‘Il y avait un jardin, qu’on appelait la terre’, Georges Moustaki uitte zijn bezorgdheid, met een zachte stem, al in 1971.
‘Er was eens een tuin, die wij de aarde noemden.’
Ruim 50 jaar later gaan grote bazinnen en bazen in Den Haag beslissen over de toekomst van ‘la terre’. Ik veronderstel zomaar, dat het daar aan de zee niet gaat om een mens meer of minder, niet om luisteren naar elkaar, niet over verdraagzaamheid. Gaat het om recht van de sterkste, om “landje-pik”, om vernietigen of verdedigen? In alle gevallen heeft onze aarde heeft het nakijken.
Tijd voor een vreedzaam tegengeluid: het witte lint. Voor oorlogsslachtoffers op de eerste plaats. Maar ook om het herstel van “la terre”. Want een wereld in oorlog kan nooit goed voor zichzelf zorgen.
Willie,
7 juni 2025