Sapperdeflap, alsof het gisteren was. Vandaag zomaar 17 jaar getrouwd met Lief, met wie ik natuurlijk ook leed deelde. Het leven gaat niet altijd over rozen.
Wij maken er een mooie dag van, gaan op reis naar Fenix, het kunstmuseum over migratie in Rotterdam.
Waar voor velen migratie een beladen woord is, worden bezoekers in Fenix ondergedompeld in een adembenemende ervaring van liefde, geluk, hopeloosheid, verdriet en/of hoop.
Het gebouw ligt aan de haven in Rotterdam. Het is de plek waar duizenden Nederlandse emigranten vertrokken om elders een beter bestaan op te bouwen.
We zien foto’s. Of koffers, zwemvesten, bundeltjes kleren. Kleine tranen en groot verdriet. Wij voelen liefde en afscheid. We zien hekken en grenzen, wij zien welkom en gastvrijheid.
Hulde aan de kunstenaars die deze emoties zo intens hebben verbeeld. Om stil van te worden.
Op de valreep valt mijn oog op een portret van Erasmus, zei hij niet: ”De hele wereld is mijn vaderland?”
Het lijkt mij een prima plan om de ganse top van de NAVO verplicht een dag op schoolreisje te sturen naar Fenix.
Versier ik hun touringcar met witte linten.
Willie
6 juni 2025