en wit wasmiddel.
Moeders’ porseleinkast, bezems, tassen vol met opladers en snoertjes.

Zekerheid voor alles.

Ik denk er anders over. Voor mij is het juist de crux, waar het om gaat bij een kampeervakantie: improviseren.
Verse koffie is geen druk op de knop, het avondeten geen menu, maar gepruttel in een pannetje. Voor water moet je zes bomen verder zijn, douchen is manoeuvreren met handdoeken. Nagels krijgen rouwrandjes, zon en maan zijn onze klok.
Wind, regen, nattigheid of hitte. Vleermuizen in de nacht. Mooie rustige plek langs een rivier of eentje naast buren met luidruchtige tieners. Een egel in de voorraaddoos of natte lucifers.
Geluk heeft zoveel dimensies.

Dáárom pakken wij elk jaar onze tent van zolder. De verdere uitrusting past in drie tassen.
Meer hebben wij niet nodig.

Willie,
11 juli 2025

Onze Franse camping ligt in een kloof die door de eeuwen heen is uitgesleten door de Ardèche. Vanaf de parkeerplaats, 100 meter hoger, is de oever slechts bereikbaar via een moeilijk begaanbaar paadje. Daar begint onze vakantie. Bergschoenen aan, afdalen maar!

Ondertussen brengt iets wat op een lift lijkt onze kampeerspullen naar beneden. De tent, twee stoeltjes, onze “keukendoos”, een bus met gas en drie tassen: één met beddenspul, één met handdoeken, wat kleding en veel boeken. De derde tas met zaken om te overleven (zoals een schep, touw, waslijn, verbandtas, veger, paraplu en een streng gekleurde lampjes). De treuil is niets meer dan een groot pallet met een ijzeren hek en een boog waaraan een katrol is gelast. Wanneer er een belletje gaat, zet iemand de boel in beweging en voíla, ons hele bezit wiegelt boven boomtoppen naar beneden.
Na twintig minuten zijn lief en ik met kramp in de benen beneden. Onze tijdelijke inboedel is al gearriveerd. Wij laden een kruiwagen vol, zoeken onze plek en bouwen enthousiast de tent op. Direct aan de rivier, omringd door bomen en struiken, zoiets als de hemel op aarde. Kikkers orkestreren “eine kleine Nachtmusik” en wij vallen onder miljoenen sterren in slaap.

Uitgerust en verkwikt is er anderdaags koffie onder een parasol op het terras van de camping, dat óók uitzicht biedt op de lift.
Daar is ‘voer’ voor mijn columns. Meer dan ik in maanden zou kunnen beschrijven.
Met open mond, met ogen van verbazing zie ik wat er allemaal voor één gezin, op de treuil naar beneden komt.

Tientallen open plastic zakjes met flesjes drinken, chips, tandenborstels en krulspelden. Verfomfaaide dozen met speelgoed en Pampers. Losse BBQ onderdelen. Kapotte zak met houtskool. Gebruikt en opgerold babymatras. Grote mensenmatras. Twee eenzame kussens. Een roeispaan. Dekbedden. Een opgeblazen binnenband van een auto. Een actiontas gevuld met ui en courgettes. Vier paar losse schoenen, een paar baby laarsjes. Een voetbal. Een pizzadoos, ik denk met nog een restant… Natte handdoeken in een wrong. Een campingtafel. Drie tennisrackets. Een verknuffelde knuffel. Een boksbal. Een Senseo.

Arme jongen van de treuil boven, hij moest het allemaal maar zien te fixen om dit ongeorganiseerde zooitje beneden te krijgen.

Een half uur later wandelt een vrolijk jong paar binnen met een peuter. Zij gaan eerst uitgebreid lunchen en laden dan pas hun zojuist gearriveerde rommelige boedeltje op een kruiwagen of drie. Zingend zoeken zijn hun toegewezen plek.

Willie
9 juni 2025