Het kwam niet door de loeikoude wind, ook niet van een wortelkanaalbehandeling. Kwam ook niet van de strapatsen van een zekere meneer T. uit Amerika, dat ik wederom zocht naar iets dat mijn natte wangen kon deppen.
Vandaag waren drie viervoeters en hun baasjes de oorzaak. Ik ga het uitleggen.
Elke week, al decennialang, komt een groep nieuwsgierige dames en heren enthousiast samen om kennis te vergaren over alles wat een mens kan bezighouden. Zo goed en zo kwaad als het gaat ben ik het aanspreekpunt, de leidster en de organisator. Deze week hadden we bezoek. Goed geraden, bezoek van drie viervoeters en hun baasjes.
Marjanne en Hub, zo mag ik hen noemen, zijn volledig, maar dan ook écht volledig afhankelijk van Cissy en Igo: hun honden met trouwe ogen en glanzende vacht.
Knap staaltje van loyaliteit en vertrouwen.
Cissy en Igo luisteren niet alleen, zij voelen, zij weten, zij handelen. Opgeleid bij het KNGF in Amstelveen, waar een goede puppytijd in een gastgezin aan voorafging, vertrokken zij onafhankelijk van elkaar naar Marjanne en Hub.
Twee assistentiehonden bij één echtpaar? Welzeker. De reden? Laat ik het maar plat zeggen: ”De ene handicap is de andere niet.” Onze gastsprekers zijn beiden afhankelijk in alle huiselijke en dagelijkse handelingen van het tweetal. Tandenpoetsen? Douchen? Koken? Telefoon opnemen? Gevallen bril op rapen? Glaasje drinken? Was ophangen? Tafel dekken? Je kunt het zo gek niet bedenken of het duo staat paraat.
Twee uur lang luisterden wij ademloos naar ervaringen en verhalen. Cissy en Igo liggen zogenaamd slaperig in de nabijheid van hun baasjes. In dromenland? Echt niet. Bij het minste of geringste spitsen zij hun oren of openen tersluiks eventjes één oog. “Alles ok met Marjanne? Alles ok met Hub? Dan gaan we weer doen alsof we slapen.”
Er is nog een derde viervoeter. Maar hij is met pensioen, na een actief assistent-hondenleven. Tja, wie kan zomaar afscheid nemen van zoveel trouw? Marjanne niet. Daarom mag hij blijven.
Nu geven Marjanne en Hub met de drie honden voorlichting over het wel en wee van hun leven. Met een lach en een traan, met humor en acceptatie. Met dankbaarheid en strijdvaardigheid.
Tegen zoveel positiviteit was ik niet bestand. Vandaar.
Willie,
29 maart 2026