Onze Franse camping ligt in een kloof die door de eeuwen heen is uitgesleten door de Ardèche. Vanaf de parkeerplaats, 100 meter hoger, is de oever slechts bereikbaar via een moeilijk begaanbaar paadje. Daar begint onze vakantie. Bergschoenen aan, afdalen maar!
Ondertussen brengt iets wat op een lift lijkt onze kampeerspullen naar beneden. De tent, twee stoeltjes, onze “keukendoos”, een bus met gas en drie tassen: één met beddenspul, één met handdoeken, wat kleding en veel boeken. De derde tas met zaken om te overleven (zoals een schep, touw, waslijn, verbandtas, veger, paraplu en een streng gekleurde lampjes). De treuil is niets meer dan een groot pallet met een ijzeren hek en een boog waaraan een katrol is gelast. Wanneer er een belletje gaat, zet iemand de boel in beweging en voíla, ons hele bezit wiegelt boven boomtoppen naar beneden.
Na twintig minuten zijn lief en ik met kramp in de benen beneden. Onze tijdelijke inboedel is al gearriveerd. Wij laden een kruiwagen vol, zoeken onze plek en bouwen enthousiast de tent op. Direct aan de rivier, omringd door bomen en struiken, zoiets als de hemel op aarde. Kikkers orkestreren “eine kleine Nachtmusik” en wij vallen onder miljoenen sterren in slaap.
Uitgerust en verkwikt is er anderdaags koffie onder een parasol op het terras van de camping, dat óók uitzicht biedt op de lift.
Daar is ‘voer’ voor mijn columns. Meer dan ik in maanden zou kunnen beschrijven.
Met open mond, met ogen van verbazing zie ik wat er allemaal voor één gezin, op de treuil naar beneden komt.
Tientallen open plastic zakjes met flesjes drinken, chips, tandenborstels en krulspelden. Verfomfaaide dozen met speelgoed en Pampers. Losse BBQ onderdelen. Kapotte zak met houtskool. Gebruikt en opgerold babymatras. Grote mensenmatras. Twee eenzame kussens. Een roeispaan. Dekbedden. Een opgeblazen binnenband van een auto. Een actiontas gevuld met ui en courgettes. Vier paar losse schoenen, een paar baby laarsjes. Een voetbal. Een pizzadoos, ik denk met nog een restant… Natte handdoeken in een wrong. Een campingtafel. Drie tennisrackets. Een verknuffelde knuffel. Een boksbal. Een Senseo.
Arme jongen van de treuil boven, hij moest het allemaal maar zien te fixen om dit ongeorganiseerde zooitje beneden te krijgen.
Een half uur later wandelt een vrolijk jong paar binnen met een peuter. Zij gaan eerst uitgebreid lunchen en laden dan pas hun zojuist gearriveerde rommelige boedeltje op een kruiwagen of drie. Zingend zoeken zijn hun toegewezen plek.
Willie
9 juni 2025